προγραμμα προστασίας

33.Ανακωχη λοιπον...

Πεταξα αγανακτισμένη το σεναριο στο πατωμα...Μου ειχε σταλει εδω και τρεις μερες και ακομα να αποστηθησω την πρωτη σκηνη...Σε λιγες μερες αρχιζουν τα γυρισματα και δεν ειμαι ετοιμη ακόμα...Δεν μπορω με τιποτα να συγκεντρωθω...Το μυαλο μου τρεχει συνεχεια στον Αλεξ...

Απο εκεινη την μερα δεν μπορεσα να παω να τον ξαναδω επειδη ο Φροστ δεν με αφηνε.Ελεγε οτι δεν χρειαζεται και οτι ο Αλεξ ειναι μια χαρα και σε λιγο που θα βγει θα τον δω.
Δεν ηθελα να επιμεινω περισσότερο για να μην καρφωθω...
Εχτες εμαθα τυχαία απο τον Τζον οτι ειχε βγει απο το νοσοκομειο εδω και μια εβδομάδα αλλα δεν εκανε καν τον κοπο να περάσει.

Δεν μπορω να καταλαβω...

Νομιζα οτι θα αλλαζε η σταση του απεναντι μου...Εννοω...Εδειξε να ενδιαφέρεται την τελευταια φορα...Μιλαγαμε...Γελαγαμε...

Ολα στο μυαλο μου ειναι τελος παντων;

Δεν πειράζει...Αν θελει να ειναι ετσι ας ειναι...Δεν θα ασχοληθω αλλο...

Επλυνα λιγα σταφυλλια και αφου τα εβαλα σ'ενα μπολ βολευτηκα στον καναπε και στρωθηκα και παλι στο διαβασμα...

Μια ωρα αργοτερα βρισκομουν ακομα στην ιδια σελίδα.

Εντάξει,το μυαλο μου ειναι αλλου και δεν πρόκειται να συγκεντρωθώ...
Αφησα τις σελιδες στο καναπε και σηκωθηκα πνιγοντας ενα χασμουρητο.Κοιταξα το ρολοι και ειδα οτι ειχε παει 12.Καλυτερα να παω για υπνο και αυριο με καθαρο κεφαλι συνεχιζω...

Μολις ειχα κλεισει τα φωτα  οταν ακουσα το κουδουνι να χτυπαει...Αναψα και παλι το φως και κατευθυνθηκα περιεργη προς την πορτα
<<Ποιος ειναι;>>
<<Εγω!Τομ Ραντελ!>>
Πλακα μου κανει!Τι κανει αυτος εδω τετοια ωρα;
<<Τομ,τι θες εδω βραδιάτικα;>>
<<Συγνωμη για την ωρα...Ηθελα να σου μιλησω...>>
<<Να μου πεις τι;>>
<<Θα με αφησεις να μιλάω στην πορτα;>>
<<Τομ,τι θέλεις;>>δεν τον ειχα καλεσει ποτε στο σπιτι μου και σίγουρα ηταν το τελευταιο ατομο που περιμενα να δω στην πορτα μου
<<Θελω να σου μιλησω...Σε παρακαλω...Δεν θα κανω καμια βλακεια στο υπόσχομαι>>ξεφυσηξα εκνευρισμενη και τελικα ξεκλειδωσα...
<<Λεγε Τομ,τι θελεις;>>στεκοταν με τα χερια στις τσεπες και για πρωτη φορα εδειχνε εξω απ'τα νερα του
<<Δηλαδή θα με αφησεις να στεκομαι σαν ηλιθιος στην πόρτα;>>εγω φταίω που ανοιξα...
<<Τα λεμε...>>ετοιμαστηκα να κλεισω και παλι την πορτα στα μουτρα του<<Κατσε περιμενε...Σε παρακαλω πρεπει να σου μιλησω...Εχω αναγκη να σου μιλησω...>>εμποδισε με το ποδι του την πορτα κοιτωντας με παρακλητικα
<<Αν ειναι καποιο απο τα κολπα σου...>>
<<Οχι,στο υπόσχομαι...>>τον κοιταξα προσεχτικα...Πρωτη φορα εδειχνε τοσο σοβαρος...
<<Περασε...>>εκανα στην ακρη και τον αφησα να περασει μεσα.Μου χαρισε ενα δειλο χαμογελο και μπήκε μεσα.
Περασε στο σαλονι οπου και καθισε στον καναπε παρατηρωντας τον χωρο.
<<Εχεις όμορφο σπιτι...>>
<<Ευχαριστω>>η προσοχη του επεσε στα χαρτιά διπλα του...
<<Διαβαζες το σεναριο... >>σχολιασε ξεφυλλίζοντας τα χαρτιά
<<Δεν πιστευω πως ηρθες μεχρι εδω για να δεις αν έμαθα τα λογια μου>>ειπα καυστικα<<Τομ τι θες;>>ειχε αρχισει να με κουραζει...Ένιωθα εξαντλημένη και το μονο που ηθελα ηταν να ξαπλώσω ατο κρεβατι μου
Κουνήθηκε αμηχανα στη θεση του και άφησε μια βαθια ανασα...Εβγαλε το φουλαρι του λες και τον επνιγε και το ακουμπησε διπλα του...
<<Κοιτα...Σε λιγες μερες θα αρχισουν τα γυρισματα της ταινιας και δεν ηθελα να ειμαστε...Έτσι...Ξερω οτι στα γυρισματα της τελευταιας μας ταινία ημουν ανυποφορος...>>
<<Πιστευεις;>>δεν προσπαθησα να κρυψω την ειρωνεια απο τη φωνη μου
<<Ναι,τυχαινει να το γνωριζω...Δεν ειμαι ηλιθιος οπως νομιζεις...Δεν ειμαι αυτο που προβαλλουν τα media ξερεις>>αντιγυρισε κοιτωντας με σταθερα
<<Μπορει,αλλα απο την στιγμη που ενισχυεις την εικονα αυτη πώς αλλιώς περιμενεις να σε βλέπω;Τελος παντων...Δεν εχει σημασια τι πιστευω εγω>>
<<Εχει!Για μένα εχει!>>σηκωθηκε και με πλησιασε κοιτωντας με εντονα
<<Τομας σου εχω πει οτι δεν σε βλέπω ετσι...>>πισωπατησα βαζοντας μια αποσταση μεταξυ μας
<<Ναι το ξερω...Αλλα μπορεις τουλαχιστον να προσπαθήσεις να με συμπαθήσεις...>>
<<Δεν καταλαβαινω γιατι το κανεις ολο αυτο>>αληθεια,γιατι λεγαμε παλι τα ιδια;
<<Το κανω επειδη εχω κουραστει να προσποιουμαι...Θελω να σου δειξω ποιος πραγματικά ειμαι...Κοιτα δεν σε πιεζω να κανεις τιποτα...Το μονο που σου ζηταω ειναι να σταματησουμε να τσακωνόμαστε οποτε βλεπομαστε και να προσπαθησουμε να γίνουμε...Φιλοι...Θα μπορουσες να κανεις μια τόσο δα μικρούλα υποχωρηση;>>δεν μπορεσα να μην γελασω με το ύφος του
<<Ενταξει...Θα μπορουσα...>>
<<Ωραια...>>ανταπεδωσε το χαμογελο ευχαριστημενος...

