προγραμμα προστασίας

νυχτερινη καταδίωξη

Αλεξ...

Τα προσωπα μας βρισκονταν σε αποσταση αναπνοης.Ηξερα οτι αυτο που πηγαινα να κανω δεν ηταν σωστο αλλα η λογικη ειχε χασει το παιχνιδι εδω και πολυ καιρο.Αυτη η γυναίκα με εκανε να χανω τελειως τον έλεγχο.Γεμισα τα ρουθουνια μου με το μεθυστικο της αρωμα.Ενας τέλειος συνδυασμος λουλουδιων που σε εκανε να χανεσαι κυριολεκτικα.Το βλεμμα μου μαγνητιστηκε στα μισανοιχτα χείλη της.Η σκεψη της γευσης των χειλιων της με αφηναν ξαγρυπνο ολο και περισσοτερα βραδια.Εστρεψα το βλεμμα μου στα ματια της και ειδα την ιδια αναγκη.Την ενιωσα να ερχεται πιο κοντα μου.Εσκυψα να την φιλησω οταν ενιωσα μια ανατριχίλα στον βερκο μου.
Κατι δεν πηγαινε καλα!Τοτε το ματι μου επεσε στο αυτοκινητο πισω μας.Ειδα την καννη ενός οπλου στραμμενη πανω μας.Αστραπιαια επιασα την Τζουλη σπρωχνοντας την βιαια στο καθισμα χαμηλα.
<<Τζουλη πεσε κατω!>>ουρλιαξα προειδοποιώντας την και το επομενο δευτερο δεχομασταν πυρά<<Μην σηκωνεσαι μεινε χαμηλα!>>γυρισα γρηγορα μπροστά και γκαζωσα το αυτοκινητο πιανωντας το ακουστικό μου<<Φροστ!Φροστ που να παρει με ακουτε;>>φωναξα στο μικροφωνο
<<Αλεξ!>>
<<Που είστε;>>
<<Ακριβως απο πισω του>>γυρισα πισω και ειδα το αμαξι του πισω ακριβως απο τον καταδιωκτη μας.Ο Φροστ οδηγούσε και ο Μαικ βρισκοταν στο καθισμα του συνοδηγου.Ειχε βγάλει το οπλο του και πυροβολουσε απο το παραθυρο του.Ακουσα την Τζουλη να ουρλιαζει στο άκουσμα τον πυροβολισμων<<Τζουλη κατω γαμωτο!Μεινε ακινητη κάτω>>
<<Φροστ στην επομενη στροφη θα στρειψω να με χασει εσεις ακολουθήστε τον>>συγκεντρωθηκα στο δρομο και στην πρωτη στροφη εστριψα αποτομα το τιμονι κρατώντας το σταθερα με τα δυο χερια.Δεν του εδωσα την ευκαιριαλ να στριψει στο ιδιο στενο.Καταφερα να τον χασω απο την ουρα μου και ο Φροστ με τον Μαικ βρηκαν την ευκαιρια να τον καταδιωξουν μακρια απο 'μας.Ακουγα πλεον τους ηχους απο τους πυροβολισμούς να απομακρύνονται.Χωρις να μειωσω στο ελαχιστο ταχυτητα κατευθυνθηκα για το σπιτι της Τζουλη.Επρεπε να την απομακρυνω το συντομότερο δυνατον απο τους δρομους.Σε λιγα λεπτα ημουν εξω απο το σπιτι της.Εσβησα γρηγορα την μηχανη, έβγαλα το αλεξισφαιρο που φορούσα μεσα απο την μπλουζα και στραφηκα στην Τζούλη.Ηταν κουρνιασμενη στο πισω κάθισμα και δεν μιλουσε.Το βλεμμα της ηταν χαμενο στο κενο και ολο το σωμα της έτρεμε.Ειχε παθει σοκ!
<<Τζουλη!Τζουλη!>>επανελαβα οταν ειδα οτι δεν κουνηθηκε καθολου<<Κοιταξε με!>>σηκωσε αργα το κεφαλι της και με κοίταξε.Τα ματια της ηταν βουρκωμενα και καθρεφτιζοταν φόβος.
<<Μπραβο,συνεχισε να με κοιτας,μεινε μαζι μου ενταξει;...Εισαι μαζι μου;>>
<<Ναι>>ειπε ψιθυριστά
<<Ωραία,εχεις χτυπησει πουθενα;>>
<<Δεν...δεν ξερω...>>
<<Τζουλη ειναι σημαντικο!Ελεγξε το σωμα σου και δες αν εχεις τραυματιστει πουθενα>>
<<Οχι...οχι..νομιζω οτι ειμαι καλα...>>
<<Ωραια,τωρα φορεσε αυτο>>
<<Τι;...>>
<<Ειναι αλεξισφαιρο γιλεκο,φορεσε το!>>το πηρε με τρεμμαμενα χερια και το φορεσε μηχανικα,δυσκολευτηκε λιγο και την βοηθησα.
<<Ωραια,τωρα θα ερθω πισω,θα ανοιξω την πορτα και θα βγούμε εξω ενταξει;>>
<<Οχι!Δεν θελω να βγω!>>κουνησε βιαια το κεφαλι της κουρνιαζοντας περισσοτερο στο καθισμα
<<Τζουλη πρεπει να φύγουμε απο 'δω δεν ειμαστε ασφαλεις.Μετακινησου για να ερθω πισω...προσεχε τα γυαλια>>
