προγραμμα προστασίας

Ραντελ

Ειχε περασει σχεδον μια ωρα.Μιλησα με ατομα τα οποια γνωριζα απο παλιες συνεργασίες που ειχαμε κανει στο παρελθον,δοκιμασα διαφορες λιχουδιές απο τον υπεροχο μπουφε και τωρα περιπλανιομουν στο χώρο με ενα ποτήρι κρασι.Ειχαν κανει πολυ ομορφη δουλεια με τον χώρο φέτος.Ο μεγαλος μπουφες ηταν στρωμένος με ενα υπέροχο λευκο τραπεζομαντηλο.Παντου υπηρχαν διακοσμημένα λευκα λουλουδια και το προσωπικο του catering ηταν και αυτο ντυμενο στα λευκα.Υπηρχε μια μικρη σκηνη στην οποια ενα μουσικο σχημα τραγουδούσε υπεροχη τζαζ μουσικη.
Ο τραγουδιστης τους ηταν πολυ καλος!
Καθισα να τους απολαυσω και μετά βγηκα εξω στην βεραντα.Η αιθουσα βρισκοταν στο 6ο οροφο και η θεα απο 'δω πάνω ηταν απλα μαγευτικη.Ειχε βραδιασει και τα φωτα της πολης μοιαζαν με εκατομμύρια μικρα αστερια.

<<Και αναρωτιόμουν αν θα ερχοσουν σημερα...>>

Γυρισα πισω και τον ειδα να με παρατηρει.Στηριζοταν ανέμελα στην πορτα της βεραντας και ειχε τα χερια του μεσα στις τσεπες.

