προγραμμα προστασίας

35

<<Ναι ξεχασες το...Αλεξ;>>μολις την αντικρυσα ξεχασα ποσο θυμωμένος ημουν μαζι της.
Στεκοταν και με κοιτουσε,εκπληκτη, φορωντας ενα κοντο σορτσακι για τον υπνο και ενα λεπτο φανελακι που αφηνε ακαλυπτη την κοιλια της.Τα μαλλια της ηταν ελευθερα και εδειχνε υπεροχη.Μολις με ειδε χαμογελασε και ειδα στα ματια της οτι χαιροταν που με εβλεπε.Ημουν ετοιμος να της ανταποδωσω το χαμογελο οταν το βλεμμα μου σταθηκε στο φουλαρι που κρατουσε στο χερι της.Εσφιξα τις γροθιες μου και την κοιταξα μ'ενα παγερο βλεμμα.Ειδα το χαμογελο να σβηνει απο τα χειλη της...

<<Ναι,εγω,συγνωμη αν στο χαλασα...>>προσπερα το εκπληκτο βλεμμα της και μπηκα μεσα.Σταθηκα στο σαλονι περιμενοντας την να εμφανιστει
<<Απλα δεν σε περιμενα απο 'δω...Πως εισαι;>>στεκοταν και με κοιτουσε με τα μεγαλα γαλαζοπρασινα ματια της και για μια στιγμη μου φάνηκε οτι ειδα πραγματικο ενδιαφερον...Τι βλακείες λεω!...Μολις της χτυπησε ο αλλος την πορτα τον εβαλε κατευθειαν μεσα...Ειναι που δεν υπηρχε τιποτα μεταξυ τους...Ειναι που αυτος την κυνηγούσε και αυτη δεν του ειχε δωσει δικαιωματα...Με δουλευε κανονικότατα...
<<Αλεξ;Μ'ακους;Λεω εγινε κατι και εισαι εδω τετοια ωρα;>>βγηκα αποτομα απο τις σκεψεις μου και το βλεμμα μου επεσε παγερο πανω της
<<Τι;Τελειωσαν οι νυχτερινες επισκεψεις;>>ο τονος μου ηταν μες στην ειρωνεια.Την καρφωσα με το βλεμμα μου προκαλωντας την σιωπηλα
<<Αλεξ συμβαινει κατι;Δεν καταλαβαινω το υφος σου>>
Ωωω ηταν καλη!..Με κοιτουσε με ενα αθωο υφος και φαινοταν στ'αληθεια μπερδεμενη...Δεν ειχα συνειδητοποιήσει ποσο καλη ηθοποιος ηταν...
<<Ναι,δεν ειμαι τοσο καλος οσο εσυ>>
<<Οριστε;>>
<<Αρκετα Τζουλη!Σταματα να το παιζεις χαζη και παψε να με δουλευεις!Τι ηθελε αυτος εδω βραδιατικα;>>
<<Τι;...Κατσε,για τον Τομ μιλας;>>μαλιστα,τωρα εγινε και "Τομ"
<<Ναι!Για τον..."Τομ"...Σου εχω πει οτι δεν θελω να εχεις πολλα πολλα μαζι του>>
