προγραμμα προστασίας

πεσμενες αμυνες

Πηρα απο τα ψυγεια γιαουρτι και γαλα και τα εριξα στο καλαθι μου.Ειχα φορεσει τα γυαλια μου και ενα τζοκιν καπελο συνδυαζοντας τα με ενα γκρι κολαν και ενα αθλητικο μπλουζακι σε μια προσπάθεια να κρατησω χαμηλο προφιλ.Βρισκόμουν στο γωνιακο μινι μαρκετ για να παρω καποια πραγματα για το σπιτι.Προσθεσα στο καλαθι μερικα ζυμαρικα και κατευθυνθηκα προς το ταμειο.
Περιμενα στην ουρά χαζευοντας τον κοσμο γυρω μου οταν ενιωσα το βλεμμα καποιου καρφωμενο πανω μου.Ηταν ενας αντρας,μετριου αναστηματος.Φορουσε ενα λαδι παντελονι και ενα μαύρο μπλουζάκι.Στεκοταν στο διπλα ταμειο περιμενοντας να εξυπηρετηθεί κρατοντας  ενα πακετο τσιχλες.

Ποιος έρχεται στο μινι μαρκετ για τσιχλες;

Μολις ειδε οτι τον παρατηρουσα χαμηλωσε γρηγορα το βλεμμα του και γυρισε μπροστα του.Δεν τον ενιωσα να με ξανακοιταζει αλλα ειχα ενα ασχημο προαισθημα.Αφου εφτασε η σειρα μου πληρωσα γρηγορα στο ταμειο,πηρα τις σακουλες μου και βγηκα εξω βιαστηκα προχωροντας με γρηγορο βήμα.Γυρισα διακριτικα το κεφαλι μου να δω αν με παρακολουθει αλλα δεν υπηρχε κανεις.

Ειχα αρχισει να παραλογιζομαι!

Ο Αλεξ και οι ομαδα του με παρακολουθουσαν σε καθε μου βήμα και δεν με αφηναν στιγμη απο τα ματια τους.Ολα τα μετρα σφαλειας και η συνεχης παρακολούθηση με ειχαν βγαλει εξω απο τα νερα μου προκαλωντας μου μεγαλο εκνευρισμο.Παρολο που ειχε περασει σχεδον μισος μηνας απο την μερα του φόνου και δεν ειχε γινει καμια αποπειρα εναντιον μου ο Αλεξ δεν ειχε χαμηλωσει τις αμυνες του στο ελαχιστο.