<<Θελεις κατι να πιεις;>>
<<Οχι,ευχαριστω....Να σ'αφησω και 'σενα,σιγουρα θα 'χεις και αλλα πραγματα να κανεις...>>σηκωθηκε ισιωνοντας τα ρουχα του

<<Τομ;Τι συμβαινει;>>
<<Τι εννοείς;>>σταματησε και με κοιταξε με την απορια στο προσωπο.
Τον πλησιασα και σταθηκα μπροστα του.Ακουμπησα διστακτικα τον ωμο του και τον κοιταξα στα ματια
<<Κοιτα...Δεν αμφισβητω τις προθεσεις σου αλλα...Κατι σου συνεβη...Υπαρχει λογος πισω απο την μεταστροφη αυτη ετσι δεν ειναι;>>
Με κοιταξε σιωπηλος και απομακρυνθηκε αποφευγοντας να με κοιταξει...Φτανοντας στην πορτα στραφηκε τελικα να με αντικρυσει...Φαινοταν θλιμμενος και κουρασμένος...
<<Σ'ευχαριστω...Που δεν με εδιωξες μολις με ειδες,υπηρξα μεγαλος κοπανος μαζι σου>>
<<Παρακαλω...>>χαμογελασα γλυκα,δεν προκειται να τον πιεσω...
<<Θα τα πουμε...Καληνυχτα Τζουλη...>>
<<Καληνυχτα Τομ...>>

Τι ηταν ολο αυτο τωρα;...Ενταξει χαιρομαι που θα σταματησει να ειναι συνεχεια τοσο βλακας αλλα δεν το κρυβω,ανησυχω λιγο γι'αυτον.Ασχετως τι δειχνει ο Τομ δεν ειναι κακο παιδι,κακομαθημενος και εκνευριστικος ναι,είναι,αλλα κακος δεν ειναι.
Ελπίζω να ειναι καλα...
Χασμουρηθηκα δυνατα και ετοιμαστηκα να παω για υπνο οταν προσεξα το φουλαρι του στο καναπε...Το ειχε ξεχασει...Καλα θα του το δωσω οταν...
Τις σκεψεις μου διεκοψε το κουδουνι.
Α!αυτος θα 'ναι...Το πηρα και ανοιξα την πορτα να του το δώσω

<<Ναι ξεχασες το...Αλεξ;>>