ချစ်တယ်မောင်🖤

42🖤

#unicode

ရှိန်းတို့သူငယ်ချင်းသုံးယောက် ထမင်းစားသောက်ပြီး ခဏတဖြုတ်စကားပြောဖြစ်ကြသည် ကောင်းခန့်ရဲ့အမေလဲဆေးရုံကိုရောက်ပြီဆို‌တော့ ရှိန်းနဲ့မင်းသန့်ပြန်ဖို့အတွက်ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်

"ငါတို့ပြန်အုန်းမယ်နော်"

"အင်း ဂရုစိုက်ပြန်ကြအုန်း"

ကောင်းခန့်စိတ်ထဲကြည်နူးမှုတွေဖြတ်သန်းသွားသည်မှာအမှန်ပင် သူတို့သုံးယောက်အရင်လိုခင်မင်နေတုန်းပဲ စကားများတာတွေမရှိဘဲ အေးအေးဆေးဆေးစကားပြောဖြစ်ကြတာကြောင့် ကောင်းခန့်ဝမ်းသာမိသလို ဝမ်းလည်းနည်းမိသည်

သူအခုလိုတွေအခြားသူစကားကိုနားယောင်မိပြီး ပြဿနာရှာခဲ့မိတာကို နောင်တရဝမ်းနည်းမိတာအမှန်ပင် ကောင်းခန့်ပုံမှန်လိုပြန်နေဖို့သာဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည် ဒါလေးကပိုပြီးပျော်ရွှင်စရာကောင်းပါတယ်

ရှိန်းတို့ထွက်တော့ ကောင်းခန့်အမေပါလိုက်လာလေသည်

"မေမေပြန်လိုက်ပို့လိုက်အုန်းမယ် အခန်းထဲခဏနေခဲ့အုန်းနော်"

ကောင်းခန့်ခေါင်းညိတ်ပြတာနဲ့ အပြင်ကိုအတူလိုက်ထွက်လာခဲ့ပြီး ကောင်းခန့်အခန်းရဲ့ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ သုံးယောက်သားရပ်လိုက်ကြသည်

"အဲ့နေ့ကဖြစ်ခဲ့တဲ့ပြဿနာတွေအတွက် အန်တီသားကိုတကယ်တောင်းပန်ပါတယ်ကွယ်"

ရှိန်းကိုကြည့်ကာပြောလာတဲ့ ကောင်းခန့်အမေကြောင့် ရှိန်းလဲရိုရိုကျိုးကျိုးသာပြန်ပြောလာသည်

"မဟုတ်တာအန်တီရာ အန်တီတောင်းပန်ဖို့မလိုပါဘူး ပြီးတော့အခုလဲအားလုံးအဆင်ပြေ‌ေနပြီလေ"

"ဟူးးး!"

"ဒါနဲ့အန်တီ ကောင်းခန့်ကဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲဟင် သူအဲ့ဒိရက်တွေက ဘာတွေဖြစ်သွားသေးလဲ ကောင်းခန့်ထူးဆန်းလာတာတို့ ဘာတို့ရှိလား? တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ရောတွေ့ဖြစ်သေးလား?"

မင်းသန့်ကမေးလာတော့ ‌ကောင်းခန့်အမေက ရှိန်းကိုတစ်ချက်ကြည့်လာပြီး သက်ပြင်းချပြန်သည်