Καθομασταν στο δωματιο με την Μπλερ και και μου εδειχνε βιντεακια στο youtube.Παντα της αρεσαν,ειδικα εκεινα με τα κοριτσια που ταξιδευαν σε ολο τον κοσμο αποτυπωνοντας στο φακο εξωπραγματικες φωτογραφιες που σου εκοβαν κυριολεκτικα την ανασα.Εβλεπα ποσο το αγαπουσε και την παροτρυνα συνεχεια να κανει κατι παρομοιο και γι'αυτην αλλα έσβηνε η λαμψη απο το πρόσωπο της "ποσο μακρυα μπορει να παει ενα κοριτσι σε αναπηρικο καροτσι" μου ελεγε οποτε καναμε αυτη τη συζητηση.
Προσπαθουσα να της αλλαξω σκεπτικο υπενθυμιζοντας της οτι θα ειμαι διπλα της σε καθε της βημα και να την βοηθαω αλλα εβλεπα ποσο στεναχωριοταν και σταματησα να την πιεζω.Οταν θα ηταν ετοιμη θα το κανει μονη της,οχι για μενα αλλα για τον εαυτο της.
<<Εγω παω εξω να κανω ενα τηλεφώνημα>>ακουσαμε τον Αλεξ να λεει.Τοση ωρα καθοταν σε μια καρεκλα παρακολουθωντας μας σιωπηλα.Εγνεψα καταφατικα και τον ειδα να σηκωνεται και να βγαινει απο το δωματιο αφηνοντας να πλαναται στο χωρο το αρωμα του.
<<Ποσο καιρο ειστε μαζί;>>ρωτησε η Μπλερ μολις ελεισε η πορτα πισω του
<<Τι;Δεν ειμαστε μαζι>>δηλωσα λιγο αποτομα
<<Τι εννοεις δεν ειστε μαζι;>>ρωτησε ανασηκωνοντας το φρυδι της απο την αντιδραση μου
<<Δεν τρεχει τιποτα μεταξυ μας αληθεια.Ο Αλεξ ειναι απλα...φιλος>>
<<Αμα ηταν απλως φιλος δεν θα τον εφερνες απροειδοποιητα σπίτι να με γωρισει Τζουλ>>την ακουσα να λεει
<<Αν δεν θες να μου πεις οκ,το δεχομαι,αλλα μην μου λες ψέματα>>συνεχισε απογοητευμενη και στραφηκε στην οθονη
<<Δεν σου...>>πηρα μια βαθια ανασα και ετοιμάστηκα να της πω την αληθεια<<Κοιτα...εχω να σου πω κατι...ειναι πολυ σοβαρο και κανονικα δεν θα επρεπε να σου πω τιποτα...>>ξεκινησα διστακτικα
<<Τι ειναι;Τι συμβαινει;>>στραφηκε και με κοιταξε ανησυχη
<<Πριν μισο μηνα περιπου ειχα παει σε μια εκδηλωση οπου εγινα μάρτυρας ενός φονου>>ξεφουρνιασα με μια ανασα
<<Τι;Θεε μου Τζουλ!Εισαι καλα;Επαθες τιποτα;>>
<<Μην ανησυχεις ολα καλα.Ευτυχως δεν επαθα τιποτα εγω.Ενα κοριτσι δολοφονηθηκε και το ειδα κρυμμενη.Ο δολοφονος δεν με ειδε.Το FBI ομως πιστευει οτι βρισκομαι και 'γω σε κινδυνο γιατι υπαρχει περιπτωση να έχει διαρρεύσει το ονομα μου μεσα στην αστυνομία.Ο Αλεξ ειναι απο το FBI και του έχουν αναθέσει να με κρατησεο ασφαλη μεχρι την μερα της δικης>>
<<Δεν...δεν ξερω τι να πω Τζουλ...γι'αυτό εξαφανιστηκες ολον αυτο το καιρο;>>
<<Ναι ειναι καλύτερα να μην βρισκομαι πολυ κοντα σας,τουλαχιστον μεχρι να περασει ολο αυτο,για να μην σας βαλλω σε κινδυνο>>
<<Ωω Τζουλ>>έγειρε κοντα και με αγκαλιασε σφιχτά<<Λυπάμαι πολυ που το περασες ολο αυτο μονη...εισαι τόσο δυνατη>>ειπε και με αγκαλιασε ποιο σφιχτα.Ανταπεδωσα την αγκαλια της χωνοντας το προσωπο μου στα μαλλια της.Το ειχα τοσο πολυ ανάγκη.Ηταν φορες που ένιωθα οτι θα τα χασω αλλα η οικογενεια μου,μου εδινε τη δυναμη να μην καταρρευσω.
<<Χαιρομαι που μου το ειπες,χαιρομαι που το μοιραστηκες με καποιον>>ειπε σπαζοντας την σιωπη
<<Και 'γω...καταλαβαινεις οτι θα αργησω να ξαναερθω να σε δω.Ειναι επικινδυνο και αν το ξανακανω ο Αλεξ θα με κρεμάσει.Πιστεψε με!Θα το κανει!>>της ειπα μισογελωντας.
<<Παντως βλεπω πως το κοιτας>>ειπε ολο νοημα
<<Τι;Δεν...>>
<<Μην ανησυχεις...και αυτος ετσι σε κοιταει>>
<<Τι λες;Ουτε καν>>ξεκινησα να διαμαρτυρομαι
<<Καλα καλα οτι πεις>>με εκοψε πριν προλαβω να απαντησω.Εστρεψε και παλι την προσοχη της στο λαπτοπ και για λιγο δεν μιλουσε καμια
<<Παντως σε γουσταρει και...>>δεν προλαβε να ολοκληρωσει την προταση της οταν της επιτεθηκα με το μαξιλαρι
<<Καλα καλα ενταξει...ενταξει...σταματα>>με παρακαλουσε αναμεσα στα γελια της καθως συνεχιζα να τηνχτυπαω αλυπητα με τα μαξιλάρια
YOU ARE READING
προγραμμα προστασίας
Action~Πρώτο βιβλίο~ > >του ειπε χωρις περιστροφες πετωντας εναν φακελο μπροστα του. Επιασε τον φακελο και τον ανοιξε στην πρωτη σελιδα. >του εξηγησε καθώς τον ειδε να την παρατηρει. >αντιγυρισε πετωντας το φακελο πανω στο γραφειο. >
