ချည်တိုင် [ Philophobia ]

Philophobia - 1 (ZG)

ျမန္မာနိုင္ငံ​၏ ေရွးေဟာင္းၿမိဳ႕ေတာ္ျဖစ္သည့္ မႏၲေလးၿမိဳ႕ႀကီးသည္ ရိုးရာအေမြအႏွစ္တို႔ျဖင့္ အစဥ္အလာမပ်က္ ခမ္းနားထည္ဝါလၽွက္တည္ရွိေနသည္။

ၿမိဳ႕တြင္းလမ္းမႀကီးမ်ားကိုျဖတ္ေက်ာ္လာလၽွင္ေတာ့ လမ္းက်ဥ္းေလးအတြင္း နီညိဳေရာင္ အုတ္ႂကြပ္တို႔ျဖင့္ အလွဆင္ထားသည့္ ႏွစ္ဆင့္အိမ္ကေလးသည္ ၿခံဝန္းေလးအတြင္း ခ်စ္စဖြယ္တည္ရွိလို႔ေနသည္။ ႀတိဂံပုံေခါင္မိုးနီနီ၊ ခၽြန္ခၽြန္ကေလးေအာက္တြင္ ထပ္ခိုးကေလး​၏ တစ္ခုတည္းေသာ ျပတင္းေပါက္ဝိုင္းကေလး။

"အဆင့္တစ္ ရေအာင္လုပ္လို႔ မင္းကို ေမေမေျပာတယ္ေနာ္"

လက္ထဲတြင္ ရီပို႔ကတ္ကိုကိုင္ရင္း မေက်မခ်မ္းျဖစ္ေနသည့္ ေဒၚယဥ္မင္းဟန္။ ေကာင္ေလးကေတာ့ ေခါင္းကို တြင္တြင္ငုံ႔ထားဆဲ။

"ျပည့္ၿဖိဳး အေမတို႔က အၿပိဳင္အဆိုင္တအားမ်ားတယ္။ မင္းမသိတာလည္း မဟုတ္ဘူး။ ခု ပထမရသြားတာက အေမ့ေဆး႐ုံက လက္ေထာက္ရဲ့သား။ မင္း လုပ္ပုံေကာင္းသလား။ မင္းေၾကာင့္ အေမ အရွက္ကြဲရၿပီ"

အလယ္တန္းေက်ာင္းစတက္ပါၿပီဆိုေသာ ေျခာက္တန္း တစ္နည္းအားျဖင့္ တစ္ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္အရြယ္ သားျဖစ္သူကို ဆူပူေနသည့္ စကားတို႔က ဤမၽွ ရင့္သီးလြန္းသည္။

"မင္း ဆရာဝန္ျဖစ္ဖို႔ ခုထဲက ေခါင္းထဲထည့္ထား။ ခုၾကည့္။ အဂၤလိပ္စာမွာ အမွတ္က ကြာသြားတာ။ မင္းမရွက္ဘူးလား"

ကာယကံရွင္ျဖစ္သူ ကေလးက စိတ္ပါသည္ျဖစ္ေစ၊ မပါသည္ျဖစ္ေစ၊ ဆရာဝန္ျဖစ္ရမည္၊ အင္ဂ်င္နီယာျဖစ္ရမည္ဆိုေသာ အေပါစားေလာ့ဂ်စ္က ျမန္မာနိုင္ငံ​၏ မိဘတိုင္းဆီတြင္ရွိၾကသည္။ ဤသည္မွာလည္း ေခတ္အဆက္ဆက္အာဏာရွင္မ်ား​၏ အသုံးမဝင္ေသာ ပညာေရးစနစ္ေၾကာင့္ကလြဲလို႔ ဘာမ်ားျဖစ္နိုင္ဦးမည္နည္း။

"ကေလးကို အဲ့ဒီေလာက္မေျပာပါနဲ႔။ ႏွစ္မွတ္တည္းကြာတာ ဘာျဖစ္သြားမွာမလို႔လဲ။ ဆယ္တန္းက်တဲ့အတိုင္းဆူေနတာက"

ဖခင္ျဖစ္သူ​၏ ေဖးေဖးမမစကားေၾကာင့္ ေကာင္ေလးက ဖခင္ရွိရာကပ္သြားသည္။

"ရွင္ဝင္မပါနဲ႔။ ရွင့္လိုသာေျပာရေၾကးဆို ကေလးက ရွင့္အတိုင္း သုံးစားမရျဖစ္လာလိမ့္မယ္"