<<Τι διαλο νομιζεις οτι κανεις;>>αναπηδησα τρομαγμενη και εβγαλα μια μικρη κραυγη.
<<Τι...Αλεξ με κατατρομαξες...>>στεκοταν μπροστα μου με τα χερια σταυρωμενα μπροστα στο στήθος του.
Ηταν θυμωμενος...πολυ θυμωμένος...
<<Κοιτα,πριν αρχισεις να φωναζεις,μια στιγμη μόνο πετάχτηκα μεχρι...>>
<<Μια στιγμη Τζουλη ειναι υπερ αρκετη για να γινεις στόχος>>φωναξε έξαλλος.Περασε θυμωμενος τα χερια του μεσα απο τα μαλλια του στηριζοντας τα για λιγα δευτερολεπτα στον αυχένα του.Χαρακτηριστικη του κινηση οταν ηταν πολυ εκνευρισμενος.Αφησε την αναπνοη του να βγει αργα και με κοιταξε λιγο πιο ηρεμος τωρα<<Μην εξαφανιζεσαι χωρις να μου λες που πηγαινεις ενταξει;>>
<<Ενταξει...δεν το εκανα επιτηδες απλα...απλα ολες αυτες τις μερες νιωθω...νιώθω να πνιγομαι.Ελα λιγο στη θεση μου...>>
<<Σε καταλαβαινω και τελος του μηνα που θα γινει το δικαστήριο ολα αυτα θα τελειωσουν και θα επιστρεψεις και παλι στην ζωη σου.Κανε λιγη υπομονη μεχρι τοτε και θα δεις ολα θα πανε καλα>>χαμογελασε καθησυχαστικά<<Ελα δωσε μου εμενα τα πραγματα>>ειπε και πήρε τις σακουλες απο τα χερια μου.
Γενικα δεν ηταν τοσο σοβαρος οσο ηταν στις αρχες.Τουλαχιστον οχι συνεχεια και χαμογελουσε που και που.Υπηρχαν και φορες στο αυτοκινητο που του εβγαζα και καμια κουβέντα.
Χαμογελασα και τον ακολουθησα προς το σπιτι.
Μια ωρα αργοτερα ημουν στην κουζινα και μαγείρευα.Τα μακαρονια ήταν ετοιμα και ο κυμας ηθελε κανα δεκαλεπτο για να ετοιμαστει.Πλησιασα στο παραθυρο και κοιταξα απεναντι στον δρομο.Ηταν παρκαρισμενο το αυτοκινητο και ο Αλεξ καθοταν στη θεση του οδηγου μιλώντας στο τηλέφωνο.Λιγα μετρα πιο πισω βρισκοταν παρκαρισμενο και ενα ακομη αμαξι.Ηταν γκρι και ειχε σκουρα τζαμια και μεσα καθοταν ο Μάικ.Ο Τζον στεκοταν ορθιος διπλα στο δευτερο παραθυρο παρακολουθωντας μεσα απο το σπιτι.Υπηρχε σχεδον παντα καποιος μαζι μου στο σπιτι.Συνηθως ηταν ο Τζον ή ο Μαικ και πιο σπανια ο Αλεξ ή ο Φροστ.Σε σχεση με τους αλλους δυο,τα δυο αδερφια ηταν πιο χαλαροι και λεγαν και καμια κουβεντα παραπανω.Ο μικροτερος ηταν ο Τζον, ο λιγοτερο σοβαρος απο όλους.Ηταν φορές που γινοταν πολυ αστειος αλλα ο αδερφος του,του έριχνε μια προειδοποιητική ματια και σοβαρευε αμεσως.Καθοταν στην τραπεζαρια και εγραφε κατι στο σημειωματαριο που κουβαλούσε πάντα μαζι του.Σέρβιρα δυο πιάτα και πηγα και καθισα διπλα του.
<<Θα μου κανεις παρεα να φαμε μαζι ε;>>ρωτησα μην περιμένοντας απαντηση και εβαλα το πιατο μπροστα του.Τραβηξα με τη σειρα μου την καρεκλα διπλα του και καθισα.
<<Δεν...δεν ξερω δεσποινις Τζουλη...>>ξεκινησε να λεει<<Ωω!Ελα τωρα!>>τραβηξα την καρεκλα μου πιο κοντα στο τραπεζι<<Θελω λίγη παρεα,καθε μερα μονη τρωω>>συνεχισα και αρχισα να τυλιγω τα μακαρονια στο πιρουνι<<και να με λες σκετο Τζουλη>>συμπληρωσα και εχωσα την πιρουνια στο στομα με εναν οχι και τοσο θηλυκο τροπο.Εκλεισα τα ματια και εβγαλα εναν ηχο ευχαριστησης απολαμβανοντας το πιατο μου.Τον κοιταξα με την ακρη του ματιου μου και τον ειδα να με παρακολουθει.Αφου διστασε στην αρχη τελικα αρχισε και εκεινος να τρωει.Εβγαλε ενα μουγκρητο απολαυσης και συνεχισε να τρωει με ορεξη τα μακαρονια του.Εκρυψα το χαμογελο μου βαζοντας αλλη μια πιρουνια στο στομα και συνεχισαμε και οι δυο να τρωμε.
Μιση ωρα αργοτεα μαζευα τα πιατα και αφου καθαρισα το τραπεζι του εβαλα λιγο ακομη νερο καθως αρνιοταν οπως ελεγε εν ωρα εργασιας να πιει οτιδηποτε αλλο.Ο Τζον σε αντίθεση με τον μεγαλυτερο αδερφό του χαμογελούσε περισσότερο και ηταν πιο ομιλητικος.
Η ωρα περασε ευχάριστα με τον Τζον να μου διηγείται ιστοριες απο διαφορες αποστολές τους που μου φερναν δακρυα στα ματια.Γελασαμε με την την ψυχη μας οταν μου μιλησε για την υποθεση εκεινη που ο αδερφος του επεσε πάνω σε μια "τρελη"πρωην του η οποια με τις φωνες τις παραλιγο να εκθεσει την επιχειρηση και για την κανει να σταματησει της εδειξε το κρυμμενο οπλο του και την απειλησε οτι αν δεν ησυχάσει μονη της θα την βοηθησει αυτος.
<<Δεν το πιστευω...δεν το εκανε...>>ελεγα αναμεσα στα γελια μου κρατώντας την κοιλια μου
<<Στ'ορκιζομαι...αυτο ακριβως της ειπε...>>με διαβεβαιωσε και γελαγαμε και οι δυο για πολυ ωρα.
Αφου ηρεμησαμε και βρήκαμε τις αναπνοες μας μείναμε για λιγο σιωπηλοι.
<<Τζον;>>ξεκινησα διστακτικα
<<Ναι δεσπ...Τζουλη>>διορθωσε τελευταια στιγμη αφου τον κοιταξα προειδοποιητικα.
<<Ποσο σοβαρα ειναι τα πραγματα;...εννοω τα ατομα τα οποια αντιμετωπιζουμε ειναι πολυ επικινδυνα;>>εσβησε το χαμογελο απο τα χειλη του και με κοιταξε θλιμμένος<<Δυστυχώς ναι...δεν μπορω να αποκαλυψω λεπτομερειες αλλα μπορω να σου πω οτι οι ανθρωποι αυτοί ειναι πολυ επικινδυνοι>> ειδε την ανησυχία στα ματια μου και εσπευσε να με καθησυχασει<<Δεν εχεις ομως τιποτα να φοβηθείς.Δεν θα αφησουμε να σου συμβει τίποτα.Το ξέρεις αυτο ε;>>ρωτησε κοιτωντας με στα ματια
<<Ναι...το ξερω...>>