[အပိုင်း ၄၄]
မျက်လုံးမှိတ်ရင်း နားတွေပိတ်ထားလည်း မင်းကိုမြင်ပြီး မင်းအသံကိုကြားနေရတုန်းပဲ..။
X
"Seung Wan ငါ့မျက်လုံးထဲ ဘာဝင်သွားလဲမသိဘူး "
"ငြိမ်ငြိမ်မှမနေတာ! ဒီဘက်လှည့် "
ဓာတ်လှေကား သူမတို့အထပ်ရောက်ခါနီးမှ Seulgi စကားကြောင့် Seung Wan သူ့ကိုဆူလိုက်မိလေသည်။
"လက်နဲ့မပွတ်နဲ့ ဖယ်.. ငါမှုတ်ပေးမယ်"
လက်နဲ့ဆက်တိုက်ပွတ်တာကြောင့် ရဲတက်လာတဲ့မျက်လုံးကို သနားမိပြီး Seulgi လက်ကို Seung Wan လှမ်းကိုင်ကာ ဆွဲဖယ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အရပ်အနည်းငယ်မြင့်နေတဲ့အတွက် သူ့ပါးနှစ်ဖက်ကိုကိုင်ကာ လေနဲ့ညင်သာစွာမှုတ်ပေးမိသည်။
ထိုသို့လုပ်နေစဉ် ဓာတ်လှေကားတံခါး ပွင့်သွားတာမြင်ပေမယ့် ခဏလေးစောင့်ပေးဖို့ လှမ်းပြောရမှာကို Seung Wan မေ့သွားပြီး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်နေတဲ့ Seulgi မျက်လုံးတွေကိုသာ အာရုံစိုက်နေမိသည်။
"သက်သာလား "
"စပ်နေတယ် "
"လက်နဲ့ထပ်မပွတ်နဲ့တော့ "
နောက်တစ်ကြိမ် လေနဲ့ထပ်မှုတ်ပေးပြီး Seulgi သက်သာလောက်ပြီလို့ ယူဆလိုက်တော့မှ ဓာတ်လှေကားစီးဖို့ကို သတိပြန်ရလေသည်။ သို့သော် သူမတို့နှစ်ယောက်လုံး လှည့်လိုက်ချိန်မှာပဲ ဓာတ်လှေကားတံခါးက ပြန်ပိတ်သွားပြီး အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားတော့သည်။
"နင်လုပ်လို့ မမှီတော့ဘူး Seulgi "
"အပေါ်မှာပွဲရှိလို့ လူရှုပ်နေမှာပဲကို အခန်းပဲပြန်ရအောင် "
* * *
Seulgi သူ့ကို အနာဂါတ်အကြောင်း မေးခွန်းထုတ်တဲ့နေ့က မိုးတွေသည်းသည်းမည်းမည်းရွာတယ်။ တစ်နေ့လုံးနီးပါး မိုးဆက်တိုက်ရွာတဲ့နေ့မို့ အတော်လေးအေးစိမ့်စိမ့်။ မသောက်တာကြာပြီဖြစ်တဲ့ ဆေးလိပ်ကို သူကလည်းဒီနေ့မှ ထုတ်သောက်တယ်။
သူဆေးလိပ်သောက်တာ နည်းသွားတဲ့အကြောင်းအရင်းကလည်း သူမပါပဲ။ စိတ်အနှောင့်အယှက်ရတာမျိုး မဟုတ်ပေမယ့်လို့ ကျန်းမာရေးမထိခိုက်စေလိုတဲ့အတွက် သူ့ကိုဆေးလိပ်ပြတ်စေချင်ခဲ့သည်။
