SÂYE

34. YAŞAMIN GÜCÜ

~Bölüm Şarkıları~
Çağan Şengül&Cem Adrian~Ben Sana Veda Edemem
Dedublüman~Belki

Yeni bir bölümden herkese merhabalar efenimm...

Nasılsınız??

Bana sorarsanız ben şu aralar biraz yoğunum ve bölümler bu yüzden gecikiyor...

"Belkide yanlışta doğrularım, aşkını sevgini sorguladım... Yolların kapalıydı zorlamadım, öldürdüm çiçeğimi yaşatamadım..." diyerek sizi yeni bölüme uğurluyorum.

Yorum ve beğenileri unutmayalım lütfen!!

İyi okumalar.
Seviliyorsunuzzzz
⚖️🖤

~~~~~~~~~~~~~

Koşarak kaçtığım acılardan oluşan bir havuzun içinde çırpınırken her defasında daha da dibe batmaktan kendimi alıkoyamıyordum. İçimde ki panik dengemi darmaduman ederken nefes olabilmek için gün yüzüne çıkmam gerekiyordu ve bunun içinde sadece ormanlara ihtiyacım vardı...

Namık'ın benimle dalga geçer gibi kırmızıya boyanan arabasıyla önümden geçmesi sonrası kalbimde ki korkuyla hızla hastaneye geri dönmüştüm, sanki yanında olmazsam ona daha çok zarar verirlermiş gibiydi. Şimdi ise aradan geçen bir haftanın ardından yine camın gerisinde ki canımı izliyordum, sessizce ve ruhsuzluk içinde...

Gözlerimden bir damla daha yaş süzülürken yoğun bakım ünitesine bağlı ruhuma baktım, her geçen gün bu lanet hayata tutunmak daha da zor gelmeye başlamıştı. Onun yokluğunda nefes almak bile büyük bir elzemken sadece kablolara bağlı bedenini izliyordum. Üzerimde ki izlerini değiştirmeye bile mecalim yokken içimde ki güce ulaşamıyordum. Sanki onunla birlikte onlarda gözlerini kapatmışlardı bana.

"Lavi..." diye yanımdan mırıldanan sesi umursamadan camın ardında ki ruhuma bakmaya devam ettim. Yandaki monitördeki çizgiler yavaşça ilerlese de oradaydılar işte, yaşıyordu. "Lavinia yemek yemek zorundasın." dedi Kayra tekrardan omzuma dokunarak.

"Canım derin bir uykuda." derken bile bakışlarımı çevirmemiştim. Siyah tutamları beyaz hastane yatağını süslerken o hayran olduğum ormanlarından tam bir hafta boyunca ayrıydım, bu halde nasıl yemek yemek aklıma gelebilirdi ki?

"Canın ikinizi de aç bıraktığını duyunca pek mutlu olmazdı." dediği sırada gözümden bir damla daha yaş süzülürken bakışlarım sonunda yanımda ki bedene dönebilmişti.

"Durumu ne?" diye sordum oysaki daha soralı 10 dakika bile olmamıştı.

"Aynı..." demesiyle tekrardan önüme döndüm. Başka merak ettiğim bir konu yoktu. "Lavinia böyle yapma, onun için yemen gerekiyor. Biliyorsun."

Elim yavaşça karnımın üzerinde ki yerini aldığında sakince okşadım, en büyük hediyesi içimdeyken beni yüzüstü bırakıp gidemezdi. Parmaklarım biraz daha üstümdeki elbiseyi kavradığında baktığım camda kendi yansımamı da görmüştüm, hala kanlar içindeyken parmaklarım elbiseyi kavrıyordu. Beyaz giymemi istemişti benden ama o bile lanetimle kırmızıya dönmüştü.

"Hadi Lavi, lütfen." dedi Kayra tekrardan. Bakışlarım kucağına kayarken yemekleri görmüştüm. Sarma vardı, zeytinyağlı sarma...

"Sadece çorbayı ver, diğerlerini götür hemen." derken başımı hızla çevirmiştim. Çorbayı yanıma bırakıp ayağa kalkarak ilerlemeye başladığı sırada yaklaşan bedenleri umursamadan cama bakmaya devam ettim.

"Lavi sana giyecek birkaç parça bir şey getirdik." diyen Deniz'e dönerken elinde ki valize bakmıştım.

"İstemiyorum." dedim kısık çıkan sesimle. O uyanana kadar en azından izleriyle durmak istiyordum, bir nebze de olsa yanımda kalsın istiyordum.