He is my bestfriend✔️

Chapter 3

Boven in Blair Wilson

'Dus'

Ik neem zipje van mijn drankje en kijk de club rond.
Justin zit te schuren met een of ander wijf en Riley is zoals gewoonlijk nergens te bekennen.

En dit is nou de reden dat ik nooit uit ga! Ik wordt altijd alleen achter gelaten.
Zuchtend leg ik mijn glas neer.
'Als ik jou was zou ik dat niet doen.'
Een jongen met hemelse groene ogen staart mij aan.

'Hoezo niet?'
'Ik had er net wat in kunnen doen en je mee kunnen nemen naar boven en misbruik van je kunnen maken.'
Hij heeft gelijk.
'Maar dat heb je niet gedaan.'
'Dat klopt.'

De jongen heeft bruin warrig haar en een normaal lichaam, niet super gespierd zoals Justin, maar ook niet dik of mager. Gewoon normaal.

'Hi ik ben Nate.'
Nate steekt zijn hand uitnodigend uit.
Ik wil mijn mond open doen om mijn naam te zeggen maar word onderbroken.
'En zij is bezet!'
Justin slaat een arm om mijn middel
'You wish.' Mompel ik.

'Dat is okay, ik ben niet opzoek naar een vriendin ofzo'
Geïrriteerd sla ik Justin zijn arm van mij af. Hij is er de hele avond niet, maar als er dan een leuke jongen met mij begint te praten dan is hij er wel?!
'Je hoort het Justin. Ga terug naar je slet.'

Justin slaat dit keer zijn arm over mijn schouder en trekt mij dichter tegen zich aan.
Ik kan de alcohol al ruiken.
'Als jij haar ook maar een heel klein beetje pijn doet, dan ben je er geweest! Dus pas goed op mijn kleine meid.'
Soms klinkt Justin net als mijn vader.
Wat soms wel handig zou kunnen zijn aangezien die van mij mij verlaten heeft.

Nate legt plechtig een hand op zijn hart.
'Ik zal je vriendin ten alle koste beschermen.'
Justin kijkt met samengeknepen ogen naar Nate.
'Weet je heel zeker-'
'Justin ga.'
Ik duw hem bij mij vandaan terug de menigte in.

Zo gênant!

'Dus'
Een korte pauze volgt waarin ik blijkbaar mijn naam moet opvullen.
'Blair.'
'Blair.' Herhaalt Nate.
'Is dat echt je vriend?'
'Nope, dat is mijn beste vriend.'
'Ik dacht al, hij stond toch bekend als de player.'

Ik haal een hand door mijn haar.
'Hoe weet je dat?'
'Misschien omdat ik bij jou op school zit.'
Verbaasd trek ik een wenkbrauw op. Hoe is deze leuke jongen mij nooit opgevallen?

#

'Schiet is op!'
Ik toeter een paar keer.
Riley lebbert nog een keer de jongen van het feest af en stapt dan in de auto.
Vanuit de achteruitkijkspiegel zie ik Justin Amber helemaal aflebberen. Ik had niet anders verwacht.

Ik kan niet langer naar het beeld kijken en start de auto. Als eerst rij ik naar Riley's huis om haar af te zetten.
Daarna naar Justin's huis. Ik parkeer de auto op zijn oprit en stap uit.

'Thanks Blair.'
Justin schenkt mij een knipoog voordat hij zijn lippen weer op die bitch drukt.
'Doe het wel veilig!'

Ik gooi de autosleutels naar zijn hoofd en loop naar mijn eigen huis.
Binnen sluit ik alles zachtjes af en maak ik mij klaar om te gaan slapen.
Ik laat mijzelf in mijn pyjama op bed neervallen. 

Nate🍀: heey Nate hier.
Blair💍: hi Nate!
Nate🍀: ben je veilig thuis gekomen?
Blair💍: ik heb mijn tandjes gepoetst en lig veilig en al in mijn bedje
Nate🍀: mooi zo! Slaaplekker 😊
Blair💍: bye!