<<Κοιτα μην θυμωνεις δεν εγινε τιποτα,ηθελε μόνο να μου μιλησει και ζητησει συγνωμη για την συμπεριφορα του...>>η ματια μου επεσε στο αντρικο φουλαρι που κρατουσε ακομα στο χερι της...Σιγουρα το ξεχασε φεύγοντας...Ναι,δεν εγινε τιποτα,ειπε μονο να περασει μες στα μεσανυχτα,να βγάλει τα ρουχα του και να κατσει καμια ωρα<<...δεν καθισε πολυ,ζητησε συγνωμη και εφυγε>>
<<Δεν καθισε πολυ;>>φωναξα έξαλλος <<Ηταν εδω κοντα μια ωρα!Μια ωρα!Αλλα ούτε που καταλαβες πώς περασε η ωρα ετσι;Θα πρεπει να περασατε ευχαριστα...>>και μονο στην εικονα ενιωθα να με πνιγει ο θυμος.Μολις τον δω θα τον σκοτωσω!Μαλλον δεν έγινα κατανοητος στην τελευταια μας συνάντηση.Την κοιτουσα βραζοντας κυριολεκτικά απο μεσα μου.Στεκοταν μαρμαρωμενη και με κοιτουσε εντονα χωρις να λεει λέξη.Ειδα τα ματια της να γυαλιζουν απο θυμο και εκανε ενα βημα προς το μερος μου με τα χερια σφιγμενα
<<Περασε εξω>>η φωνη της βγηκε ψυχρη και συγκρατημενη
<<Οχι!>>
<<Αλεξ ειπα βγες εξω>>
<<Απαντησε μου Τζουλη!Συνηθιζεις να βαζεις μεσα τον καθε μαλακα που σου χτυπαει την πορτα βραδιατικα;Το παιζεις στην αρχη δυσκολη και μετα τους βαζεις στο βρ...>>ενιωσα το χερι της να πεφτει δυνατα στο μαγουλο μου.Εστρεψα το βλεμμα και παλι πανω της και την κοιταξα με σφιγμενα δοντια.
<<Πως τολμας να μου μιλας ετσι γαμωτο;Πως τολμας να ερχεσαι μεσα στο σπιτι μου και να μου μιλας σαν να ειμαι μια πορνη;>>αρχισε να φωναζει και ειδα τα ματια της να βουρκωνουν
<<Φυγε!Φυγε γαμωτο!Εξω απο το σπιτι μου!>>ουρλιαζε εξαλλη πλεον χτυπώντας με στο στερνο με τις γροθιες της και σπρωχνοντας με ταυτοχρονα προς την πορτα<<Εξω!Δεν σε θελω στη ζωη μου!Δεν θελω να σε ξαναδω μπροστα μου και δεν χρειαζομαι τιποτα απο εσενα!Ουτε την προστασια σου, ουτε τιποτα!>>
<<Τζουλη σταματα!Σταματα γαμωτο μου!>>επιασα δυνατα τα χέρια της σταματώντας την επιθεση της.Τιναχτηκε μακρυα απο το αγγιγμα μου κανοντας ενα βημα πισω.Με κοιτουσε ετοιμη να μου ορμηξει και σκούπισε βιαια με το χερι της τα δακρυα που καναν την εμφανιση τους<<Εύχομαι να μην σε ειχα γνωρισει ποτέ!Για σενα ολα αυτα ειναι ενα απλο παιχνιδι ε; Σου αρεσει να παίζεις με τα αισθήματα των άλλων>>
<<Δεν ειναι αληθεια...>>
<<Ειναι Αλεξ!>>πλεον εκλαιγε και φαινοταν στ'αληθεια κουρασμενη.
