Genç bir kız hayalleri umutları olan annesi ve babasıyla yaşayan genç kız yolu bir şekilde asker olan ağabeysinin yanına düşer. Nereden bile bilir ki hayatının en zorlu en meşe katlı yollarından geçeceğini. Hayatının aşkını bulup türlü zorluklar çek...
Ayy çok özlemişim. Neden her seferinde duygulanıyorum ki? Fazla uzatmak istemiyorum bölüm sonu görüşürüz...
Beğenip yorum yapmayı unutmayın.
Keyifli okumalar...
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
Beşay sonra
Hayata şöyle bir bakıp düşünüyordum da aklıma günler önce bir kitapta okuduğum cümle geliyor.
"Günnasıl başlarsa öylebiter." Gerçekten de öyle gün nasıl başlarsa öyle bitiyor. Bu söz gerçekleri yansıtıyor o yüzden her yeni sabaha bir güzel gülümsemeyle bir küçük umutla başlamak en güzeli en önemlisi.
Ne var ki, hayatın gündelik akışı içinde bir dert gelir bir hüzün çöker üzerimize sonra o dert ve üzüntü bizi alır götürür hüzünlü karanlık ormanın derinliklerine bırakıp çeker gider oradan. Sonra tıpkı yağmurdan sonra ki gibi güneş, güneşten sonra ki güzel gökkuşağı gibi umutlar dolu verir içimize oradan çıkarır alır götürür bizi. Tıpkı sevdiklerimiz gibi.
Derin düşüncelere dalmış öylece koltukta otururken Efe'nin gelmesini bekliyorum. Evet gecenin bilmem kaçı ve ben karanlıkta tek başıma sevdiğim adamın görevden sağ salim gelmesini bekliyorum.
Burduk bir tebessüm oluştu dolu gözlerime tezat duraklarım da. Asker yari olmak zordu, asker ailesi olmak zordu... Bu öyle bir zorluk ki, gelip geçici bir şeyde değil. Sanki ruhunun kalbinin canının bir parçası yokmuş gibi. Hani olur ya aşık olmazsın olmazsın sonradan oldun mu da dersin 'ben senden önce yaşıyormuymuşum' diye tam da öyle bir his işte.
Biraz can yakıcı biraz da can alıcı...
Alıştım mı? Evet. Korkuyor muyum? Ilk gün ki gibi evet. Bazıları diyor asker olmak yada asker yari olmak kolay. Değil. Hemde hiç değil... Ne kitaplarda ki kadar kolay ne de filmler de ki kadar basit. Asker yari olmak zor. Bazıları her an ölüm var diyor. Doğru, her an ölüm var fakat asker olmak elli elli olan şansını bile yirmi beşe düşürüyor. Kimin her gün aklına ölüm geliyor? Kimsenin ama bizim biz asker yarenleri'nin her an aklına geliyor.
Akan gözyaşlarımı silip titreyen ellerimle şişmiş olan göbeğimi okşadım. Sanırım bu zorlu yolda tek destekçim bebeğim olmuşutu. Minik prensesimiz...
Doğuma çok az bir süre kalmıştı ve Efe beni yanlız bırakmak istemiyordu kendi çapın da haklıydı aslında fakat onun asker olması ve benim hamile olmam ve hormonlarımın açığa çıkması Efe'nin elini kolunu bağlıyordu.
"Bebeğim." Gelen sesle yerimden sıçrayıp hızla ayağa kalktım. Gelmişti sevdiğim...
"Efe." Koşar adım yanına gidip sıkıca sarıldım bedenine. Barut ve toprak kokusu kendi has kokusunu batıramamıştı. Kokusunu derin derin soluyup boynuna sayısız öpücük kondurdum. Gerçi şişen göbeğim buna pek izin vermiyordu ama olsun.
