He is my bestfriend✔️

Chapter 47

Boven in Justin🙄😊

Justin Crawford

Voorzichtig open ik mijn ogen. Ik voel Blair haar lichaam opgerold tegen het mijne. Langzaamaan komen alle gebeurtenissen weer terug van gisterenavond waardoor ik langzaam recht op ga zitten. Wat heb ik gedaan? Wat dacht ik met mijn domme hoofd om Blair te zoenen? Geïrriteerd haal ik een hand door mijn haar. Betekend dit dat ik iets voor haar voel? Weet ik veel! Ik zoen wel vaker met meiden en ben ik dan verliefd op ze nee!

Was het een goede zoen?
Ja

Heb ik nu onze vriendschap waarschijnlijk verpest?
Ja

Heb ik hier spijt van...?
Ik weet het niet.

Ik wrijf met mijn handen over mijn gezicht om mijn gedachtes ergens anders te krijgen. Maar het lukt niet. Die kus van gisterenavond blijft zich maar afspelen door mijn hoofd. Voorzichtig hijs ik mijzelf omhoog en ga op de rand van het bed zitten.

En mijn ouders... ugh mijn ouders. Nog nooit heeft iemand mij zo in tranen gezien tot gisterenavond. Ik heb echt geen zin om die twee vandaag te zien.

Ik sta op pak een vest en loop de trap af richting de keuken. In de keuken staat Blair haar moeder een boterham voor zichzelf te maken. Ze was mij niet eens opgevallen totdat ze goedemorgen zei. 'Goedemorgen.' Mompel ik terug. Ik open de koelkast, pak de fles met melk en zet de fles aan mijn lippen. 'Justin.' Zegt Blair's moeder waarschuwend.

Ik laat de fles zakken en zet hem neer op de tafel met een luide 'aah' ik veeg mijn melksnor weg met de mouw van mijn vest en laat mijn hoofd zakken. De manier waarop Blair's moeder net mijn naam zei doet mij plots weer denken aan gisterenavond. Ik zie mijn moeder voor mij schreeuwend, mijn vader naar mij kijken vol walging en teleurstelling. Dat is het enige wat ik ooit voor hun ben geweest: een teleurstelling.

'Hey Justin?'
Ik had niet door dat Blair's moeder naast mij had plaats genomen en geruststellend over mijn rug is begonnen te strijken.
'Sorry ik-' ik haal mijn neus op.
'Wil je erover praten.' Zegt ze met een zachte stem. Ik schud voorzichtig nee. Wat valt er nog over te zeggen? Het enige wat nu nog moet gebeuren is waar ga ik wonen? Bij mijn ma of pa? 'Ik weet gewoon niet wat ik fout doe.' Zeg ik met een krakerige stem.

Blair's moeder trekt mij in een knuffel en maakt sussende geluiden. Ik heb dit gemist. Een moederlijk figuur dat mij troost. 'Justin toch.' Ik weet niet waarom maar ik laat mijn laatste beetje tranen de vrije loop gaan en knuffel haar terug. Wat is het met deze familie en geruststelling?
'Ze gaan scheiden wist u dat?'
'Nu pas?'

Ik kan het niet laten maar een klein lachje verlaat mijn mond. Ik hoor Blair's moeder ook lachen. 'Heb je een plek nodig om te slapen? Want je bent hier altijd welkom.'
'Dankuwel.'
Blair's moeder verbreekt de knuffel en zet haar handen dan op mijn schouders. Ik glimlach schaapachtig en veeg mijn natte wangen droog met mijn mouw. 'Mijn lieve Justin. Jij hebt dit niet verdient. Ik snap niet wat Samantha en Hendrik anders zien dan ik. Want ik zie een gezonde beleefde jongen waar iedereen trots op zou moeten zijn.'

Ik glimlach door haar compliment. 'Bedankt.'
'Ik zeg alleen maar de waarheid.' Blair's moeder glimlacht en zucht dan. 'Nou pep jezelf op en laat die twee niet meer tot je komen okay?' Ik knik terwijl Blair's moeder opstaat van de stoel. Mijn oog valt op haar buik die al iets gegroeid is door het mini mensje wat erin groeit. 'Mevrouw?' Blair's moeder komt tot een halt net voor de deur.

Ik weet niet waarom ik dit doe, waarschijnlijk doordat ik mij vertrouwd bij haar voel. Ze is net een moeder die ik nooit heb gehad en misschien is dat de reden dat deze woorden zomaar van mijn lippen afglippen. 'Ik heb Blair gezoend.'

What the fuck Justin!

Blair's moeder knippert een paar keer maar dan kruipt er een enorme glimlach op haar gezicht en binnen twee seconden zit ze weer op de stoel naast mij. 'Vertel.' Een beetje verward door haar reactie begin ik met mijn verhaal. 'Ik kwam hier gisterenavond en Blair troostte mij en ik weet niet waarom maar ik ging op in het moment en toen zoende ik haar. Wat nou als ik onze vriendschap heb verpest. Of haar relatie met Nate?'

'Ach Justin. Ik kan niet veel zeggen op het feit na dat ik zeker weet dat ik jullie je er wel door heen kunnen slaan. Samen.'
Ze geeft een zacht kneepje in mijn arm en loopt weer naar de deur. 'Oh en ik geloof totaal in Blain!' En met dat gezegd te hebben loopt Blair's moeder de keuken uit.
Blain?

Ik schud het van mij af en kies ervoor om wat van de left overs te eten van het avondeten van de familie Wilson van gisterenavond. Door het gesprek met Blair haar moeder heb ik het gevoel alsof er een gewicht van mijn borst af is gekomen. Net als ik een hap wil nemen van het stukje koude vlees komt Blair binnen lopen. Haar haar in een warrige knot terwijl zij een shirt draagt van mij.

Ik kan het niet laten maar lik onbewust mijn lippen bij het zien van Blair. Ik zie hoe haar lichaam voor een seconden verstrakt maar dan weer ontspant. 'Goedemorgen Justin.'
'Morgen Blair.'

'Hoe gaat het met je?' Zegt ze doelend op gisterenavond. Ik volg haar bewegingen hoe ze een bord pakt en het brood.
'Beter. Dankzij jou moeder.'
Blair trekt verward een wenkbrauw op en neemt plaats tegenover mij aan het keukeneiland. 'Mijn moeder?'
Ik knik terwijl ik een hap neem van het vlees.

'Jup jou moeder.' Blair's lach vult de ruimte waardoor ik automatisch begin te glimlachen. Het gesprek lijkt vloeiend te gaan. Totaal niet alsof wij gisterenavond hebben gezoend. Ik ben blij dat het onze vriendschap niet heeft aangetast. Net als Blair wil gaan vertellen over een filmpje dat ze had gevonden op facebook galmt de bel door het huis.

'Ik doe wel open!' Schreeuwt Blair's moeder.
Ik hoor mijn telefoon ook afgaan. Ik gris hem uit mijn broekzak en lees het berichtje.

Melody: ik sta voor je deur

Oh ja, het waterpark.