She's My Butler

SMB 22

Chapter 22

(Loiuse POV)

Laman ng isip ko ang mga sinabi sa akin ni Aiden. Hindi ako makapaniwala na may tinatago pala siyang feelings, world is really full of surprises we never expected.

Aiden is a good guy, everyone want to have. He have the brain, the attitude and a boyfriend material. Naging malapit narin siya sa akin dahil narin masaya at komportable itong kasama. Aiden can be the man in your dreams.

"We're here." Nabalik ako sa katinuan nang nagsalita si Rancer. Ginala ko ang paningin ko at nabigla ako dahil na sa parking lot na kami ng building. Ganun naba ka occupied ang isip ko?

Hindi naman nakasama si Kuya Leven at Ate Dianna sa amin dahil daw may pupuntahan pa sila. Kuya also insisted that we will celebrate tommorow for my victory. I can really see that my kuya is really happy dahil nasali ako sa isang pageant. Palagi niya kasi akong kinukulit na mag model and mag appear sa mga magazines or tv's but I always said no, I'm not comfortable in having to much attention in the crowd.

Nalaman ko rin na recorded ang pageant kaya hindi na ako magtataka kong pinapanuod na ngayon ni mom at dad ang video.

Rancer opened the car door for me. "Thank you." And I stepped out of the car.

I can sense that Rancer is still not in the mood. Alas 2 pa ng hapon pero nararamdaman kong pagod na ang katawan ko.

"Let's go." Alam kong palagi siyang cold but he's coldness today is in different level, gagi baka nilunok nito ang freezer.

Tahimik lang kami hanggang sa makaabot sa penthouse. Hindi naman ako nito pinansin at dumiretso lang paakyat patungo sa silid niya. I'm little bit disappointed kasi hindi pa siya nag greet sa akin ng congratulations. I waited for him to say that kaso mukang wala siyang plano.

Dahil sa pagod ay agad na akong umakyat sa kwarto at humilata sa kama. Nakakain nakami kanina kasama sila kuya kaya busog ako.

I just keep on thinking, why Rancer is like that and how did Aiden confess.

I yawned and let the darkness bring me to the dream land.

--

I woke and find out that it's already dark outside. Napatingin ako sa bedside table and it's already seven in the evening. Napatayo ako at agad tumakbo papunta sa bathroom. I still need to cook dinner?

I just take a quick bath at pumasok na sa walk in closet. I wore a short and a over size t-shirt na hagang gitna ng hita ko. Sa pagkakaalam ko kay Rancer tong damit na ito. Hindi na niya ginamit kaya hiningi ko nalang dahil mahilig ako sa mga over size t-shirt. I'm consider as tall pero pag magkatabi kami ni Rancer hanggang leeg niya lang, he's really tall and yes handsome.

I drying my hair with a towel when I went out form the closet. Napahawak nalang ako sa noo ko nang mabangga ako sa isang pader. Kailan pa nagkapader sa gitna ng kwarto ko.

"Clumsy." Napataas ang tingin ko at hindi pala pader ang nabunggo ko, si Rancer.

"Sorry." Nahihiya kong sabi. Nilihis ko nalang ang tingin ko.

I hear him sigh. "Can we talk?" Malamig ang boses nito pero hindi naman ito nakakatakot, para bang ito na ang normal na boses niya ang malamig at malalim.

"Y-yeah sure." My heart already started to pump fastly.

"Let's eat while talking, I cooked for you." Nanlaki naman ang mga mata ko sa sinabi niya.

"You did?"

"Yes."

Masaya akong sumunod sa kanya papunta sa veranda sa kwarto ko. Pagkalabas ko sa kwarto ko ay agad yumakap sa akin ang lamig ng gabi. Napatingin naman ako sa isang table na may naka set na pagkain for two. Hinila niya ang isang upuan and signal his hands for me to sit, umupo naman ako.

"Thanks." My heart skip a beat when he smiled at me, ang unang ngiti na nakita ko sa kanya for the past four days. Umikot naman siya at umupo sa kaharap kong upuan.

