CANSIZ YILDIZLAR | Texting

50

MEDYA: Masal Esnaf Lokantası CEO'su ldncksb

Hoşgeldiniz! Lütfen oylayalımm. Öptüm sizi<3
-

BONUS: Toygargül'den.

Babamın eve dönüşünü bekleyene kadar odamda, piyanonun çeşitli notalarına basa basa parçalar çalmaya başlamıştım. Hatta aralarında yeni çalmaya başladıklarım bile vardı.

Maksat düşüncelerimden bir anlığına uzaklaşabilmiş olma ve sinir ve stresimi tekrardan rayına oturtabilmekti. Üvey annemin büyük bir istekle bana doğradığı meyveleri bile reddetmiştim. Gerçi böyle bir anda, o bile bana zehir gibi gelecekti.

Biraz daha çaldım, aynı parçayı belki de defalarca kere çaldım. Kontrolden çıkmış gibiydim, kendimi durduramıyordum sanki, başkası tarafından oynatılan bir kuklaymış gibi.

Sahi... bir bakıma öyle değil miydim zaten?

Parmaklarım, notaların üzerindeki dansını sergiliyordu. Piyanist ise aklını kaçırmış, delinin tekiydi. Ancak bu yalnız resital, odamın kapısının açılması ile bölünmüş oldu.

Beklediğim kişi gelmişti, babam. Bakışları öfkeliydi. Öyle ki tuttuğu kapı kolunu bile kırabilirdi.

Bedenini tamamen içeri soktu ve kapıyı ardından özensizce kapattı. Parmaklarım piyanomdan inmek durumunda kalırken "yemekten tek kelime bile etmeden ayrıldın, bir de benimle konuşacaklarının olduğunu mu söylemişsin annene?!"

Onun sinirinin aksine, rahatsız edici bir dinginliğim vardı. Gözlerimi tembelce açıp kapadım. Sanki hiç acelem yokmuş gibi rahatça söyledim, "evet, seninle konuşacaklarım var."

"Neymiş o?!"

"Yemekte hem senin karşındaki konuğuna," bir anlık afallayıp düzelttim. "Pardon, eski dostuna mahcup olma diye, hem de kafası karışmış olduğu için ne söylediğini bile bilmeyen kızı küçük duruma düşmesin diye sessiz kalmayı tercih ettim lakin söylediklerinizin hiçbiri gerçekleşmeyecek."

Piyano koltuğumdan kalkıp koltuğu özenlice geri yerine yerleştirdim. "Olay, komik bir hâl almaya başlamadan önce son vermenizi öneririm."

Babam yüzüme doğru boş boş baktı ve histerik bir kahkaha attı. Öyle ki gülüşü her saniye daha da uzayıp çoğaldı.

Kısılmış gözlerimle neyin peşinde olduğunu anlamaya çalıştım ancak biraz sonra zaten bunu, onun ağzından öğrenecektim.

"Asıl benim sana bir önerim var," dedi nihayetinde gülüşünü durdurabildiğinde. "Artık yetişkin olduğun ve çocukluk yapmaman gerektiği."

"Şu ana kadar bana çoğu şeyi zorla yaptırmaya çalıştın, eyvallah. Ama evlilik konusunda, asla. İstediğin olmayacak." Kararlı bir şekilde son cümleyi söyleyip yatağımın üzerine oturdum. "Bu kadar."

Alayla güldü. "Güç bela kurduğum bu hayatı, o lokantacı kızla geçir diye kurmadım ben."

Gitmeye hazırlanıyormuş gibi kapı kolumu tuttu ve "büyükler arasında zaten bir karara varıldı," dedi. "Annesini arayan küçük çocuklar gibi zırlamaktan vazgeç ve bir an önce mühendis olduğunu hatırlayarak işinin başına geç." Ardından da piyanoma doğru sanki tiksiniyormuş gibi bir bakış attı ve kapıyı sertçe kapatıp gözden kayboldu.

•••

-Masal'dan.

Geceyi nasıl geçirdim bilmiyorum. Barış'ın söylediği şeyler; zihnimi her saniye, her dakika, belki de her saat kurcalamaya devam etmişti. Tam uyuyacağım diyordum, duyduklarım tekrardan beni uyandırmaya başlıyordu. Öyle ki bir yerden sonra sadece tavana bakmaya başlamıştım. Ta ki uyuyakaldığımı fark edene kadar.