She's My Butler

SMB 44

Chapter 44

Hindi pa sumisikat ang araw ay gising na ako at agad naligo. Nag bihis ng simpleng puting dress at flat shoes.

Tinitigan ko ang sarili ko sa salamin. Malikli na ang buhok at hanggang balikat nalang ang haba, my eyes thats ground like in color, and my lips that's compared to a cherry.

I look more matured than the last time i face them. Now, I'm not just a lady, I'm a woman.

I'm turning 23 this year, looking so fine but not that glamorous than before.

I sighed and put some light lipstick in my lips. Today is the day, after a month of preparation and securing everything, I'm finally going back.

Are they going to accept me?

Did they miss me?

Are they mad?

Or what?

Lots of negative and positive thoughts is running in my mind, but I need to face all of this. I did this, and I should not run away from the consequences.

Napatingin ako sa pintuan ng silid ko ng bumukas ito. Pumasok naman si Nanay Fellie.

"Iha anak, mamimiss kita." Nakita ko ang pagtubig ng mga mata niya.

"Ako rin nay." Niyakap ko ito. Nagsimula namang humagulgul si Nanay Fellie. Bigla naring nag-init ang mga mata ko.

She became my mother and guardian for the past three years, it's not that easy to let her go.

Kumalas naman ito sa pagkayakap ko. "Mangako ka sa akin iha na dadalawin mo ako."

Ngumiti naman ako sa kanya. "Pangako nay, dadalawin kita. Mahal kaya kita."

Pinahid naman nito ang kanyang mga luha. "Mamimiss kita anak ko. Kahit na hindi kita totoong anak, tandaan mong isa ka sa mga taong tinuring kong sa akin. Isa kang hulog ng langit, salamat sa iyo dahil naramdaman ko ulit ang magkaroon ng anak at ang mahalin ng isang anak."

Tumulong muli ang aking luha dahil sa sinabi ng aking nanay. "Ikaw din ay nagbigay sa akin ng pagmamahal ng isang ina. Mamimiss kita nanay."

Muli naming niyakap ang isa't-isa. Napakahigpit ng yakap nito na para bang wala siyang planong pakawalan ako.

Hindi alam ni Nanay Fellie ang tunay na ako. Hindi niya alam na mayaman ako at kayang kaya ang buhay. Ang alam lang nito ay nagtratrabaho ako kay Nigel at sa coffee shop. Her son died due to car crash dahil rin sa trabaho niyang trabaho ko ngayon. It's dangerous but I'm thankful to Nigel.

"Napakaganda mo talaga anak." Kumalas na ito sa pagkayakap at tinignan ang kabuohan ko. She really like to complement me.

"Thank you nanay, ikaw rin ang ganda mo po may asim ka pa." Natawa naman kaming dalawa.

Sa edad na 55 ay medyo fit ang katawan ni Nanay. Makikita mo sa mukha niya na talagang maganda itong babae.

Napatingin naman ako sa kama ko kong nasaan ang bag na dadalhin ko ang pinaka importanteng bagay na pinaghirapan ko sa tatlong taon.

"Ako na ang nagbabantay diyan." Napangiti naman ako kay nanay.

"Alam kong medyo makapal na ang mukha ko pero nay sana bantayan niyo po ito ng mabuti. Wag niyo pong ibibigay o ipapahiram sa ibang tao lalo na po pag hindi niyo kakilala. Pinaghirapan ko ito, nais ko lang na mabigay ito sa taong gusto kong pagbigyan nito." Seryuso kong sabi habang nakatingin kay nanay.

Ngumiti naman ito sa akin. "Pangako anak, gagawin ni nanay ang lahat kahit pa anong mangyari. Nakita ko kong paano ka naghirap para riyan kaya gagawin din ni nanay ang kanyang makakaya." Napangiti narin ako. "Siguro napakamahal mo ang taong iyan. Ginawa mo ang lahat para sa kanya at ngayon mayroon kang bagay na tanging siya lang ang pagbibigayan mo. Sino ba ito anak?"