[ဇာတ်သိမ်းပိုင်း]
မင်းနဲ့အတူ အိုအောင်မင်းအောင်..။
X
"ဟယ်လို! "
ဘေးကုတင်ပေါ်မှာ အိပ်နေဆဲဖြစ်သော Seung Wan တစ်ယောက် ခဏခဏမြည်နေတဲ့ဖုန်းကို ဒေါသတကြီး ပြန်ဖြေတာကိုမြင်ပြီး Seulgi ရယ်လိုက်မိသည်။ သူ့ဖုန်းကို တရစပ်ခေါ်နေတာ ဆယ်ခါတောင်မကတော့ဘူးထင်။ Seung Wan ဒေါသထွက်မယ်ဆိုလည်း ထွက်ချင်စရာပါပဲ။
"သိတယ်! သိတယ်! အမေ့ဗိုက်ထဲမှာကတည်းက ပြောပြီးသွားပြီ! ဖုန်းထပ်မဆက်နဲ့! "
ဆောင့်အောင့်ပြီး စကားပြောနေပုံထောက်ရင် တစ်ဖက်လူကလည်း ဒေါနဲ့မောနဲ့ပြန်ပြောနေတာဖြစ်မည်။ ဟိုဖက်ကစဉ်းစားရင်လည်း Seung Wan ကိုစိတ်ဆိုးမှာပဲ။ သူဖုန်းခေါ်နေတာ မနည်းတော့ဘူး။ ကိုင်မှမကိုင်တာ။
ဖုန်းချသွားတော့မှ ဖတ်လက်စစာအုပ်ကို ပိတ်ချလိုက်ပြီး Seung Wan နဲ့ မျက်နှာချင်းလိုက်သည်။
"Sooyoung လား "
"အဲ့ဒေါသအိုးပဲပေါ့ လူကဂလန်ဂလား ဒေါသကလည်း အရပ်လိုပဲ "
အိပ်ရာပေါ်ကထကာ ခြုံခဲ့တဲ့စောင်ကို ညီညီညာညာပြန်ခေါက်ရင်း Seung Wan က ဖြေသည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ "
"ဒီနေ့ညလေယာဉ်ဆိုက်မှာကို နင့်ကိုပြောထားဖို့ သတိပေးတာ "
Seulgi မျက်ခုံးတွေပင့်တက်သွားသည်။ ခုနက Seung Wan ပြောတော့ အမေ့ဗိုက်ထဲမှာကတည်းက ပြောပြီးသွားပြီဆိုပြီး သူမ အခုမှသိရတာပါလား။
"နင်အခုမှငါ့ကိုပြောတာပါလား "
"ဟုတ်တယ် မေ့နေလို့ "
သူမဘက်ကိုလှည့်ရင်း စပ်ဖြီးဖြီးပြောလာသည့် Seung Wan စကားကြောင့် Seulgi မှာ ခေါင်းတခါခါဖြင့် ပြုံးရုံကလွဲလို့ အပြစ်လည်းမတင်နိုင်။
"နင်လိုက်ခဲ့မှာမလား "
"မလိုက်ဘူး အဲ့ဒေါသအိုးမျက်နှာကို ညဘက်မှာမြင်ရင် ငါအိမ်မက်ဆိုးတွေမက်လိမ့်မယ် "
"Sooyoung က ရုပ်မဆိုးပါဘူးဟယ် "
"ဘာဖြစ်ဖြစ် "
Seung Wan က စောင်ခေါက်ပြီးနောက် သန့်စင်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်သွားလေသည်။ Seulgi ခုံကိုစားပွဲဘက် ပြန်လှည့်ထိုင်ကာ အစောနကဖတ်လက်စ စာအုပ်ကို ပြန်လှန်ဖွင့်လိုက်သည်။
