προγραμμα προστασίας

Ροζαλι

Καθομουν οκλαδων στον καναπε κρατωντας τη ζεστη κουπα στα χερια μου.Ειχα βγάλει το αβολο φόρεμα που φορουσα απο την εκδηλωση και τωρα ημουν με μια ανετη φορμα και ενα απλο μπλουζακι.Εκεινος καθοταν απεναντι μου έχοντας πλησιασει με την καρεκλα μειώνοντας την αποσταση μεταξυ μας.Ειχε ξεκουμπωσει το πρωτο κουμπι απο το πουκαμισο του καθως εκανε λιγη ζεστη στο δωματιο πινοντας που και που λιγο απ'τον καφε του.Εδω και ωρα καθοταν σιωπηλος και επεργαζοταν ολα οσα ειχαμε συζητήσει.Ειχε σμιξει τα φρυδια του και φαινοταν χαμενος στις σκεψεις του.
<<Δεν θα ηταν καλυτερα να εχεις καποιο σημειωματάριο ή κάποιο μαγνητοφωνακι τελος παντων οπως εχουν και ολοι οι ντετέκτιβ;>>ρωτησα οταν τον ακουσα να επαναλαμβανει χαμηλόφωνα οσα ειχαμε πει.
Σηκωσε ξαφνιασμενος το βλεμμα του και με κοιταξε σαν να ειχε ξεχασει για λιγο την παρουσία μου<<Δεσποινις Τζουλη,πρωτον δεν είμαι ντεντεκτιβ αλλα ειδικός πρακτορας και δευτερον δεν εμπιστευομαι τιποτα περισσοτερο απ'οτι αυτο εδω>>εκανε χτυπωντας με νοημα τον κροταφο του.<<Θα σας κανω λιγες ερωτήσεις ακομα και... >>
<<Τι λετε αρχικα να μου μιλατε στον ενικο;>>ρωτησα μ'ενα μικρο χαμογελο<<Δεν ειμαι δα και τοσο μεγαλη και με κανετε να νιωθω αβολα>>πρόσθεσα ελπιζοντας να μην προσβληθει.Με κοιταξε για λιγα δευτερολεπτα που μου φανηκαν αιωνες ωσπου τελικα ανταπεδωσε και αυτος με τη σειρα του το χαμόγελο<<Ενταξει λοιπον...Τζουλη...>>προφερε αργα σαν να το ελεγε για πρωτη φορα,προκαλωντας μου μια ανατριχιλα.<<Τοτε το μονο δικιο θα ηταν να με φωναζεις και 'συ Αλεξ>>απαντησε με το χαμογελο ακομα στα χειλη του.
<<Σύμφωνοι...Αλεξ>>προφερα με την σειρα μου δοκιμαζοντας το ονομα του στα χειλη μου.
<<Ωραια...λοιπον...>>συνεχισε ξεροβηχοντας<<Ποτε ακριβως ειδατε το τατουαζ στον καρπο του;>>ρωτησε σοβαρος έχοντας αποκτησει και παλι το υφος του πρακτορα.Αναστενξα και βολευτηκα καλυτερα στον καναπε.
<<Οταν τον δαγκωσε η κοπελα.Την στιγμη εκεινη τιναξε το χερι του κρατωντας το πονεμενο σημειο με αποτελεσμα να ανασηκωθει το μανικι του και να δω τον καρπό του>>εξηγησα απλα.
<<Εισαι πολυ παρατηρητικη,σε μια τοσο συντομη στιγμη μπορεσες να διακρινεις καθαρα μια τοσο σημαντικη λεπτομερεια>>εξεφρασε την εκπληξη του.
<<Ναι,υποθέτω...>>ανασηκωσα κουρασμενα τους ωμους μου πνιγοντας ενα χασμουρητο.Ειδε πόσο κουρασμενη ημουν και αποφάσισε να με λυπηθει.
<<Εισαι κουρασμενη>>διατυπωσε ενω σηκωνοταν όρθιος<<Αρκετα ειπαμε για σημερα και η ωρα εχει παει πολυ αργα.Θα συνεχισουμε αυριο οπου θα σου εξηγησω τα βηματα που θα ακολουθησουμε σχετικα με την προστασια και την καταθεση σου>>συνεχισε ισιωνοντας το πουκαμισο του.Σηκωθηκα και πηγα να φερω το παλτο του.Τον συνοδευσα μεχρι την εξοδο και αφου με καληνυχτισε βγηκε εξω απο την πορτα.
<<Αλεξ!>>τον σταματησα λιγο πριν απομακρυνθει.Στραφηκε και με κοιταξε ανασηκωνοντας τον γιακα του παλτου του προσπαθωντας να προστατευτει απο την βροχη που δεν ειχε ακομη σταματησει.
<<Ναι;>>
<<Πως την ελεγαν;Την κοπελα πως την ελεγαν;>>ρωτησα διστακτικα.
<<Ροζαλι...την λεγαν Ροζαλι...>>