Years have passed and everything went back to normal. After I got discharged from the hospital, we went back to our home, at Denden's mansion to start a new life like a happy family. We're lucky that Lolo Julio is still alive and kicking. He's still healthy despite of his age.
Like the other family, we also fought sometimes because of our misunderstanding. Nobody's perfect after all. Despite of our circumstances, we settled it by talking to each other peacefully. Don't let you anger wins over you. That's one of the things that I have learned in life.
I can't believe that I got I want. Even if my parents and my grandparents left me early, I already have a new family that I can called my own. The best thing happened to me was that the man that I love, love me back. No one can explain how happy I am right now. I'm blessed and contented on what I have.
Sino nga ba namang mag-aakala na ang Denden na mahal na mahal ko noon at kulang na lang ipagtabuyan ako, mahal din pala ako pero kinikimkim lang. Isa sa natutunan naming dalawa ay magsabi sa isa't isa ng kung ano mang problema. Be open to each other and settle things quietly.
I inhaled the fresh air from where I am. I looked at the grave and put down the flower that I brought. Today is Zake's death anniversary. Lagi ko siyang dinadalaw tuwing anibersaryo niya kahit ilang taon na ang nagdaan.
"Hi, Zake. Kumusta ka naman diyan? Sana masaya ka kung na saan ka man." I sat down beside him.
"Baka magulat ka pagnagsalita 'yan, my queen." I looked at the man who's standing in front of me. I smiled as I saw his handsome face. He really looks so handsome and manly with his suit and tie. He bend down and kissed me on the lips and sat beside me.
"I'm sorry, I'm late. I should be the one who pick you up. Ayaw kasi talaga akong paalisin muna ng secretary ko hangga't hindi natatapos ang meeting." I just kissed his cheeks and smiled.
"It's okay. Kaya ko namang mag-drive. At alam ko namang busy ka kaya ayos lang." Agad naman siyang umiling at sumimangot.
"No. It's not fine. Ayokong bumibisita ka kay Zake ng mag-isa. Gusto ko kasama ako." I frowned at him.
"Hanggang ngayon ba naman, Denden? It's been so many years! For goodness sake! At saka wala na 'yung tao oh." Mas sumimangot lang siya.
"Malay mo, bigla na lang siyang mabuhay at hatakin pasama sa kaniya. Sa tindi ba naman ng pagmamahal niya sayo, malay mo nagawan niya ng paraan bumalik at kunin ka. Hindi ko hahayaan 'yun. Magkamatayan muna kami." Nanlumo ako sa mga pinagsasabi niya. Seriously? Isang sikat at mayamang business man, ganito mag-isip? What the fudge.
"Denden, naman. Ang lawak ng imagination mo! May mga anak na tayo't lahat, threaten ka pa rin kay Zake. Parang awa mo na, patahimikim mo siya. Ikaw mismo ang gumagambala sa kanya eh." Naiiling na sagot ko. He just sighed. Seryoso ba talaga siya sa mga naiisip niya? Hindi ko akalaing pang-writer ang takbo ng isip niya. Mabubuhay mula sa hukay? That's absurd.
"Okay fine, hindi na. Alam ko namang hindi ka rin sasama kung mangyayari 'yun eh." Ito. Itong bagay na 'to ang madalas naming pag-awayan. Na kesyo hindi ko raw makalimutan si Zake at lagi ko raw siyang dinadalaw. Na totoo naman dahil dumadaan ako once a month. Pero kasi naman, nakakabaliw itong si Denden. Pagselosan ba naman ang taong wala na sa mundo?
"Denden, bawas bawsan mo 'yang pagiging paranoid mo. Ang sakit sa ulo eh." Hindi na siya nagsalita.
"Zake, pagpasensyahan mo na ang mga naririnig mo kay Denden ah? Nababaliw lang 'yan kaya ganyan."
"Oo, Montereal. Baliw na ako. Baliw kay Elaya kaya huwag kang babalilk ah? Kung magkita man tayong tatlo sa after life, hindi mo pa rin pwedeng kunin si Elaya. Akin lang siya." Wala na. Suko na ako. Hindi na ako magtataka kung bakit puro kababalaghan at pantasya ang natutuhan ng anak niya.
