Mijn tijd |deel 1|

25

In het dorp aangekomen lopen we als eerste naar May's huis. De laatste paar uur kon ik alleen maar piekeren, want hoe vertel je aan de moeder van je beste vriendin dat haar dochter overleden is? We kloppen aan de deur en al gauw doet May's moeder de deur open. Ze kijkt ons onderzoekend aan en als ze ziet dat May er niet bij is zucht ze. We lopen naar binnen en gaan zitten in de keuken. 'Wat is er gebeurd?' vraagt mevrouw Scott met een emotieloze stem. In het kort vertel ik wat er is gebeurd in de stad. 'Ze redde mijn leven,' sluit ik in mijn verhaal af. Ik kijk mevrouw Scott en tot mijn verbazing zie ik geen enkele verdriet in haar ogen, in tegenstelling van mij aangezien mijn ogen zich weer hebben gevuld met tranen. Zonder iets te zeggen loopt ze de keuken uit en na vijf minuten komt ze terug met een oud sierlijk houten kistje. 'Dit is voor jou. May vroeg me dit aan je te geven als haar iets overkwam.' Ze overhandigt me het kistje en ik open hem voorzichtig. Er zit een prachtige medaillon in en ik open hem. Aan de linkerkant is er een foto van ons tweeën en aan de andere kant de tekst: 'We vechten terug'. Ik houd de medaillon stevig vast, alsof hij elk moment weer kan verdwijnen. 'Is dit echt voor mij?' stamel ik. Mevrouw Scott knikt en glimlacht naar me. Ze legt haar hand op mijn schouder. 'Luister goed, Clary. We wisten dat het risico bestond dat er iemand zou omkomen als we de on-doden zouden helpen. We wisten waar we aan begonnen en we hebben al afscheid genomen voor het geval dat. We hebben de dingen gezegd die gezegd moesten worden. Het is oké.' Ik knik en hang de medaillon om mijn nek. Ik scheur mezelf los van alle verdriet. Verdriet is vanaf nu verboden. Ik mag het voelen, maar ik zal mijn zwakte niet tonen. Ik vecht terug, net zoals May zei. 

We zijn op weg naar de omheining om terug te gaan naar het kamp. We hebben afscheid genomen van May's moeder en ik weet bijna zeker dat dit een definitief afscheid was. Ik zal haar missen. Ik zal de geur van vers gebakken koekjes waarnaar het vaak rook bij hen thuis missen. We verstoppen ons in de struiken als we bij de omheining aankomen. 'Verdomme, ze hebben de beveiliging nogmaals verdubbeld!' Wolf's stem klinkt vol van frustratie en hij zucht. 'Laat mij maar,' zegt Marius met een knipoog en hij stapt uit de struiken. Vol vertrouwen loopt hij op de bewakers af. Twee bewakers richten met hun pistolen op hem, maar ik zie dat hij iets uit zijn tas pakt en zodra hij het heeft laten zien ontspannen de bewakers zich. 'Het is oké!' roept Marius naar ons. 'Kom maar,' roept hij er kalm achteraan. Twijfelend verlaten Wolf en ik onze schuilplaats. Marius lacht naar ons en ik glimlach kort terug. 'Dit zijn Tess Birds en Jacob Catcher, mijn collega's.' zegt Marius met een zakelijke stem. De bewaker kijkt ons onderzoekend aan. 'Dus jullie zijn spionnen,' zegt hij en hij lijkt nog niet overtuigd. Dan snap ik welk spel Marius aan het spelen is en ik besluit er nog een schepje bovenop te doen. Ik trek mijn mouw omhoog. 'Kijk, mijn tattoo is zelfs voor deze missie aangepast,' zeg ik trots en lach zo overtuigend als ik maar kan. Bingo! De bewaker ontspant zijn spieren en laat zelfs een kort glimlachje zien. Opgelucht adem ik in en dan klimmen we over het hek. We lopen rustig tot we tussen de bomen verdwenen zijn en beginnen dan te rennen. Na een tijdje stoppen we met rennen om uit te rusten. 'Mijn hemel, Clary! Moest je nou echt zo'n gevaarlijk risico nemen om je tattoo te laten zien,' roept Wolf als hij op adem is gekomen. Ik haal mijn schouders op. 'Hij geloofde het,' zeg ik kortaf en met grote passen been ik verder. Na een tijdje kijk ik achterom en ik schrik als ik in de roetzwarte ogen kijk. 'Got you!' roept Wolf als ik naar achter deins en bijna over een tak struikel. Ik geef hem een duw en kijk hem boos aan. Maar die boosheid kan ik niet lang vasthouden. 'Ik haat je,' sis ik met een glimlach. Wolf schudt zijn hoofd en pakt mijn hand. 'Helemaal niet,' zegt hij. 'Je houdt van me,' voegt hij er aan toe. Zijn ogen krijgen weer hun normale kleur terug en we lopen verder. 

Rosalie is de eerste die ons aanziet komen. Ze draagt een rode jurk en haar perfecte gezichtje begint te stralen als ze ons ziet. 'Clary!' roept ze wijzend op mij. Lexi komt al snel aanlopen en zonder dat ik het verwacht geeft ze me een knuffel. Dan glijdt ze met haar hand over de snee op mijn wang en kijkt vervolgens naar Wolf. 'Wat is er gebeurd?' vraagt ze bezorgd en ze kijkt naar Marius. Ik zeg haar dat ik dat later uit zal leggen. Dan komt Amelia haar huis uit en rent overenthousiast en dramatisch op me af. 'Clary, kindje!' gilt ze terwijl ze me omhelst. Bezorgd wijst ze naar de wond. 'O, hoe komt dat? Wat is er gebeurd? Wat zie je er moe uit! Heb je honger?' Ze blijft maar door ratelen en ik zeg dat alles prima gaat en dat ik wel even een dutje wil doen. Ze begrijpen het en ik loop, gevolgd door Wolf, naar het huisje. Ik loop direct door naar mijn kamer en ik ga op het bed zitten. Ik vraag Wolf of hij me eventjes alleen wil laten en hij begrijpt het. Ik pak het boek uit mijn tas en sla het open bij bladzijde drieënnegentig. 

'Hoofdstuk 12: Blackeyes, het begon allemaal als een virus. Het virus zorgde dat veel mensen gedood werden. Je zou verwachten dat de zwakke besmet zouden worden, maar dat is niet zo. De mensen die al ziek worden door een kuchje van een ander, worden niet aangetast door dit virus. Ze zullen alleen wel sterven door dit virus. Door het virus krijgt een mens eerst zwarte ogen, vandaar de naam. Daarna sterven de hersenen en emoties. De enige gevoelens die ze kunnen uiten is woede. En ze werken niet alleen, maar in een groep. Alles en iedereen werd vernietigt door deze verschrikkelijke monsters. Wetenschappers vonden een serum waardoor het virus zo goed als vernietigd werd. De monsters werden weggedreven en er kwamen vijf goed bewaakte steden. En toen kwam er een verandering in het virus. De Blackeyes kregen een deel van hun menselijkheid terug. En dat veranderde alles...'

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Sorry dat ik al een tijdje geen hoofdstuk geüpload had... Ik heb best druk, maar goed, hier toch een hoofdstuk!! En binnenkort zullen vele vragen beantwoord worden! :)