SÂYE

6.RUHUN AYDINLIĞI

Yüzyüzeyken Konuşuruz~Sen Varsın Diye
Dedublüman~Rüya Gibi
Can Ozan~Öyle Kolay Aşık Olmam
Zeynep Bastık~Sana bayılıyorum

Yorum ve atmayı unutmayın lütfen.

İyi okumalar

Seviliyorsunuzzz
⚖️🖤
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Yazarın anlatımından (23 yıl önce)

Arhan yine her zamanki gibi odasında arabalarıyla oynarken aşağıdan gelen sesleri duymamaya çalışıyordu. Annesi çığlık atıp yardım istiyordu ama kimse onu babasının elinden almıyordu. Kendisi gidip kurtarmak istiyordu lakin annesi bu odadan çıkarsa ona küseceğini söylemişti, gidemezdi. Henüz 7 yaşındaydı Arhan, ne yazıkki gücü babasına yetmiyordu.

Gözünden akan damlalar yüzünde ince çizgiler halinde yol oluştururken onları silmedi. Çünkü o yaşları annesi silsin istiyordu. Burnunu çekerek elini tam karşısında ona bakan beyaz ayıcığına uzattı. Siyah gözlü bembeyaz bir kutup ayısıydı ve aynı annesi gibi kokuyordu.

"Merak etme Sâye, o gelcek yine. Sonra biz öpcez yaralarını, kremde sürcez. Hemencecik iyileşecek." derken gözünden düşen damlalar sarıldığı ayıcığa düştü. Annesi her korktuğunda ona sarılmasını ve gölgesi gibi yanında tutmasını istemişti. Adını da o koymuştu zaten. Sâye, onu koruyan gölgesiydi...

Yavaşça ayağa kalktı küçük çocuk kucağında ayıcığına sıkı sıkıya sarılarak ve kapıya doğru adımlamaya başladı. Annesi çıkma demişti ama çok bağırıyordu, babası yine çok acıtıyordu canını, biliyordu. Gücünün yetmeyeceğini biliyordu ama yine de kurtarmak istedi annesini, kapıyı yavaşça açarak uzun koridora doğru adımladı. Odadan çıktığı için artık sesler daha yüksek geliyordu kulağına.

"Ben sana dışarı çıkmayacaksın demedim mi lan? Nasıl sözümden çıkarsın sen orospu?" diyerek haykırdı babası ardından bir kez daha tene çarpan tokatın sesi çınladı evin içinde. Annesinin haykırışları yeri göğü inletirken tek bir Allah'ın kulu yardıma gelmemişti.

Küçük çocuk çok korkmasına rağmen geri durmadı, yavaşça merdivenleri inmeye başladı. Kapısı açık olan salona doğru adımlarken ayıcığa sarıldı tekrardan. Sâye yanındaydı, korkmasına gerek yoktu.

"Lütfen yapma. Sadece top camdan kaçmıştı, onu almak için çıktım. Yalvarırım dur artık." dedi annesi ağlayarak.

"Kendini dışarda ki adamlara siktirmek için çıktığını bilmiyor muyum ben? Sen sadece benim malımsın lan. Duydun mu? SADECE BENİM." dedikten sonra tam elini kaldırmış bir kez daha vuracaktı ki çocuğun bağırışı onu durdurdu.

"YETER ARTIK! VURMA ANNEME!"

Babasının acımasız bakışları hızla çocuğa dönerken annesi hışımla adamın koluna tutundu.

"Daha küçük...daha çok küçük, anlamıyor. Yalvarırım bir şey yapma ona." dedi annesi çoçuğu kurtarmaya çalışarak lakin işe yaramadı. Adam kadını sertçe itip yere düşmesini sağladıktan sonra aynı bir katil edasıyla çocuğa ilerledi. Hiç beklemeden elini kaldırarak çoçuğun küçük yanağına sertçe çarptı.

"Demek babaya bağırırsın ha. Bu orospu anandan mı güç alıyorsun sen?" dedi bağırarak bir yandanda çocuğun kolunu tutarak sarsıyordu onu. Arkadan annesi tekrardan babasını tutmaya çalıştı, o da aynı Arhan gibi ağlıyordu. "Eh! Defol lan sende, bir küçük velede bile terbiye verememişsin. Ne boka yararsın ki zaten." diyerek annesini tekrardan ittiğinde sertçe yere düşen kadın kafasını masanın sivri köşesine çarpmıştı. Acı içinde haykırarak kanayan başını tutarken aklında sadece küçük oğlu vardı, kendisinden bile çok sevdiği oğlu...