De stagiaire

Hoofdstuk 32

Rose Jones:

Weer verstrijken er een paar weken. Ik ben nu drieëntwintig weken zwanger. Van Pleun heb ik gehoord dat George gisteren terug is gekomen van zijn zakenreis. Hij is erg lang weg geweest.

Ik ben een week geleden bij de dokter langs geweest. In de enveloppe die voor me ligt staat wat het gender van mijn baby is. Ik heb het lef nog niet gehad om die open te maken. Ik pak de enveloppe op en stop die in mijn jaszak. 

Ik wil George, het doet zo'n pijn. Beide hebben we nog geen stap dichter naar elkaar gezet. Het voelt alleen maar alsof we verder van elkaar afdrijven. 

Met mijn rugzak en koffer loop ik de trap af. Beneden staan mijn ouders, Ethan en Grace te wachten. 

'Je maakt de goede keuze lieverd.' Mijn moeder drukt een kus op mijn wang. 

'Wat zal hij gelukkig zijn als hij je ziet.' Grace geeft me een knuffel. 

'Kom anders mis je je vliegtuig.' Mijn vader houdt de deur open.

'Doei! Ik ga jullie missen.' Ik veeg met mijn hand een traan weg die over mijn wang rolt.

'Wij jou ook! Voor je het weet zien we elkaar weer.' Mijn moeder geeft me een luchtkusje.

Zwaaiend stap ik de auto in, op weg naar het vliegveld. 

<<<<<<<<<<<<<<<<<<<

Ik heb nog nooit zo'n kut vlucht gehad! Ik was blij toen ik veilig met beide benen op de grond stond. Ik had het idee het vliegtuig er vijf miljoen uur overdeed terwijl het er maar zeven waren.

Ik sta nu te wachten op Pleun, zij brengt me naar George zijn huis. Er is misschien één mini probleem, George weet er niks van. 

'Rose wakker worden! We zijn er.' Pleun geeft me een zacht duwtje. Ik schrik op en zie gelijk het prachtige huis van George. Ik bedank Pleun voor de lift en stap de auto uit. 

Ik druk de code in en pak de sleutel van het huis. Met een zachte klik gaat de deur open. Ik hoor geluid vanuit de keuken komen. Nieuwsgierig loop ik erheen. 

'Ik kan gewoon niet meer pap! Ik mis haar godverdomme zo erg, ik wil haar zien.' 

'Zoon, ga eens even rustig zitten. Denk even na, je hebt een slim koppie en dat moet je in je werk steken niet in een meisje.' Is dat Michael? 

'Pap ik hou van Rose, ze draagt mijn kind.' 

'Zo dacht ik ook over je moeder.' 

'Waag het om mijn moeder hier in te betrekken.' 

'Dat doe ik wel! Rose maakt je alleen maar kapot, je moet je focussen op je werk.' Ik geloof mijn eigen oren niet. Is dit echt die Michael die ik ken? 

'Mijn huis uit! Nu!' George klinkt woedend. 

'Goed ik ga al.' Ik verstop met snel achter een kast en zie Michael woedend weglopen. 

'Godverdomme.' Schreeuwt George en daarna hoor ik hem een glas kapot gooien. 

'Hoi.' Ik kom achter de kast vandaan en loop op George af. George kijkt op en het lijkt er op alsof hij een spook ziet. 'Rose?' Zegt hij ongelovig. 

'Ik ben thuis.' Zeg ik zacht, want ik ben thuis. Bij George is waar ik me thuis voel. 

George komt zo snel als hij kan naar me toen en knuffelt me. 

'Rose alsjeblieft verlaat me nooit meer.' Zegt George met een trilling in zijn stem. Huilt hij?

'Ik beloof je dat ik nooit meer wegga.' Ik pak zijn hand en kijk hem met betraande ogen aan. George drukt zijn lippen op die van mij en onze kus zit vol met passie. 

