IGNORED WIFE (COMPLETED)

CHAPTER 35

CHAPTER 35

Trigger warning: Suicide

My son's memories filled the room. I smiled at the thought of him smiling at me. His warm hug made me sane but he's gone now. Paano ko kaya kakayanin ang mga oras na wala na siya? How can *I survive each day knowing I have nothing in my side now?

Ilang araw na ang nakalipas mula noong libing n'ya and the memory is still fresh. I fucking can't handle it. Sobrang sakit.

At this moment, I feel like I wanna harm myself. I want to feel the pain. Ngayong wala na ang anak ko who always reminded me of how great I am. Feeling ko ngayon, everything about me is disgusting.

Nanginginig kong kinuha ang blade, its edges are so sharp at parang tinatawag nila ang pangalan ko. The thoughts in my mind is killing me slowly, parang tinatanggal nila ang katinuang natitira sa utak ko. I cried really hard that I almost suffocated.

Lahat nalang sila iniiwan ako, ganito ba talaga ako kadaling palitan? Ganito ba talaga ako kadaling iwan like I am just some kind of thing na kapag ayaw na nila pwede nalang nilang iwan basta basta?

Maybe if I wasn't so sensitive on things, maybe if I looked better, maybe If I didn't overthink too much, maybe if I didn't love hard, maybe If I didn't care too much, maybe if I talked less, maybe if I didn't act like a child, maybe if I ignored the smallest things maybe someone will love me.

Tiningnan ko ang blade, kinuha ko ito at ngumiti habang dahan dahang nahuhulog ang mga luha sa mga mata ko. Nagsimula ako sa itaas ng braso ko, dahan dahan ko itong hiniwa. I gasp at the sight, it's so satisfying. The blood coming from my skin and the pain that I am feeling is just so awesome. I started humming a song.

"Hmm hmmm hmmm hmmm."

Sunod ko namang hiniwa ang ibabang bahagi nito, I smiled at the sight. I wish when death comes to me it feels like home. I wish. Nagulat ako nang may kumatok sa pinto. Who the fuck is that? I locked the door kaya alam kong hindi nila kayang buksan. Hindi ko nalang ito pinansin at pinagpatuloy ang ginagawa ko.

Hihiwain ko na sana ang pulso ko nang biglang bumukas ang pinto. I was caught red handed. Gulat na gulat ako. It was Gozu, nang tumingin siya sa ginagawa ko bigla siyang napaiyak at mabilis na lumapit sa akin. Mabilis na kinuha ang blade at tinapon ito.

"No! No! No! What the fuck are you doing!?" Sumigaw siya at sinuntok ang dingding.

Nanginginig ang kanyang kamao habang nahuhulog ang luha galing sa mga mata n'ya. Umiling iling siya habang pumunta sa harap ko at mabilis akong niyakap.

"Mahal, why are you doing this? P-pwede kang pumunta sa akin kapag hindi mo na kaya mahal, j-just don't do this! I'm begging you!" He cried like a baby. Hindi ko alam ang gagawin ko. He looks so scared and angry at the same time.

"This is all my fault! A-ako, ako nalang ang saktan mo mahal. Please don't hurt yourself, hindi ko kakayanin kung may mangyari pang masama sa'yo! Mahal maaawa ka." Kumalas siya sa yakap at dahan dahan hinalikan ang braso kong hinawa ko. May nahuhulog na luha roon, napahawak nalang ako sa bibig ko dahil sa ginawa n'ya.

"N-no t-this is not your fault. This is my fault, lahat kasalanan ko. Maybe kung umamin lang ako sayo noon sa sakit ko at hindi kita iniwan maybe hindi tayo magkakaganito. K-kasalanan ko ang lahat ng ito! Kaya hayaan mo na akong mamatay! Pagod na pagod na ako! Gusto ko nalang sumama sa anak ko!" Tinulak ko siya at hinanap ang blade na tinapon n'ya. Iyak ako nang iyak dahil hindi ko ito makita.

"Please mahal don't do this, magsimula tayo ulit. This time, walang iwanan. Maaawa ka sa akin wag mo akong iwan mahal ko. Hindi ko kakayanin." Umiling iling ako at patuloy na hinahanap ang blade. Saan n'ya ba kasi 'yon itinapon.

Gumapang ako para lang mahanap kung saan n'ya ito itinapon.

"Ito ba ang hinahanap mo?" He whispered and showed me the blade, mabilis akong lumapit sa kanya at kunin sana ito ngunit mabilis n'yang hiniwa ang braso n'ya habang nakangiti sa akin.

"Hindi kita iiwan mahal ko." Saad n'ya. His eyes are full of tears. Klarong klaro ang kalungkutan sa kanyang mga mata. Gulat na gulat ako at hindi makapaniwala sa ginawa n'ya.

"W-why are you doing this? N-ni minsan hindi mo ako pinili noong kailangang kailangan kita. You chose someone over me! You weren't there to begin with, ibang tao ang nandoon para sa akin! A-at ang kapal ng mukha mo p-para ganituhin ako." Natutuliro ako, hindi ko na alam ang gagawin ko.

"No mahal, I was there for you, d-do you even know who's your bone marrow donor?" Napatingin ako sa kanya. D-don't tell me. No, no, hindi ito totoo.

"N-no, wag mong sabihin----b-bakit hindi ko alam?" Hindi ko makapaniwalang saad. Napatigil ako at napatingin sa kanya. Umaagos ang dugo galing sa braso n'ya.

"It was because of your father mahal." Napatahimik ako, my head is full of questions. My father? A-anong kinalaman ng ama ko rito? B-bakit siya nasali sa usapan?

"He was the reason kung bakit hindi mo alam. S-siya ang dahilan kung bakit wala ako sa tabi mo noong nasa Australia ka. Mahal naniwala ako sa'yo noong sinabi mong may sakit ka. Noong sinabi ko sa'yong hintayin mo akon kasi babalik ako. Umalis ako noon to end things with Kaileia, kasi ayaw ko nang tumulong sa kanya. Gusto kong magsimula ulit tayo pero pagbalik ko wala ka na." Tumahimik muna siya habang dahan dahang pinunasan ang luhang nahulog galing sa mga mata n'yang punong puno ng kalungkutan.

"You never really trusted me." He said full of agony.

***********************
Hit it dudes
-MissteriousGuile