~Bölüm Şarkıları~
Yalın~Deva Bize Sevişler
Dolu Kadehi Ters Tut~Madem
Yeni bir bölümden herkese merhabalar!!
Nasılsınız ayolll?
Ben yine her zamanki gibi oldukça heyacanlıyım ya siz??
"Hayatın içinde her şey varsa benimde içimde sen varsın. Saparsam kaçarsam tut bırakma, yükümde derdimde aşktır." diyerek sizi bölüme uğurluyorum. Ha bu arada bölüm sonunda ki duyuruyu okumayı unutmayın olur mu???
Yorum ve vote atmayı da unutmayın lütfen!!
İyi okumalar.
Seviliyorsunuzzz
⚖️🖤
~~~~~~~~~~~~~~
Gözlerim bir anlığına kararırken duyduğum ismin gerçek olup olmadığını anlamaya çalışıyordum. Çatılan kaşlarımda bakışlarım zemine odaklıyken yanımda ki Araf'ın doğrulduğu hissetmiştim.
Hayatımın katili üç yılın ardından tekrar açığa çıkmak istemişti ve yetmezmiş gibi beni ayağına çağırıyordu, yani ecelini...
"Beyfendiye bir hafta izinli olduğumu söyleyin Cansu."
Salonda ki herkes sus pus bir şekilde beni dinlerken ne ara yumruk yaptığımı fark etmediğim elimi açarak yavaşça bacağımın üzerinde ki Araf'ın elinin üstüne yerleştirdim. Hakaretleri, dayakları ve birçok daha uyguladığı şiddetleri zihnimde tıpkı bir flashback misali dönerken derin bir nefes aldım. Ben o küçük, savunmasız kız çocuğu değildim fakat Arya hala öyleydi. Ne olursa olsun Arya'yı ona veremezdim.
"Söyledim sayın savcım fakat çok acil olduğunu ve de hayat memat meselesi olduğunu söylediler. Bende size bildirmek istedim." dediğinde gözlerimi kapatarak derin bir nefes daha aldım. Aldığım her nefeste kalbim daha çok sıkışırken elimin altında ki elini daha çok sıkıyordum.
"Peki Cansu, ben yarım saate orada olurum." dedikten sonra ne cevap verdiğini duymadan telefonu kapattığımda bakışlarımı odada ki kimseye çevirmeden ayaklanarak hızla salondan ayrıldım. Ardımdan gelen sesleri ne kadar duysam da umrumda değildi, kulağıma fısıldayan öfkem gözlerimin önünü kanla boyamıştı.
Ben Duman'dım! Siktiğimin yerinde adalette bendim, ecelde bendim. Korku zihnimden uzaklaşalı uzun zaman olmuştu ve içimde ki intikam ateşi harlandıkça bir daha da geri gelmeyecekti.
Odama girdiğimde tam kapıyı kapatacakken ardımdan gelen Araf elini kapıya koyarak sertçe geriye itip aynı hızla içeri girdikten sonra arkasından kapatmıştı. Yeşillerinde gördüğüm endişe beni içine çekmeden bakışlarımı kaçırarak üstümde ki elbiseyi hızla üzerimden çıkarttıktan sonra yere atıp odada ki banyoma ilerlediğimde içimde hiçbir utanç duygusu yoktu. Öfke tüm duyguları öldürmüş gibiydi.
Banyoya girerek kapıyı kapatma zahmetine bile girmeden kendimi duşa atıp soğuk suyu açtım, bedenimden akan dondurucu soğukla dişlerimi birbirine geçirirken zihnimde ki kahrolası anların yok olmasını tekrar dilemiştim. Alnımı soğuk mermere yaslarken gözlerimi kapattım.
"Orospunun tekisin sen, yaşamaya bile hakkın yokken biz bir de burada seni besliyoruz."
Hayır... hayır sus!
ŞİMDİ OKUDUĞUN
SÂYE
Ficción General~S-MAFYA SERİSİ 1~ Bir beden iki ruh ve yegane hedef Bir beden ruhu ölmüş ve acımasız Adalet kanunlarla mı sağlanmalıydı yoksa her insan kendi adaletini yönetebilir miydi? Peki ya adalet sadece bir efsaneden ibaret geliyorsa size o zaman ne yap...
