Vrijheid

33.

De volgende ochtend slenterden Jonas en Core naar beneden. Ze hadden er een korte nachtrust opzitten en waren nog doodmoe. Vooral Core had weinig geslapen. Ze werd meermaals wakker van de pijnscheuten die door haar arm vloeiden. 'Goedemorgen.' Zei Staener toen ze aan tafel plaatsnamen. Core en Jonas reageerden niet en bleven als zombies voor zich uit staren. 'De jeugd van tegenwoordig heeft de laatste tijd precies wat last van slapeloosheid.' Jonas keek op, met een serieuze mimiek in de richting van Staener. 'Hoe zou dat nu toch komen?' Zijn sarcastische opmerking had geen invloed op de uitdrukking op het gezicht van Staener. Stan kwam al kuchend de keuken in. Hij nam ook plaats aan de tafel en begroette iedereen met een glimlach. 'Core en Jonas, zouden jullie iets willen doen voor mij?' Vroeg hij plots. Jonas en Core keken hem geïnteresseerd aan en knikten. 'Léa is ziek en ik heb de indruk dat er iets met haar is. De laatste tijd gedraagt ze zich niet meer als het opgewekte meisje zoals we gewend zijn, ze is eerder aan de depressieve kant...' Core wist dat er iets niet klopte. Dit was niet normaal voor Léa. 'Léa is niet zo! Er moet iets zijn gebeurd!' Stan knikte bij haar redenering instemmend. 'Jonas en jij kunnen vast wel met d'r praten en haar opvrolijken.' Staener was er echter niet mee akkoord. 'Jonas en Core hebben les vandaag!' Stan keek met doorgezakte ogen, opvallende wallen en laaghangende lippen naar zijn dochter. Er verscheen een trotse glimlach op zijn gezicht, al was hij door de ziekte serieus toegetakeld, zijn trotste glimlach herkende je uit duizenden. 'Léa heeft hulp nodig, ik vertrouw Core en ik vertrouw ook Jonas. Zij zullen haar helpen en mensen helpen gaat voor les.' 'Maar ze is een Xio en geen mens!' Reageerde Staener. 'Staener, laat ze nu maar doen.' Zuchtte Zendra.

En zo mochten Jonas en Core op Léa letten. Core kon niet wachten om Léa te zien! Met haar hand in dat van Jonas wandelde ze naar het gebouw waar de kamer van Léa zich bevond.
Het kleine meisje lag te slapen toen ze haar kamer enterden. Core ging naast haar bed zitten en wreef door de blonde haartjes van de kleine Xio. 'Ze is in een diepe slaap.' Merkte Jonas op. Hij ging naast Core op zijn hurken zitten en sloeg zijn arm om haar heen. Hij drukte een kus tegen haar wang aan. 'Ze ziet zo bleek. Wist ik maar wat er met haar aan de hand was...' Fluisterde Core. Jonas keek in het rond en bestudeerde de kamer. 'Waar zijn haar broertjes?' Core glimlachte even. 'Ze hebben les en het zijn haar broertjes niet... Ze zijn allemaal hun familie kwijtgespeeld, net als wij. Maar ze zien elkaar wel als familie.' Legde ze uit. Jonas zette zich recht en stapte naar de kapstok toe. Er hing daar een lange regenjas die onmogelijk van de kinderen kon zijn. Hij haalde de jas van de kapstok en bestudeerde die. Core sprong recht toen ze Jonas met de jas zag. 'Wat doet die jas van Staener hier?!' Reageerde ze geschrokken. 'Is deze van Staener?' Vroeg Jonas. Core nam de jas over en haalde uit de zakken een klein wit doosje. Ze vloekte. 'Ik weet al waarom Léa ziek is...' Haar ogen vulden zich met tranen. Jonas kon niet volgen en snapte haar reactie niet. Ze opende het kartonnen doosje en haalde er pilletjes uit die leken op onschuldige snoepjes. 'Wat zijn dat?' Vroeg Jonas met onrust in zijn stem. 'Dit gaf hij me ook vroeger. Hij heeft ze zelf gemaakt. Het zijn pilletjes die je in een paar seconden voor even kunnen verlammen. Je spieren gaan er zo slap van voelen dat je amper nog kan bewegen. Zo kon hij me makkelijk in zijn macht krijgen. Jonas, Staener heeft Léa misbruikt! Van die pillen worden je spieren zo zwak dat je lichaam onregelmatig gaat functioneren! Met andere woorden: je word er ziek van! En zijn misbruik is ook de reden waarom ze zo depressief is!'

