Mijn tijd |deel 1|

Hoofdstuk 11. Wolf

Vandaag is de dag. Als Jack me komt halen, weet ik niet hoe snel ik de deur uit moet lopen. Ik loop snel door de gangen naar het trainingsgedeelte. Delilah staat al met een grote glimlach op me te wachten. Na een korte uitleg stappen we in de ring en vechten vier rondes zonder iets te zeggen. Daarna houd ik het niet meer. 'Wat is het plan?' fluister ik haar een harde mep tegen haar jukbeenderen geef. Ze haalt iets uit haar zak. Het is een klein blokje hout. 'Stop dit tussen de deur zodra hij dicht gaat', zegt ze met een grijns. Ik knik en snel steek ik het blokje in mijn zak. Daarna geeft ze me een oortje om te communiceren en een spuit gevuld met een fel groen middel. 'Slaapmiddel', legt ze uit en ik stop alles in mijn broekzak. De gevechten gaan niet meer gelijk op en ik kan nu veel makkelijker van Delilah winnen. 'Kom op, Baby', pest ik haar terwijl ik haar van de grond trek. 'Wolf!' buldert Jack door de zaal. Mijn lichaam verstijft en ik draai me om. 'Baby is toch geen partij meer voor jou? Ik heb een ander maatje voor jullie gevonden.' Jack legt zijn reusachtige hand op mijn schouder en begeleidt me naar een paar plekken verderop. Daar staat een gespierde jongen met een bos zwarte krullen 'Dit is Romeo', zegt Jack met een grijns. 'Mijn naam is Edgar', zegt de jongen boos. Jack laat me los en lacht. 'Whatever', buldert hij en hij laat ons alleen. Edgar is een stuk moeilijker te verslaan dan Delilah. Alleen is hij wat slordig in de techniek, dus win ik ondanks dat hij veel sterker is toch. Ik weet dat ik een paar dagen geleden nooit gewonnen had, maar ik ben veranderd. Ik heb nu de techniek onder de knie en mijn kracht is nog nooit zo goed geweest. En dat terwijl ik vroeger toch echt verschillende vechtsporten beoefend heb. 

Na drie uur moeten we terug naar onze kamer. Snel schuif ik het houten blokje voor de deur, zodat er een kleine kier van drie centimeter open blijft. Ik stop het oortje onopvallend in mijn oor en ga op mijn bed zitten. 'Julian?' vraagt Delilah zachtjes. 'Lily', fluister ik terug. 'Een uur nadat de lichten uitgaan, gaan we', zegt ze. 'Op mijn teken. Dus ga gewoon slapen straks', fluistert ze. Ik zeg dat ik haar begrijp. Het enige wat ik nu nog hoor is haar ademhaling. Rustig en vertrouwt. Het is fijn het gevoel te hebben dat er iemand bij me is. En met een onrustig gevoel ga ik die avond slapen.