Persephone {AyBar} +18

Kim var orada?

Herkes beni terkediyordu.Barış hapisden çıkamamıştı.O gün orada hem bebeğimi kaybettim,hem de Ezginin şu an ölüm döşeğinde olmasına sebep oldum. Saatleri, dakikalar, saniyeleri saydım tüm gece. Icimde hissettiğim bosluk hissi öyle
sarsıcıydı ki,bir an nefes alamayacağımı hissetdim.

Kalbim sıkışıyor, gözlerimden yaşlar istemsizce dökülüyordu.Bomboş tavana bakıyordum.Yalnızlığı iliklerime kadar hissetmiştim.Barışın yanına gitmemiştim.

Kendimi fazlalık hissettiğim bu dünyanın yollarında kendime bile yabancıydim sanki.Nereye gidecegimi bilmiyordum.Ne yaparsam bu içimdeki acı azalırdı diye düşünüyordum.En çok bana koyan bu zor zamanımda benim için hapste yatan Barışın yanımda olmamısıydı.Olamayışıydı.

Kapım birden açıldığında karanlığı aydınlatan ışık geldi.Barış içeri girerken göz göze geldik.Nefes nefeseydi.Her şeyi biliyordu.

Barış ile göz göze geldiğimizde ben o anların her bir saniyesini tekrar ve tekrar yaşarken o, yeni öğrendiği kaybin etkisindeydi.

-Aycan?

Ona baktığımda göz yaşlarım yanağımı hiç ara vermeden ıslatmaya devam etti.Barış hızla yanıma gelirken beni kendine çekip sarılmaya başladı.Tam bu sırada 3 gündür içimde tuttuğum çığlığı attım.Tırnaklarımı beline geçirip hıçkırarak ağladım.Eli belimde titriyordu.Hiç bir şey demeden sadece sarılıyordu.

Ondan ayrıldığımda yüzüme yapşmış saç tellerimi arkaya attı.Gözleri çökmüştü,uzun süredir uykusuz kaldığı apaçık belliydi.Sakallarıda uzamıştı.

-Özür dilerim

Yüzüme bakamıyorken dudaklarını saçıma bastırdı.Ne hissetdiğini,ne düşündüğünü bilmiyordum.

-Benim elimden bu kadarı geliyor.Koruyamıyorum

Hayatımın en büyük darbelerinden birini bu sözlerle yedim.En başından zaten istemiyordu.Elini üzerimden çekmesi için kendimi arkaya atarken bağırdım

-Zaten sen istemiyordun ki.Onu hiç bir zaman istemedin

Yatakdan ayağa kalkarken hala yüzüme bakmıyordu.Arkasını bana döndürürken konuştu

-En başından istemememin sebebi buydu.

Arkasını hala bana dönükken bende yataktan ayağa kalkıp bağırdım

-Yüzüme bak

Yüzünü bana çevirip gözlerimiz birbirine kenetlenirken oda sesini yükseltdi

-Bakamıyorum lan.Kızım senin yüzüne bakamıyorum

Göz yaşım hala akarken yüzünde mahçup ifade vardı.Bana yaklaştı ama hiç dokunmadı

-Ben 1 haftadır orada senin hasretinle yanıyorum.Yüzünü bana göstermiyorsun.Sen hastanede yatıyorsun haberim yok.

Duraksadı,zorlukla yutkundu

-Ölümle burun buruna kalıyorsun ben orada demirliklerin arkasındayım.Oğlumuzu kaybediyoruz haberim yok.

Kalbim acırken onunla kavga bile edemiyordum.Kızgınlığımı kime anlatayım ne yapayım bilmiyordum.Elimin arkasıyla göz yaşımı silerken fısıldadım

-Sarılır mısın bana?

ikiletmedi. Öyle güclü aldı ki beni kollarnın arasına benim gözyaşlarım beyaz gömleğini ıslattı.Elleri saçlarımı okşarken,şakaklarımı öptü.Ağlamaklı sesle fısıldadım

-Benim için olsa bile bir daha hapse girme.Çünki sen dışarıda olsan ne olursa olsun beni yalnız bırakmazsın.

Gömlegine bıraktığım yaşların nemini elimi göğüsüne koyunca hissettim. Islak kirpiklerimin arasından onun mavilerine bakarken gözlerini indirip bana baktı.