<<<<<<<<<<<<<<<<<<<

'Je wil niet weten hoe erg ik jullie gemist heb.' George en ik liggen op zijn bed. Verschillende kledingstukken liggen verspreid op de grond. George zijn hand ligt op mijn buik. 

'Het spijt me dat ik weggegaan ben maar ik kon niet anders.' Ik nestel me tegen zijn blote borstkast aan. 

'Je had het me moeten vertellen, dat je zwanger was.' 

'Ik kon het gewoon niet, ik was zo bang dat je de baby niet wilde.' 

'Ik wil jou Rose, met of zonder baby dat maakt me geen ruk uit.' 

'Waarom heb je me niet gebeld?' 

'Toen je me een soort van via de telefoon vertelde dat je zwanger was heb ik mijn telefoon kapot gegooid. Uit woede maar dat kwam echt niet door jou. Ik was boos op mezelf dat ik je hebt laten denken dat ik jou of de baby niet wilde.' 

'Je wist daarvoor niet eens dat ik zwanger was, dat mag je jezelf niet verwijten.' Ik druk een kus op George zijn lippen. 

'Ik verwijt het mezelf wel schatje.'

Ik besluit te zwijgen. 

'Ik denk dat je je ook afvraagt waarom ik je daarna niet gebeld heb.' George drukt me nog dichter tegen zich aan. 

'Ja dat vraag ik me inderdaad af.' 

'Toen mijn vader hoorde dat je zwanger van mij was heeft hij het me verboden om nog contact met je te hebben. Waarom weet ik ook niet precies maar het heeft iets met vroeger te maken. Hij stuurde me op zakenreis en zorgde er op de één of andere manier voor dat ik op geen enkele manier contact met je kon krijgen.' George stopt met praten om op adem te komen.

'Ik heb je zelfs brieven geschreven maar die kwamen allemaal ongeopend terug.' Ik hoor een verdrietige toon in George zijn stem.

'Als ik dit geweten had dan.' George laat me mijn zin niet afmaken. 'Je wist het niet schatje en dat kan ik je niet kwalijk nemen. Ik wist dat Pleun en jij het goed kunnen vinden dus heb ik Pleun gevraagd om je te zoeken. Zij had wel toegang tot je contactgegevens. Door mijn vader had ik dat dus niet, anders was ik zelf gekomen.' 

'Pleun vertelde me dat ze je gesproken had maar dat je ergens toch teleurgesteld was dat ik er zelf niet was. Ik wilde naar je toegaan maar mijn vader had dat door en zorgde ervoor dat ik niet weg kon uit Italië want daar was ik op zakenreis. Geld kan je zo machtig maken daar ben ik in de afgelopen weken achter gekomen. Mijn vader zorgde er met gemak voor dat het vliegtuig niet vloog of hij investeerde zijn geld in mensen die me in de gaten hielden.' Mijn woede voor Michael groeit alleen maar door wat George me allemaal verteld. 

'Door mijn vader heb ik gewoon drieëntwintig weken van de zwangerschap gemist, dat zal ik hem nooit vergeven. Gelukkig was hij wel vergeten dat jij ook nog naar mij toe kon komen. Ik ben zo ontzettend blij dat je bij me bent.' George zoent me. 

'Ik ben zo opgelucht dat als het aan jou gelegen had dat we allang weer bij elkaar waren.' 

'Ik kan niet meer zonder jullie Rose.' 

Zijn woorden doen me zo ontzettend goed. 

'Weet jij al wat het geslacht is van ons kleine wondertje?' George kijkt me met een glinstering aan.

'Het antwoord zit in mijn jaszak.' Ik glimlach. 

Hoi!

Omg ik heb dit hoofdstuk gewoon in een halfuurtje geschreven! Ik wilde dit deel zo snel mogelijk online zetten dus er kunnen nog wat kleine foutjes inzitten sorry xoxo

37K!! Droom ik? Hahah <3

Wat vinden jullie ervan? Laat het me even weten want dat motiveert me haha

Binnenkort meer x

XX ME