[
အပိုင်း ၁၉]
မင်းဖျက်ရင် ပျက်မယ်မှန်းသိတဲ့ တံတိုင်းတွေကိုပဲ
ကိုယ်တည်ဆောက်မိတယ်။
X
"ဆေးလိပ်သောက်နေပြန်ပြီလား "
ရုံးခန်းထဲကို ဝင်ဝင်လာချင်း နှာခေါင်းဝမှာရလိုက်တဲ့အနံ့။ ထိုဆေးလိပ်နံ့က Sooyoung ကို နှာခေါင်းရှုံ့စေသည်။ Sooyoung က ဘယ်တုန်းကမှ ဆေးလိပ်သောက်တာ သဘောမကျခဲ့ဖူး။ ဒါပေမယ့် လက်ကြားထဲက ဆေးလိပ်မချတဲ့ Joohyun unnie ကိုတော့ သူမ တားမရ။ ကိစ္စတွေဖြစ်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ အခုလိုဆေးလိပ်တွေ သောက်တတ်လာတာကို Sooyoung နားလည်တယ်။ ဒါပေမယ့် နားလည်တယ်ဆိုတာ ဆေးလိပ်သောက်လို့ ကောင်းပါတယ် အဆင်ပြေပါတယ်ဆိုပြီး လက်ခံပေးတာ မဟုတ်ဘူး။
ဖိုင်အိတ်ကို စားပွဲပေါ်ချရင်း ဝတ်လာတဲ့ကုတ်အရှည်ကို အခန်းထောင့်က ချိတ်တဲ့တိုင်မှာ ဂရုတစိုက်ချိတ်လိုက်ပြီး ဧည့်သည်ထိုင်ခုံမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ထိုင်နေတဲ့ Joohyun unnie ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူက ဆေးလိပ်ကို ပြာခွက်ထဲမှာမီးသတ်ပြီး Sooyoung ပြောတာကို နားထောင်ကြောင်း လက်မြှောက်အရှုံးပေးရဲ့။
"ဘာစားပြီးပြီလဲ unnie "
ဘာတွေပဲဖြစ်ခဲ့ဖြစ်ခဲ့ Joohyun unnie အတွက်ဆို Sooyoung ဆိုတဲ့ကောင်မလေးက အရင်တုန်းကလို လိုက်ဂရုစိုက်ပေးနေမှာပါပဲ။
"ထမင်းလိပ်စားထားတယ်"
အဖြေကြောင့် မျက်ခုံးတစ်ဖက်တော့ Sooyoung ပင့်သွားမိသား။ တစ်ယောက်တည်းနေပြီး အပြင်စာတွေပဲ စားနေကြဖြစ်တဲ့ Joohyun unnie က မနက်စာကို ထမင်းလိပ်တဲ့လား။ ထမင်းလိပ်ကိုရော ဝယ်တာပဲလား။
"ဝယ်စားတဲ့ ထမင်းလိပ်တွေက - "
"ဝယ်စားတာမဟုတ်ဘူး သူများလုပ်ကျွေးတာ "
ဖိုင်ထဲကစာရွက်တွေကို ထုတ်စီနေတဲ့ သူမလက်တွေ Joohyun unnie စကားကြောင့် ရပ်သွားပြန်သည်။ သို့ပေမယ့် အလုပ်မှာသာ အာရုံပြန်စိုက်ရင်း မေးခွန်းကို ထပ်မေးလိုက်သည်။
"ဘယ်သူလုပ်ကျွေးတာလဲ "
"ချစ်တယ်လို့လိုက်ပြောနေတဲ့ ချာတိတ်မလေးတစ်ကောင် အိမ်ကနေ လုပ်တာကိုကျွေးတာ "
