προγραμμα προστασίας

δημοσια εμφάνιση

Εφτιαξα το κραγιον μου και κοιταξα το ειδωλο μου στον καθρεφτη.Φορουσα ενα σκουρο μπλε φορεμα με δαντελενιες μαυρες λεπτομερειες.Εφτανε μέχρι το γονατο και η πλατη ηταν ανοιχτη.Ηταν απο τα  αγαπημενα μου φορεματα και τονιζε ομορφα το χρωμα των ματιων μου.Το συνδυασα με τις αγαπημενες μου μαυρες γοβες που εκαναν τα ποδια μου να φαινονται γραμμωμενα.
<<Τζουλη εισαι ετοιμη;Πρεπει να φυγουμε;>>ακουσα τον Αλεξ απ'εξω.
<<Ναι,ναι ερχομαι...>>πηρα το παλτο μου και βγηκα απο το δωματιο.

Καθε χρονο διοργανωνεται ενα "παρτι"στο οποιο παρευρισκεται ολη η"αφροκρεμα" της σοου μπιζ.Ηθοποιοι,σκηνοθετες,τραγουδιστες,μοντελα...Κατα την αποψη μου ηταν ενα ματσο πλουσιοι που βρισκαν την ευκαιρια να δειξουν ποσο πλουσιοι γιναν μεσα στο χρονο που πέρασε μην χάνοντας την ευκαιρια να υποβιβάσουν οποιον δεν ειχε και τοσο μεγαλο ονομα. Ποια μιλαει ομως ε;Δεν ηθελα να παω αλλα ο Αλεξ επεμενε.Ειχα καιρο να κανω καποια δημοσια εμφανιση και τα περιοδικα ειχαν αρχισει να μιλανε για μενα.Ο Αλεξ ελεγε οτι ολη αυτη η προσοχη των ρεπορτερ θα μπορούσε να  δυσκόλεψει την επιχειρηση γι'αυτο και θα επρεπε να τους δώσω κάτι,μια μικρη εμφανιση για να κλεισουν τα στοματα και να ασχοληθούν με κατι αλλο.
Αρπαξα την τσαντα μου και εκανα την εμφανιση μου<<Πώς σου φαινομαι;>>ρωτησα κανοντας αργα μια στροφη.Με κοιταξε σιωπηλος για μερικα δευτερολεπτα
<<Εισαι...εισαι πολυ ομορφη...>>γεροβηξε αμηχανα και προσθεσε βιαστικά<<εννοω οτι δειχνεις ενταξει για την εκδηλωση...μετα απο την τελευταια σου εμφανιση θα περιμενουν να κερδισεις τα βλεμματα>>ειπε βιαστηκα.
<<Ωω...ευχαριστώ...υποθετω...>>βρηκα να απαντήσω
<<Παμε;>>ρωτησε βιαστηκα και κινησε προς την πορτα
<<Ναι,μην αργησω κιολλας...θα αγωνιουν.. >>ειπα σαρκαστικα χαμηλοφωνα.Εκλεισα τα φωτα,πηρα τα κλειδιά μου και βγηκαμε εξω.
Σε ολη τη διαδρομη δεν εβγαλε κουβεντα.Τον πετυχα μονο μερικες φορες να μου ριχνει καμια ματια μεσα απο το καθρεφτι αλλα περα απο αυτο τιποτα.Οταν φτασαμε εξω απο το κτίριο,γυρισε τελικα και μου μιλησε.
<<Θα κατσεις για καμια ωρα και μετα θα φύγεις.Πες οτι εχεις πονοκεφαλο ή κατι,δεν ξερω.Θα εχει πολυ κοσμο και δεν θα μπορουμε να είμαστε πολυ κοντά.Θα σε περιμενω απ'εξω...οριστε...>>συνεχισε και εβγαλε κατι απο την τσεπη του γέρνοντας κοντα μου.
<<Τι ειναι αυτο;>>
<<Ειναι κοριος,με αυτον θα μπορουμε να ακουμε οτι γινεται γυρω σου>>εξηγησε και τον τοποθετησε στην ραφη του φορεματος ακουμπώντας φευγαλεα το δερμα μου.Απομακρυνε γρηγορα το χέρι του βαζοντας και παλι καποια απόσταση μεταξυ μας.<<Εχουμε εγκαταστησει καμερες στο χωρο.Θα σε παρακολουθουμε απο κει.Αν δουμε κατι υποπτο ή αισθανθεις οτι κατι δεν παει καλα μιλησε μας στο μικρόφωνο και θα ερθουμε να σε παρουμε απο 'κει,ενταξει;>>ρωτησε εξετάζοντας αν τα καταλαβα ολα
<<Ναι,ενταξει!>>
<<Καλως!>>βγηκε απο το αμάξι και αφου πλησιασε την μερια μου μου ανοιξε την πορτα βοηθωντας με βγω εξω.
<<Ξερεις δεν ειναι ανάγκη να το κανεις αυτο συνεχεια>>ειπα χαμογελώντας.
<<Το ξερω>>αποκριθηκε και μου ανταπεδωσε το χαμογελο<<Θα τα πουμε σε λιγο,ολα θα πανε καλα>>ειπε και κατευθύνθηκε και παλι προς την πορτα του οδηγου.
<<Ολα θα πανε καλα>>ψιθύρισα χαμηλοφωνα σε μια προσπαθεια να διωξω το αγχος μου και μπηκα στο μεγάλο κτίριο.