De stagiaire

Hoofdstuk 7

Vince in de media

Rose Jones:

'Welkom Rose, bij de werknemers van Hotel Harrison.' Zegt Michael.

Wauw, dat klinkt goed.

'Ik laat jullie even alleen dan kunnen jullie elkaar beter leren kennen.' Zegt Michael met een knipoog hij loopt het kantoor uit.

Ongemakkelijk zitten we daar, ik starend naar mijn voeten en hij met een ongeïnteresseerde blik.

'Ik hoop voor je dat je goed kan multitasken dat heb je nodig.' Zegt hij uit het niets.

'Ach ja ik ben een vrouw dus dat komt goed.' Zeg ik. Shit dit klonk beter in mijn hoofd.

Alsof ik een gek gestoorde ben kijkt hij me aan.

'Ik moet gaan.' Zegt George koel, hij staat op en vertrekt.

En weer blijf ik verbaasd achter. Heb ik iets verkeerds gezegd? Wat moet ik nu doen?

Dan komt Michael opeens weer binnen.

'Ik was mijn sleutels vergeten, hé waar is George?' Vraagt hij verbaasd.

'Hij moest weg.' Zeg ik.

Hoofdschuddend kijkt hij me aan. 

'Ik had gehoopt dat hij je kon rondleiden ik moet namelijk zo weg. Wacht even.' Zegt Michael en hij loopt weg. 

Waarom loopt heel dit bedrijf de hele tijd weg? 

'Ik heb iemand voor je gevonden die je kan gaan rondleiden aangezien George weg is. Ga je mee?' Vraag Michael.

Ik knik sta op en loop met Michael mee.

'Dit is Vince mijn assistent hij gaat je rondleiden.' Zegt Michael hij wijst een blondharige jongen aan hij kijkt verlegen naar zijn voeten. Mooi één eigenschap hebben we gemeen.

'Vince, dit is Rose Jones ze komt hier stage lopen.' Zegt Michael.

Vince kijkt op van zijn voeten en kijkt me recht in mijn ogen aan. 

'Aangenaam kennis te maken.' Zegt hij met een lach

'Zelfde.' Zeg ik glimlachend.

'Ik zie jullie straks wel weer.' Zegt Michael en hij loopt weg.

'Oh god ik ben zo slecht in sociaal zijn.' Zegt Vince.

Ik voel me heel erg ongemakkelijk. 

'Ik herken het.' Zeg ik.

'Nou laten we dan maar beginnen.' Zegt Vince. 

Een klein uurtje later zitten we lachend aan een tafeltje bij een cafeetje om de hoek.

De rondleiding was interessant. Het hotel is ontzettend groot dus verdwalen gaat nog wel eens lukken.

Vince zelf is geweldig hij zit vol met humor is lief en durft zijn mond open te trekken, wat ik niet had verwacht.

We praten over van alles en nog wat.

'Dus jij bent de personal assistent van George?' Vraagt hij ongelovig.

Vince heeft deze vraag al drie miljoen keer gevraagd en hij blijft verbaasd.

'Is het zo erg dan?'

'Nou voor hem waarschijnlijk niet maar voor jou worden het rampzalige dagen.'

'Je maakt een grapje, toch?' 

'Rose, ik ben je vriend en ik ben echt met je.' Zegt Vince.

Het voelde goed dat hij zei dat hij mijn vriend was. Het voelde slecht dat mijn dagen dus hoogst waarschijnlijk rampzalig zullen worden.