IGNORED WIFE (COMPLETED)

CHAPTER 27

CHAPTER 27

Busy road, people getting out of work wanting to go home early is such a nice view. But how about me? When will I call a house, my home? It's already 5PM but I still don't have a plan para umuwi. It's like I'm stuck at a place where I am not familiar with.

"Your son has only months to live. I'm sorry."

"Your son has only months to live. I'm sorry."

"Your son has only months to live. I'm sorry."

"Your son has only months to live. I'm sorry."

"Your son has only months to live. I'm sorry."

"Your son has only months to live. I'm sorry."

What the doctor said keeps repeating on my mind. Hindi ko matanggap, hindi ko kayang mawala sa akin ang anak ko. Kung mawawala siya, paano na ako? Paano ako magiging masaya kung ang tanging kasiyahan ko ay mawawala nalang basta basta? Hindi ko kakayanin.

Kanina pa ako nakatulala sa isang park malapit sa hospital kung saan ang anak ko. I need saving from this situation pero sino? I only have myself.

Kinuha ko ang cellphone sa bag at may tinawagan. Ilang minutong nag ring ang kanyang cellphone bago ito nasagot.

"Hello Raya?" His voice is happy, tila matagal n'yang hinintay na tawagan ko siya. Hindi ko mapigilan ang mga luha ko nang nag unahan itong tumulo dahil sa nararamdaman ko.

"H-hey, are you okay?" Umiling iling ako na tila nakikita n'ya and I sobbed.

"Where are you?" Hindi ako sumagot dahil parang may nakabarang kung ano sa lalamunan ko.

"Pupuntahan kita." That's more of a statement.

Bakit kasi hindi nalang siya? He was there when I needed someone. He was there when I was on my darkest situation. He was there when the world left me kaya bakit hindi nalang siya?

Dahan dahan kong sinabi sa kanya ang address kung saan ako naroroon.

"Just stay on the phone please, wag mong patayin. Pupuntahan kita Raya. Just wait for me, hindi kita iiwan. I will always be there for you." Malambing n'yang saad na nagpatulo na naman sa mga luha ko.

Iyak lang ako nang iyak while waiting for him. Alam kong mangyayari 'to, dati palang. Alam ko. I am a cancer survivor, alam ko ang pwede at kung ano ang posibleng mangyari sa anak ko pero bakit hindi ko parin kayang tanggapin? Bakit?

Ilang minuto ang lumipas nang may tumigil na kotse sa harapan ko and it was Josh, as expected.

"Hey, hey, hey." Nagulat siya nang umiyak ako nang malakas pagkakita ko sa kanya. Mabilis siyang bumaba at niyakap ako kaya niyakap ko rin siya pabalik.

"Hush love, nandito na ako. Hindi kita iiwan." Iyak lang ako nang iyak habang nakayakap sa kanya.

Pinagtitinginan na kami ng ilang mga taong dumadaan pero wala akong pakialam dahil gusto kong ilabas kung ano man ang nararamdaman ko ngayon.

"Punta tayo sa ibang lugar love, wag tayo rito." Mahina n'yang saad habang dahan dahang hinaplos ang buhok ko. Tumango ako kaya hinawakan n'ya ang kamay ko papasok sa kotse n'ya.

Nang may maalala ako pinatigil ko muna siya. I spot a 7/11 store sa harap and I want to buy something. Sinabi ko sa kanya na tumigil muna, tumigil naman siya kaya bumaba ako at bumili ng alak sa loob. Tila nagulat siya nang makita ang dala dala ko papasok sa kotse.

"Woah, woah, chill woman. Mukha ngang malala ang pinagdadaanan mo ngayon. I know you, hindi ka iinom kung wala kang pinagdadaanan." Saad n'ya kaya tinuro ko ang mga mata ko, bilang tanda na umiiyak ako. Umiling iling siya at nagsimulang mag drive.

"Where to?" Tanong n'ya. Saan nga ba? Gusto ko sanang sa lugar na walang tao para makapag isip ako. I need time to think pero gabi na ngayon eh.