<<Ωραια,μεινε κοντα μου>>εβγαλα το οπλο απο την θήκη και ανοιξα αργά την πορτα.Βγηκα αργα εξω σκαναροντας τα παντα γυρω και κρατησα το οπλο ψηλα<<Τζουλη βγες εξω>>την ενιωσα να μετακινείται και σε λιγο ειχε κουρνιασει πισω μου.Την τραβηξα κοντα μου με το ελευθερο μου χερι καλύπτοντας την παντα με το σωμα μου και κινηθηκα γρηγορα για το σπιτι.Ανοιξαμε και μπηκαμε γρηγορα μεσα<<Μεινε χαμηλα και μην πλησιασεις τα παραθυρα>>κλειδωσα την πορτα και τράβηξα ολες τις κουρτινες.Ελεγξα το σπιτι για ιχνη διάρρηξης και αού βεβαιωθηκα οτι ολες οι πόρτες και τα παραθυρα ηταν ασφαλισμένα χαμηλωσα το οπλο μου.Γυρισα να δω σε τι κατασταση βρισκοταν η Τζουλη.Καθοταν στο καναπε και ειχε τυλιξει τα χερια στα γόνατα της κρατωντας τα σφιχτά στο στηθος της.Ειχε το βλεμμα της καρφωμμενο στο πατωμα και δεν κουνιοταν.Χαμηλωσα το σωμα μου και καθισα στις φτερνες μου για να βρεθω στο ιδιο ύψος απεναντι της.
<<Τζουλη;...>>ειπα χαμηλοφωνα προσπαθωντας να απoσπασω την προσοχη της<<Τζουλη!>>
Σήκωσε αργα το βλεμμα της και με κοιταξεμ.Το βλεμμα της ηταν χαμενο.
<<Μιλησε μου...>>για μια στιγμη εστιασε το βλεμμα της πανω μου.Μπορουσα να δω τον φοβο μεσα στα ματια της.Μπορει ολον αυτον τον καιρο να γνωριζε οτι τα πραγματα ηταν σοβαρα και πολυ πιθανο οι δραστες να ξεραν γι'αυτην και θα προσπαθουσαν να την αποτρέψουν να καταθεσει εναντιον τους αλλα αυτη η αποπειρα εναντιον της την εκανε να καταλαβει τον πραγματικο κινδυνο που διέτρεχε.Ειναι φυσικο να εχει υποστει σοκ.Χρειαζοταν λιγο χρονο να χωνεψει τι εγινε εκει εξω.
Σηκωθηκα ορθιος για να της φερω λιγο νερο.Την στιγμη που εκανα να φυγω την ειδα να τιναζεται ορθια και να τρεχει προς την εξοδο.Για μια στιγμη τα εχασα και οταν συνήλθα τελικά ετρεξα βλαστηνωντας πισω της.Την προλαβα την στιγμη που ηταν ετοιμη να βγει εξω.Εκλεισα αποτομα την πορτα και την αρπαξα απο τον αγκωνα κρατωντας την σφιχτα.
<<Τρελαθηκες;Τι νομιζεις οτι κανεις;>>φωναξα εξω φρενων.Προσπαθει να σκοτωθεί τελος παντων;
<<Πρεπει να φυγω...Αλεξ ασε με πρεπει να φύγω...>>φωναξε ξανα και ξανα προσπαθωντας να ελευθερωθει χωρις ομως καμια επιτυχια
<<Πας καλα;Αν βγεις εξω τωρα θα σκοτωθεις!Τι σε 'πιασε γαμωτο;>>
<<Η Μπλερ...η Μπλερ μπορει να κινδυνεύει...αν με ακολουθησαν απο το πατρικο μου μπορει να κινδυνεουν.Ασε με!Πρεπει να φυγω!>>εξηγησε προβάλλοντας ακομη αντισταση
<<Τζουλη!Τζουλη!Δεν εχουν παθει τιποτα!Ειχα αφησει τον Τζον εξω απο το σπιτι τους πριν φυγουμε...ειναι ασφαλεις...ηρεμησε...>>ενιωσα το σωμα της να χαλαρωνει μεσα στα χερια μου.Σηκωσε το βλεμμα της και με κοιταξε με δακρυσμενα ματια
<<Αλεξ...ειχες δικιο...ειχες απολυτο δικιο...δεν επρεπε να παω...με την απερισκεψια μου τους έβαλα σε κινδυνο...αν παθουν κατι δεν ξερω τι θα κανω...αν παθουν κατι θα παι...>>
<<Ακουσε με!Δεν προκειται να παθουν τιποτα.Δεν παθετε τιποτα ουτε εσυ,ουτε η οικογενεια σου.Δεν θα το επιτρεψω.Στο υποσχομαι!Με πιστευεις;...>>ρωτησα κοιτωντας την σταθερά στα ματια.Δεν θα αφηνα κανεναν να την αγγιξει.Οι καρποι της ηταν φυλακισμενοι στις παλαμες μου.Την ενιωσα να ηρεμει και το σωματα μας ακουμπησαν μεταξυ τους.
<<Ναι...σε πιστευω...>> και τοτε την ειδα να ανασηκωνεται στις μυτες και να κολλάει τα χειλη της πανω στα δικα μου.