<<Τομ.. >>

Ο Τομ,Τομ Ραντελ ηταν συμπρωταγωνιστής μου στην τελευταια μου ταινια.Ηταν ψηλος,γυμνασμενος καθως περνουσε ατελείωτες ωρες στο γυμναστηριο ενώ ταυτοχρονα ασχολιόταν και με διάφορα θαλάσσια σπορΕιχε γκριζοπρασινα μάτια,μαυρα μαλλια και γενικα γινόταν πρωτοσελιδο σε ολα τα περιοδικα αφου οι θαυμαστριες του καναν ουρες.
Εγω θα τον χαρακτηριζα ως ενα κακομαθημενο 26χρονο πλουσιοπαιδο που ηθελε παντα να γινεται το δικο του και εκανε καθε συνεργασια μαζι του ανηποφορη.
<<Τομ...τι κανεις;>>ρωτησα αδιαφορώντας  πλήρως στην πραγματικότητα.
<<Τώρα που σε ειδα ακομη καλυτερα>>απαντησε χαριζοντας μου ενα αστραφτερό χαμογελο.Επελεξα να μην απαντησω και στραφηκα και πάλι προς την ομορφη θεα δειχνοντας οτι δεν ειχα καμια ορεξη για συζήτηση.
<<Γιατι με αποφεύγεις;>>συνεχισε πλησιαζοντας με απο πισω.
<<Τι εννοεις; Δεν σε αποφευγω απλα απολαμβανα την θεα>>γυρισα και τον αντικρυσα.
<<Απο την πρεμιερα της ταινιας μας δεν σε εχω ξαναδει>>ειπε πλησιαζοντας ακομη περισσοτερο μηδενιζοντας την αποσταση μεταξυ μας.Το πανακριβο αρωμα που φορουσε ηταν τοσο εντονο που με εκανε να ζαλιστω.Ακουμπησα το χερι μου στο στερνο του σπροχνωντας τον απαλα μακρυα μου.
<<Τομ τι λες;Για ποιο λογο να βρεθουμε;Το γεγονος οτι τα media θελουν να νομιζουν οτι υπαρχει κατι μεταξυ μας δεν ειναι αληθεια και το ξερεις>>πηγα να απομακρυνω το χερι μου αλλα το σφραγισε με το δικο του τραβωντας με κοντα του.
<<Αυτο ομως δεν σημαινει οτι δεν μπορει να υπαρξει>>απαντησε κοιτωντας με εντονα.
<<Τομ...>>ξεκινησα τραβωντας λιγο αποτομα το χερι μου<<μην ψαχνεις κατι που δεν υπαρχει,δεν σε βλεπω ερωτικά>>ειπα ηρεμα ελπιζοντας οτι θα παρει αυτη την φορα το μηνυμα.Συνέχεια το εκανε αυτο.Κατα την διαρκεια των γυρισματων ηταν λιγο δυσκολο να τον αποφευγω αλλα δεν του ειχα δωσει κανενα δικαιωμα,αντιθετως του ειχα δειξει με την σταση μου οτι δεν με ενδιεφερε.Εκανα ενα βημα πισω βαζοντας καποια αποσταση μεταξυ μας αλλα ενιωσα το καγκελο της βεραντας να με σταματαει.Με πλησιασε περισσοτερο και τον ενιωσα τοσο κοντα μου που μπορουσα να νιωσω την αναπνοη του στο προσωπο μου.
<<Γιατι δεν μας δινεις μια ευκαιρια βρε μωρο μου.Αφου ξέρεις πολυ καλα οτι εμεις οι δυο εχουμε πολυ καλη χημεια.Δεν θυμασαι στα γυρισματα που...>>
<<Τα γυρισματα ειναι γυρισματα και η δουλεια,δουλεια.Δεν υπαρχει τιποτα μεταξυ μας και ολο αυτο αρχιζει να με εκνευριζει>>απαντησα φανερα εκνευρισμενη.Προσπαθουσα τοση ωρα να φερθω πολιτισμενα και να παραμείνω ηρεμη αλλα το εκανε πλεον αδύνατο<<Και δεν ειμαι το μωρ...>>δεν προλαβα να συνεχίσω την πρόταση μου οταν αρπαξε το προσωπο μου και κολλησε τα χειλη του στα δικα μου.Για μια στιγμη παγωσα.Ξυπνησα οταν ενιωσα την γλωσσα του να χωνεται στο στομα μου.Τον εσπρωξα με δυναμη μακρια μου κανοντας τον να παραπατήσει.Ημουν εξαλλη μαζι του και προσπαθουσα να βρω την ανασα μου για να μην του ορμισω.
<<Μην...μην τολμησεις να το ξανακανεις αυτο γιατι σου ορκιζομαι θα το μετανιωσεις πικρα>>
Με κοιταξε στην αρχη σαστισμενος προσπαθωντας να καταλαβει τι έγινε μολις.Τοτε είναι που ειδα ενα ειρωνικο χαμογελο να σχηματίζεται στα χειλη του.
<<Αφου σου αρεσε παραδεξου του.Δεν γινεται να μην το ενιωσες και 'συ>>ειπε με απολυτη αυτοπεποιθηση.
<<Εισαι τρελος;Εισαι μεθυσμένος και δεν καταλαβαινεις τι σου γίνεται;>>φωναξα έξαλλη<<...ξερεις τι;Αστο,δεν θα ασχοληθω αλλο,φευγω απο δω πέρα>>και τον προσπερασα φουριοζα.Τοτε ενιωσα το χερι του να αρπαζει με δύναμη τον καρπο μου.Εκεινη την στιγμη θολωσα και γυρισα πισω αστραφτωντας του ενα μεγαλο χαστουκι που τον εκανε να τρεκλισει προς τα πισω.Εκανε μερικα βηματα πισω και επιασε το πονεμενο μαγουλο του που ειχε αρχισει να κοκκινιζει.
<<Τι διαολο...ποια νομιζεις οτι εισαι;>>φωναξε εξαλλος πλησιαζοντας  αναγκάζοντάς με να κανω ενα βημα πισω φοβισμένη.Τοτε ενιωσα ενα χερι στη μεση μου.Αναπηδησα τρομαγμένη και γυρισα αντικρυζοντας τον Αλεξ.Τα μάτια του πετουσαν σπιθες και φαινοταν πολυ θυμωμενος.Έβαλε το χερι  του κτητικα στη μεση μου τραβώντας με πιο κοντα του.Ηταν τοσο κοντα μου που μπορουσα να δω καθε λεπτομερεια στα μελι του ματια.Ο θυμος που ειδα μεσα τους με τρομαξε.
<<Αγαπη μου φεύγουμε>>δηλωσε κατηγορηματικα τραβωντας με προς την εξοδο.Ενιωσα να ανατριχιάζω στον ηχο της λεξης αυτης να βγαινει απο το στομα του.
<<Και ποιος νομιζεις οτι εισαι εσυ;>>ακουσαμε τον Τομ να ρωταει θυμωμενος πισω μας.Ο Αλεξ σταματησε και γυρισε αργα να τον αντικρυσει.
<<Μεινε μακρια της γιατι την επομενη φορα θα εχεις να κανεις μαζι μου>>.
Οταν το ειπε ο τονος της φωνης του ακουστηκε απολυτα ηρεμος αλλα το βλεμμα του δεν πρεπει να ηταν.Ειδα τον Τομ να κανει μερικα βηματα πισω τρομαγμένος και να στεκεται μαρμαρωμενος.ΟΑλεξ γυρισε και παλι προς το μερος μου και αφου με επιασε απο το χερι με οδήγησε εξω.