Ik vergrendel mijn telefoon en klik het licht uit.
Al snel beginnen mijn oogleden zwaar aan te voelen en val ik in een diepe slaap.

#

'Blair! Links!'
Ik schiet de bal door naar Sanne en ren naar het doel.
Sanne hoeft niet eens meer te kijken om te weten dat ik naar voren ben gerend.
Ze schiet de bal door naar mij, ik neem de bal aan, schiet en
Scoor!

Tevreden spring ik in de lucht.
Het fluitje van de coach galmt over het veld als teken dat de wedstrijd is afgelopen.
Wij hebben gewonnen!

Ik trek Sanne in een knuffel samen met de rest van de teamleden.

Na de wedstrijd begin ik aan mijn wandeltocht naar het voetbalveld.
Ik loop liever een stukje naar het voetbalveld inplaats van helemaal terug gaan met de metro, terwijl Justin mij ook gewoon terug kan brengen.

Want kijk hier is het probleem.
Ik heb wel een rijbewijs maar geen auto dus eigenlijk rij ik altijd mee met Justin.

Na 4 minuutjes lopen zie ik de voetbalclub al in beeld komen.
Maar dat zegt niets aangezien het een groot gebouw is en ik nu nog 5 minuten er naar toe moet lopen.

Een grijze auto rijdt langs en stopt even verderop.
Verward kijk ik naar de auto. Ik word altijd zo zenuwachtig als een auto ergens stopt zonder rede.

De achteruit lichten gaan aan en de auto rijdt achteruit mijn kant op.
Okay Blair je hebt 2 opties
1) nonchalant doorlopen
2) rennen

Ik ga voor optie 1
Ik loop nonchalant door. De auto stopt precies naast mij. Door de glazen kan ik net niet zien wie erin zit.
Moet ik stoppen of gewoon doorlopen?

Hoe slim het ook geweest zou zijn om door te lopen of in eerste instantie gewoon weg te rennen stop ik met lopen en klop ik op het raam.
'Kan ik u ergens mij helpen?'

Het raam gaat langzaam omlaag en het gezicht van Nate komt langzaam tevoorschijn.
'Nate. Ik dacht dat je een of andere kidnapper was ofzo!'
'Dus je zou bij je eigen kidnapper op het raam kloppen of diegene je ergens mee kan helpen.'
Onschuldig haal ik mijn schouders op.

'Maar wat doe je hier?'
'Ik ben net klaar met mijn wedstrijd en ben nu onderweg naar Justin voor een lift naar huis.'
Nate zijn blik valt op mijn hockeytas.
'Je hockeyt!'
Ik knik.
'Je klinkt verbaasd.'

'Naja ik had hockey niet ingebeeld bij iemand zoals jou.'
'Hoe had je mij dan ingebeeld?'
Nate krabt verlegen aan zijn achterhoofd.
'Sowieso niet zo knap.'
Een blos verschijnt op mijn wangen.
Een tijdje staar ik hem aan in zijn groene ogen.

'Maar je had het over een rit naar huis?'
Ik waak op uit mijn staar trans en knik.
'Ik kan je anders wel naar huis brengen.'
Twijfelend kijk ik hem aan.

Ik bedoel ondanks dat het zo'n leuke jongen is, ik ken hem pas 1 dag. Niet eens! Is dit wel verstandig.
'Of niet.' Mompelt hij.
'Vergeet maar dat ik het heb gevraagd-'
'Is goed.'
Wat is het toch een cutie.

'Is goed als in ik breng je naar huis?'
'Precies.'
Ik loop om de auto heen en stap in bij de bijrijders plaats.
'Wat is je adres?'
'ABCstreet 204'
Nate typt het adres in op zijn tom tom en start de auto.

Ik graai snel mijn telefoon en stuur een berichtje naar Justin dat ik mee rij met Nate. Dat vind hij vast niet erg.