"Uh may bisita ka ba sa condo mo?" It's really awkward to say this, ni minsan kasi hindi pa ako nakapunta sa condo n'ya.

"Uhm wala naman, you want to go there? W-while bringing those?" Saad n'ya sabay tingin sa pinamili ko.

But wala akong pakialam sa sasabihin sa akin ng mga tao kaya tumango ako. Tumango rin siya bilang pag sang ayon.

Ilang minuto ang byahe namin papunta sa condo n'ya. At first, we were really awkward, hindi namin alam kung ano ang gagawin o sasabihin namin.

"Here's my condo, uhm i-ilagay mo lang diyan ang pinamili mo. Magbibihis lang muna ako." Umupo ako sa couch at nilagay ang bag ko sa gilid.

"Okay." Mahinang saad ko sabay ngiti sa kanya. Ngumiti siya pabalik tapos umalis. Inilibot ko ang paningin ko sa loob, napaka ganda ng kanyang internal design, modern black and white ang theme. Makikita mo talagang lalaki ang may ari sa lugar na ito. Sa harap ko naman ay may nakapalaking TV.

Tahimik lang akong nakatingin sa kabuuan nang bumalik siya sa kinaroroonan ko. He's in his white sando and a black short. His toned muscles are showing.

"Hey, sorry I keep you waiting. So uhm----" Binuksan n'ya ang TV. "What do you wanna watch?" He asked.

Nilagay n'ya ito sa netflix at hinayaan akong pumili. Wala naman akong mapili kaya umalis ako sa Netflix at pumunta naman sa Youtube. I played the first music video I saw on YouTube pagka bukas na pagka bukas ko.

Atlantis by Seafret playing

The birds have left their trees
The light pours onto me
I can feel you lying there all on your own
We got here the hard way
All those words that we exchange
Is it any wonder things get broke?

"You like that song?" Tumango ako sa kanyang sinabi.

"Anyway, aayusin ko lang 'to." Inayos n'ya ang dala ko while patuloy akong nakikinig sa kanta.

'Cause in my heart and in my head
I'll never take back the things I said
So high above, I feel it coming down
She said, in my heart and in my head
Tell me why this has to end
Oh, no, oh, no

Nang maayos na n'ya ay nagsimula na kaming mag inom. Lumipas ang mga minuto at tila natatamaan na ako ng alak.

I can't save us, my Atlantis, we fall
We built this town on shaky ground
I can't save us, my Atlantis, oh, no
We built it up to pull it down

"Alam mo ba hirap na hirap na ako, gusto ko nang sumuko. Pagod na pagod na ako. Hindi ko na kaya. Bakit lahat ng taong mahal ko iniwan ako?" Saad ko sabay inom ulit. Nakahilig lang kaming dalawa sa couch while nakikinig sa kanta.

Now all the birds have fled
The hurt just leaves me scared
Losing everything I've ever known
It's all become too much
Maybe I'm not built for love
If I knew that I could reach you, I would go

"Walang mali sayo, hindi lang nila nakita ang halaga mo." Saad n'ya habang nakatitig sa mga mata ko.

It's in my heart and in my head
You can't take back the things you said
So high above, I feel it coming down
She said, in my heart and in my head
Tell me why this has to end
Oh, no, oh, no

Dahan dahan lumapit ang mukha n'ya sa akin, dahan dahan din akong pumikit. Hinihintay na dumampi ang kanyang mga labi.

I can't save us, my Atlantis, we fall
We built this town on shaky ground
I can't save us, my Atlantis, oh, no
We built it up to pull it down

Dumilat ako nang hindi ko parin ito naramdaman. Naguguluhan akong tumingin sa kanya.

Yeah, we build it up and we build it up
Yeah, we build it up to pull it down
And we build it up and we build it up
And we build it up to pull it down

"No, this is wrong. You're drunk Raya. Nirerespeto kita." Matigas n'yang saad sabay alis.

I can't save us, my Atlantis, we fall
We built this town on shaky ground
I can't save us, my Atlantis, oh, no
We built it up to pull it down

*************************
Hit it dudes
-MissteriousGuile