Jonas baalde zijn vuisten en beet op zijn lip. Hier kwam Staener niet mee weg. Echt niet. 'Blijf bij haar en verzorg d'r goed. Ik ben zo terug.' Core wou hem nog tegen houden, maar Jonas was de kamer al uitgelopen. Hij rende door de gangen alsof hij vloog. Hij sprong over alles wat hem in de weg stond en probeerde zijn weg te vinden door het doolhof van oneindige grijze bakstenen muren. Iedereen moest voor hem wijken. Hij had geen idee waar hij heen ging, hij croste door alle gebouwen heen die met elkaar in verbinding stonden. Hij kon zich nog vaag de kamer herinneren waar hij eens les kreeg met Core. Maar de weg erheen kende hij niet. Hij was zo ongecontroleerd aan het lopen dat hij tegen Lize aanliep. De beste vriendin van Core liet hierdoor al haar mappen en schoolboeken op de grond vallen. Ze herkende Jonas. 'Hé! Jij bent toch die vriend van Core?' Riep ze hem na. Jonas stopte en draaide zich om. Het meisje met de donkere haren en zwarte bril werd omringd door allerlei papieren en schoolboeken. Jonas slikte. Dit was zijn schuld. 'Ja, ik ben Jonas,' hijgde hij,'sorry dat ik tegen je aanliep, ik ben opzoek naar Staener.' Lize raapte al haar materiaal weer bij elkaar en keek dan weer naar Jonas. 'Ik ben Lize, dat was je vast al vergeten. Ik weet wel waar Staener is. Kan jij me dan vertellen waar ik Core kan vinden? Ze is mijn beste vriendin en ik schrok me dood toen ik hoorde dat ze was weggevlucht.' Jonas knikte gehaast. 'Ze is bij Léa op de kamer. Léa is ziek en de oorzaak ligt bij Staener.' Lize merkte de woede in Jonas' lichaam meteen op. 'Jonas, wat Staener ook deed of wat je ook van plan bent om nu te gaan doen: geweld zal niets oplossen.' Jonas baalde zijn vuisten weer. 'Zeg me nou maar waar ik hem kan vinden.' 'Jonas, Ik meen het!' Reageerde ze meteen. 'Ga je me nou nog helpen?!' Riep hij. 'Lokaal 201.' Zuchtte ze. Jonas besloot geen seconde te verliezen en rende er meteen heen.

'... Als chemische reactie krijgen we een neerslagreactie. Er wordt dus neerslag gevormd in het proefbuisje.' De les van Staener werd onderbroken toen Jonas het lokaal instormde. De studenten schrokken en keken hem allemaal aan. Staener probeerde rustig te blijven en het enige wat hij deed was de jongen begroetten met een luide zucht. 'Wat deed je met Léa?!' Schreeuwde Jonas. Staener deed heel traag zijn labojas uit en hing die over zijn bureaustoel. Hij zette de veiligheidsbril van zijn neus. Het proefbuisje in zijn hand zette hij even in een houder.  Jonas raakte zijn geduld kwijt en stormde op hem af. Met enkel nog een bureau tussen hen keken ze elkaar vijandig aan. 'Ik weet wat je deed! Pedofiel!' Spuwde Jonas in het gezicht van Staener die zijn veiligheidsbril beter nog even had opgehouden. Vervolgens sprong Jonas onverwachts op zijn bureau en keerde zich naar de klas toe.

'Deze man is een gestoorde pedofiel! Hij misbruikte verschillende Xio's waaronder kinderen! Jullie zijn gek en harteloos als jullie hier niets tegen doen! Die man hoort hardhandig gestraft te worden! Een celstraf of zelfs de doodstraf! Dit negeren is onmenselijk!' De studenten keken Staener verbaasd aan. 'Heb je een kind misbruikt?' Vroeg een meisje geschrokken. 'Ach wel nee Anna, die jongen verkoopt onzin!' 'Daar lijkt het niet op hoor... Dit verzint hij vast niet...' Zei een jongen ongelovig. 'Vuilaard!' riepen verschillende studenten hem toe. Staener kon zichzelf niet verdedigen tegen de scheldwoorden van zijn studenten en stond tegen het krijtbord aangedrukt. Joris sprong recht en ging vooraan in de klas staan. 'Iedereen, kalmeer!' Schreeuwde hij. De hele klas, die al opstond en met propjes papier richting Staener gooide, ging weer zitten. 'Zolang er geen bewijs is, mogen we die rat niet geloven! We weten toch allemaal dat Staener onschuldig is?! We vertrouwen hem al heel ons leven! We gaan nu dan toch geen wilde Xio vertrouwen?! Die hond wil gewoon Voltai opdoeken! Voltai is onze toekomst en dit hopeloze domme wezen maakt onze toekomst kapot!' Jonas kookte van woede. Hij ging kaarsrecht tegenover Joris staan. 'Jij bent al net zo harteloos als hem! Als je om Core geeft, dan verkracht je haar niet of laat je haar ook niet verkrachten!' 'Ik dacht dat we het over kinderen hadden en niet over Core...' Siste Joris. 'Nee, we spreken hier over al zijn slachtoffers.' Verbeterde Jonas hem. 'Het zijn Xio's, ze zijn het gewend. Core was er ook aan gewend, tot dat jij kwam. Jij hebt haar veranderd. Ze is koppig geworden, zelfs die verdomde kogel heeft niet geholpen. Ze bleef maar doorrennen, dat zou ze zonder jou nooit gedaan hebben. Zonder jou is ze een klein bang meisje, een makkelijke prooi.' Jonas kruiste zijn armen. 'Hoe weet jij dat allemaal? Hoe weet je dat ze wegliep toen ze geraakt werd?' Joris grinnikte. 'Hoe ik dat weet? Als er op die kogel een naam stond, dan was dat de mijne geweest. Ik loste de schot. Die schotwonde is er dankzij mij.' Jonas greep naar de keel van Joris waarna die harder begon te lachen. 'Zien jullie dit nou mensen? Hij is gevaarlijk. Als ik niet oplet dan wurgt ie me weer! Xio's zijn niet te vertrouwen.' En zo kreeg hij de studenten aan zijn kant. Jonas verloor zijn macht en liet Joris verslagen los. 'Dacht je nou echt dat ze jou zouden geloven? Wordt wakker Jonas, jouw droomwereld die je beleefde in het bos bestaat niet. De enigste kinderen die Core krijgt, zijn de mijne. Onthoud dat goed!' Had Staener Jonas dan niet tegengehouden, het was afgelopen geweest met Joris. 'Ga terug naar Léa, wij praten straks verder.' Beval Staener Jonas. 'Wacht maar, denk maar niet dat ik dit zomaar laat gebeuren!'

Heeey mensen! Fijn dat jullie dit hoofdstuk lezen! Vergeet niet te stemmen en te reageren, tot snel!!!