Έκανα ένα βήμα προς το μέρος της αλλά εκείνη απομακρυνθηκε αποτομα βάζοντας απόσταση μέρα μας. Πέρασα το χέρι μου ανάμεσα στα μαλλιά αηδιασμένος με τον ίδιο μου τον εαυτό
<<Συγνώμη!Ξερω οτι δεν εισαι...>>κουνησα βίαια το κεφάλι μην θέλοντας να επαναλάβω τα λογια που της ειπα νωρίτερα<<Συγνωμη...>>
<<Φύγε!>>
<<Οχι, οχι πριν σου μιλησω!>>
<<Αρκετα ειπες!Φυγε!Εξω!...>>με χτυπουσε σπρωχνοντας με προς την πορτα
<<Τζουλη σταματα!Συγν...>>
<<Εξω!...>>
<<Τζουλη...>>
<<Ειπα εξ...>>δεν την αφησα να ολοκληρωσει.Την αρπαξα απο τους καρπους και την εσπρωξα πισω καθηλωνοντας της στον τοιχο.Χωρις να το σκεφτω ορμησα στα χειλη της.Την ενιωσα να διαμαρτυρεται και να τιναζεται βίαια.Εσπρωξα την γλωσσα μου στο εσωτερικο της, εξερευνωντας και ρουφωντας αχορταγα την γευση της δαγκωνοντας ελαφρυα το κατω χειλος της.Ενας αναστεναγμος βγηκε απο τα χειλη της και ενιωσα τα χερια της να χαραλωνουν.Την αφησα ελεύθερη και έβαλα το ενα χερι μου γυρω απο την μεση της τραβώντας την κοντα μου μπλεκοντας το αλλο αναμεσα στα ελευθερα μαλλια της βαθαινοντας περισσοτερο το φιλι...Ανταποκριθηκε  αφηνοντας μικρά  βογκητα που με τρέλαναν κανοντας με αυτοματα να σκληρεινω...Την επιασα απο τους γλουτούς πιεζοντας τον περισσοτερο πανω της και ενα βογκητο βγηκε απο τα χειλη της.Περασε τα χερια της στα μαλλια μου φιλωντας με παθιασμενα...Εγλυφε ,δαγκωνε,ρουφούσε...Αν δεν την αγγιζα αμεσως θα τρελαινομουν ..Περασα το χερι μου κατω απο την μπλουζακι της ανυπομονωντας να την νιωσω γυμνη οταν την ενιωσα ξαφνικα να παγωνει...Με εσπρωξε αποτομα μακρυα της και εμεινα να την κοιταζω ξαφνιασμενος.
<<Οχι!Οχι ετσι!>>εστρωσε ταραγμενη τα ρουχα της χωρις να με κοιταζει
<<Τζουλη συγνωμη...Στ'ορκιζομαι δεν...Δεν ηθελα να...>>κουνησα το κεφαλι μου βριζοντας απο μεσα τον εαυτο μου<<Δεν επρεπε να το κανω αυτο...Δεν ξερω τι σκεφτομουν...Δεν ηθελα να...Συγχωρεσε με...>>μα τι σκεφτομουν;Ηρθα μεχρι εδω, της ειπα απαισια πραγματα και πηγα να την κανω δικη μου εδω στα ορθια,πανω σ'ενα τοιχο...Τι διαλο κανω;
<<Σε παρακαλω,φυγε>>η φωνη της βγηκε ψιθυριστη.Ειχε σταυρώσει τα χερια της μπροστα στο στηθος της.Φαινοταν ετοιμη να καταρευσει...Εδειχνε τοσο ευθραυστη...Γιατι το κανω αυτο συνεχεια;Γιατι καταφερνω να την πληγωνω συνεχως;...
<<Ενταξει...Θα φυγω...>>κοιταχτήκαμε αμίλητοι και τελικά στραφηκα να φυγω
<<Συγνωμη...>>κοντοσταθηκα λιγα δευτερολεπτα στην πορτα,την ανοιξα και βγηκα εξω...

Δεχτηκα τον κρυο αερα ευχαριστα στο προσωπο μου.Εκλεισα τα ματια και σταθηκα για λιγο εξω απο την πορτα της σε μια ματαιη προσπαθεια να βαλω τις σκεψεις μου σε τάξη.Ηταν 2 το πρωι και εξω ηταν θεοσκοτεινα.Μου αρεσε ετσι...Προσπερασα το αμαξι του Μαικ οταν ακουσα την πορτα του πισω μου
<<Αλεξ!Περιμενε!Πρεπει να μιλησουμε...>>
<<Οχι τωρα Μαικ!...>>δεν ειχα καμια ορεξη
<<Γαμωτο μην γινεσαι κοπανος!>>τον αγνοησα,μπηκα στο αμαξι μου και ξεκινησα τρεχοντας σαν τρελος στους αδειους δρομους...