He silently put some food on my plate, it's my favorite, spaghetti. "Ikaw nagluto nito?" She never saw Rancer cooked food, so she's so amazed.

"Yes." A little smile appeared on his lips.

"Masarap ba to?" Nang-aasar na tanong ko sa kanya. Ngumiti lamang ito sa akin.

"I will not serve it to you if it's not." He said at naglagay narin ng pagkain sa plato niya.

"Let's eat first." I said and he just nodded.

Tahimik naming kinain ang pagkain na nasa aming harapan. Masasabi kong masarap talaga ang spaghetti na niluto ni Rancer, hindi ko alam na magaling pala ito mag luto. Magana lang akong kumain dahil sa sarap ng pagkain habang nakikita ko namang pa sulyap-sulyap sa akin si Rancer habang kumakain.

He's presences is already lite now. Good mood na ito at nakangiti na habang nakatingin sa akin o baka sa pagkain. Simula nong nakasagutan kami ay hindi na kami nagkasabay pang kumain. I always cook early and eat first, hinihintay ko lang siyang bumaba at aalis na ako at sa parking lot na maghihintay. Hindi ko naman kayang iwan siya dahil trabaho ko parin ang pagsilbihan siya. Masaya ako dahil ngayon nagkasabay kami.

We finished our food at hindi ko napansin na may nakapatong na cake sa sofa na nasa veranda, nasa loob pa ito ng box.

"Kailan mo to binili?" Masayang sabi ko at kumuha ng isang slice. Nakita ko namang natigilan si Rancer.

"Kanina nong umuwi tayo." Napatingin naman ako sa kanya.

"Bakit hindi ko napansin?" Pilit kong inaalala kong kailan bumili si Rancer pero wala talaga.

"You're too occupied when we're heading home." Napa pout naman ako dahil naalala ko na busy pala ako kakaisip kay Aiden nun.

Isang mahabang katahimikan ang namayani sa amin, but he crashed it. "Vianne." Napatingin naman ako sa kanya, he's looking in my eyes. "I'm really sorry."

Bumilis naman ang tibok ng puso ko at biglang nag init ang muka ko.  Maraming beses na siyang nag sorry sa akin pero iba parin ang epekto lalo na pag humihingi siya ng tawad.

"I'm sorry if I lash out at you." I can see the sincerity on his eyes along with guilt.

"It's fine, don't worry." I manage to smile at him even I'm shaking in nervousness.

He sighed. "I'm really worried at you that time." Nabitin ang pagkain ko ng cake ng nagsalita nanaman siya. "I thought there's something happened to you, it's already seven and you're still not home." Napalunok ako ng makita kong napakagat siya ng kanyang labi.

I sweetly smiled at him. "It's fine Ran." I saw how an another genuine smile curved from his kissable lips.

Nabigla ako ng tumayo siya, he walk towards me and hugs me while I'm still sitting. "I know, you're angry at me, I'm sorry." He's still hugging me while I'm stiffened in my position.

I breath and hug him back, he's really feels good and comforting. "Hindi naman ako galit, tampo lang ako." Natatawa kong sabi sa kanya. Kumalas siya sa akin then he kissed my forehead like he always do.

"I'm so lucky to have you." That simple sentence made my heart go wild and my cheeks painted with red. He doesn't know that he have a very big affect to me.

"M-me too." Nauutal kong sagot sa kanya. Bumalik na siya sa pagkaupo.

He smiled at me. "Let's talk kong anong nangyari sa iyo this past days." Umayos naman ako ng upo at sumubo muna ng pagkain.

Ang gabing ito ay isa sa mga gabing hindi ko malilimutan. The night he said sorry. The night full of explanation. Ang gabing simple pero maraming magandang nangyari.

At sa ilalim ng maliwanang sa buwan at malamig na gabi, I finally admitted to myself. I like him—no scratch that, because I'm falling, I'm falling for Rancer Deven Montregor.

Hope this don't hurt to much.

JB|ItsLadyJB_

Tap the star!!

Thank you for reading my storyyyyyyyyyyy!