"အခု ဘာဆက်လုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ "
အနီရောင်ဂစ်တာပေါ် သီချင်းမည်မည်ရရ မတီးခတ်ဘဲ ဆော့ကစားနေသော လက်ချောင်းများ။ တစ်ဖက်ကုတင်မှာထိုင်ရင်း ခေါင်းငုံ့ချလိုက်သူတစ်ဦး။
"ငါ.. ငါမသိတော့ဘူး "
ဂစ်တာပိုက်ထားသည့် ကောင်မလေးက ပြုံးသည်။ ဒီလိုစကားမျိုး ကြားရမယ်ဆိုတာ မျှော်လင့်ထားပြီးသားမလား။
"နင်မသိလို့မရဘူးလေ "
"ငါ.. ငါ.. "
"နင်ငါ့ကိုမချစ်ဘဲနဲ့တော့ ငါကလည်းနင့်အနား နေပေးမှာမဟုတ်ဘူး ဘာလို့လဲဆိုရင် ငါ့အတွက် မတရားရာကျတယ်မလား "
တစ်ဖက်ကုတင်ပေါ်ရှိ ကောင်မလေးက ပြန်မပြောတော့ ဂစ်တာပိုက်ထားသူကသာ ဆက်ပြောသည်။
"လူနှစ်ယောက်ကို တစ်ချိန်တည်းမှာ ချစ်လို့မရဘူးလို့ ငါမပြောဘူး ဒါပေမယ့် အဲ့လူနှစ်ယောက်ကို သာတူညီမျှချစ်တယ်လို့ ပြောလာမယ်ဆိုရင် အဲ့ဒါလိမ်နေတာ တစ်ယောက်ယောက်ကိုတော့ ပိုလိုချင်တယ် တစ်ယောက်ယောက်ကိုတော့ အနားမှာပိုရှိစေချင်တယ် တစ်ယောက်ယောက်.. တစ်ယောက်ယောက်ကိုတော့ နေ့တစ်နေ့ရဲ့အဆုံးမှာ မြင်ချင်တတ်တာပဲ"
တစ်ဖက်ကုတင်ပေါ်တွင် ဒူးကိုရင်မှာပိုက်ပြီးထိုင်နေသည့် ကောင်မလေးခမျာ ခေါင်းတွေကိုက်ချင်လာသည်။ ရှုပ်ထွေးလွန်းလှတဲ့ ခံစားချက်တွေကို ဘယ်လိုရှင်းလင်းရပါ့မလဲ။
"ငါ့ကိုကြိုက်နေလား Seulgi "
Seung Wan က ဂစ်တာကို ကစားနေတာရပ်ပြီး မျက်လုံးချင်းဆုံရင်း မေးလာသည်။ တဒင်္ဂလောက် Seulgi ဘာပြန်ပြောရမလဲမသိ။
"ကျန်တဲ့လူကိုမတွေးဘဲ နင်နဲ့ငါ့အကြောင်းကိုပဲတွေးပြီး အမှန်အတိုင်းဖြေ "
"ကြိုက်တယ် ငါနင့်ကိုကြိုက်နေတယ် "
"ဘာလို့ကြိုက်တာလဲ "
