He is my bestfriend✔️

Chapter 73

Blair Wilson

Zuchtend open ik mijn ogen. Langzaamaan komt alles terug van gisterenavond: de realisatie dat ik niet van Nate houd maar van Justin en dus daarmee Nate zijn hart heb gebroken. Voorzichtig werp ik een blik op Nate die nog vredig ligt te slapen op de bank. Ondanks dat het uit is en hij mij waarschijnlijk voor altijd zal haten, blijft hij een gentlemen en liet hij mij op het bed slapen. Het doet mij toch nog pijn om te weten dat ik zo een goede jongen zoveel pijn heb gedaan.

Ik werp een blik op de klok naast mij.
7:00
Deze tijd zou veel te vroeg geweest zijn als dingen gisteravond anders zouden zijn verlopen, maar nu Nate op het eerste vliegtuig naar huis wilt is dit de perfecte tijd. Ik ga overeind zitten in bed en staar naar Nate. Hij ligt languit op de bank met zijn hoofd begraven in een kussen. Hij ziet er te lief uit om wakker te maken. Daarnaast denk ik dat hij liever zou blijven slapen dan dat hij het monster oftewel ik die zijn hart heeft gebroken weer onder ogen moet komen.

Ik gooi de deken van mij af en spring snel onder de douche. Ik was mijn haren en mijn lichaam en spring dan onder de douche vandaan. Ik wikkel een handdoek om mijn lichaam heen en poets snel mijn tanden. Mijn blik blijft hangen op de beslagen spiegel en voorzichtig strijk ik de damp in een rondje weg zodat mijn gezicht tevoorschijn komt. Er is iets anders aan mijn spiegelbeeld... natuurlijk op het feit na dat mijn haren als slierten langs mijn hoofd hangen aangezien ze nog nat zijn.

Ik kan niet geloven dat ik Nate zoveel pijn heb gedaan. Ik trek mijn blik los van mijn spiegelbeeld en kleed mij snel om in een simpele zomer outfit. Ondanks dat het een verschrikkelijke avond gisteren was is er toch wel iets positiefs aan vandaag. Nou ja positief je zou ook gerust dom of eng kunnen zeggen. Ik ga namelijk mijn gevoelens bekennen aan Justin. Ik weet dat dit echt heel erg sletterig klinkt van de ene jongen naar de andere gaan, maar... ik weet eigenlijk geen maar. Toch ga ik het doen.

Ik loop de kamer in en vind Nate nog steeds op de bank maar dit keer omgekleed terwijl hij zijn schoenen aantrekt. Onze blikken kruizen en verdriet en afschuw trekt door zijn ogen voordat hij zijn blik los trekt van de mijne. In stilte gooi ik de laatste spullen in mijn koffer.

'De taxi staat er ben je bijna klaar?' Ik schrik op van Nate zijn korte toon. Hij staat bij de deur aan staart mij aan. Ik schraap mijn keel en zeg dan braaf ja. Ik sta op en pak mijn koffer vast. Nate trekt de deur open en zet een stap opzij zodat ik er eerst uitkan. 'Dames eerst.' Mompelt hij. Ik zei het toch! Hij is nog steeds een gentlemen.

Met een ongemakkelijke stilte tussen ons twee in lopen wij zonder iets te zeggen de trap af, het hotel uit en de taxi in. De man groette ons nog vriendelijk voordat hij zelf in zijn stoel gleed.

Plotseling speelt het nummer lovers friends door de boxen van de taxi en begint de taxi man zachtjes mee te neuriën. Ik kan het niet laten maar denk aan Justin en onbewust dwalen mijn gedachtes af naar Nate die ik zo enorm erg heb gekwetst en daarom doe ik een van de meest clichéste dingen ooit. 'Nate het spijt mij.' Het was slechts bedoelt als een fluister maar het kwam er meer krakeriger uit dan verwacht.

Ik hoor Nate naast mij naar adem happen voordat hij mij eindelijk aankijkt. In tegenstelling tot normaal kan ik niets uit zijn blik aflezen. Ik maak mijzelf klaar op het feit dat Nate tegen mij gaat schreeuwen of boos op mij word. 'Blair.' Nu komt het. 'Het is niet jouw fout.' Wacht. Wat?

Nate glimlacht een triest lachje en zucht dan weer. 'Ik had eerder moeten inzien dat jij je eigen gevoelens voor Justin onderdrukte door met mij te zijn. Misschien was ik dan niet zo verliefd op je geworden.' Zijn stem sterft op het laatste af en ik weet letterlijk niet wat ik moet zeggen. Nate aanschouwt mijn stilte als een antwoord en hij glimlacht weer triest terwijl hij zijn schouders ophaalt. 'Ik had het moeten zien.' Mompelt hij voordat hij weer van mij weg kijkt.

De taxi komt tot een stop voor het vliegveld waardoor Nate snel de deur opengooit. Nate schenkt mij een kort knikje dat ik met hetzelfde knikje beantwoord als afscheid. Net als hij uit wil stoppen pak ik zijn arm vast. 'Nate!' Verward kijkt Nate mij aan. 'Ik had het eerder moeten inzien. Niet jij.' Nate glimlacht alweer dat trieste lachje. 'Nog veel plezier Blair.' Nate stapt uit en sluit de deur achter hem.

In stilte rijd de taxi chauffeur verder naar het huisje van Riley met nu nog maar een ding in mijn hoofd: Justin. Ik heb wel leuk besloten om alles tegen hem te vertellen maar nu het zo dichtbij komt klinkt het allemaal niet meer zo makkelijk.

Al snel komt de taxi tot een stop voor het enorme huis. Zo snel mogelijk stap ik uit zodat ik de frisse lucht tegemoet kan komen. Handige tip voor later ga nooit met je net-ex in dezelfde auto zitten en daarna bedenken dat je je liefde gaat verklaren aan je beste vriend, want je krijgt het niet normaal warm. Niet dat de warme Spaanse ochtend lucht nou koud is maar het is een verbetering.

Ik pak mijn koffer uit de kofferbak en betaal de taxi chauffeur beleefd. De taxi rijdt het terrein af een grote stof wolk achterlatend. Ik kijk naar het enorme huis voor mij en knijp zachtjes in het handvat van mijn koffer. Daar ga ik dan.

Vastberaden loop ik het huis in om aan te treffen wat ik natuurlijk al had verwacht. Lege bier- en wijnflessen verspreid door de keuken en woonkamer. Ik zie dat de alcohol aardig heeft toegeslagen deze avond.

Nu ik erover nadenk heb ik niets goed achtergelaten qua vriendschappen. Ik laat mijn koffer staan en stap voorzichtig over de troep heen. Het verbaast mij nog dat er geen mensen languit in de woonkamer liggen. Voorzichtig loop ik naar boven en ik kom als eerste bij Riley haar deur. Voorzichtig klop ik op de deur en open ik hem daarna voorzichtig.

Tegen mijn verwachtingen in tref ik een opgemaakt bed aan zonder Riley ergens te bekennen. Een beetje verward pak ik mijn telefoon erbij om te checken wat de tijd is maar er staat toch echt half 9 en Riley is nooit om half 9 wakker, vooral niet na een avond uit.

Misschien is ze bij Emma en de rest? Ik hoop niet dat Justin daar ook is aangezien ik het dan sowieso nog langer ga uitstellen. Een beetje teleurgesteld en tegelijkertijd ook opgelucht aangezien ik nu niet een boze Riley hoef tegen te komen loop ik door naar Justin zijn kamer.

Zodra ik voor zijn deur sta voel ik mijn hartslag omhoog gaan en mijn ademhaling versnellen. Ga ik dit echt doen? Wat als hij mij afwijst? Of mij niet meer ziet dan zijn beste vriendin? Ik werp een blik op mijn trillende handen en vouw ze samen als poging om ze stil te houden.

Blair! Het is nu of nooit.

Ik neem een grote hap adem en zweef met mijn vuist voor Justin zijn deur. Wat nou als hij mij afwijst?!

Zuchtend draai ik mij weg van de deur. Ik moet echt even normaal doen. Ik haal een hand door mijn haar en probeer mijzelf zoveel mogelijk moed in te spreken als maar kan. Het is het waard. En met dat gezegd te hebben draai ik mij om en klop ik twee keer op de deur.

Alsof het automatische is open ik de deur waardoor ik überhaupt ook te laat ben om te reageren op Justin zijn gehaaste 'shit' voordat hij het bed uitspringt.

Met open mond staar ik naar de twee mensen voor mij in bed. De twee mensen waarvan ik nooit had verwacht dat ze zo iets zouden doen. Voordat ik het weet voel ik de tranen al opkomen in mijn ogen. Terwijl ze mij allebei aan blijven staren. Ik denk dat je inmiddels al kan raden wie het zijn.
Justin en Riley.