He is my bestfriend✔️

Chapter 45

Blair Wilson

'Dus wat wil je gaan doen?' Ik doe mijn kamer deur van het slot en laat Nate naar binnen. Ik vond het wel zo verstandig om mij even om te kleden dus heb ik nu in plaats van een pyjama een highwaisted rokje aan met een basic t-shirt erboven.'je ziet er prachtig uit.' Nate plaats een kusje op mijn wang en neemt plaats op bed. Ik kan het niet helpen maar begin te blozen.

'Okay ik heb dus wat spulletjes in de auto liggen en aangezien het zulk mooi weer is dacht ik, laten we gaan picknicken.'
'Dat lijkt mij echt geweldig!' Zeg ik oprecht.
Nate zijn ogen stralen van geluk. 'Er is daar ook een meer dus ik weet niet of je een bikini aan hebt?' Ik schud mijn hoofd.
'Als jij nou alvast naar beneden gaat ga ik mij nog omkleden en de laatste paar dingen regelen.'

Nate knikt en loopt dan de kamer uit. Ik trek snel een random bikini aan en daarna weer mijn outfit. Vanuit mijn raam kan ik Justin zien lachen met Melody om iets wat ze net zeiden. Een beetje geïrriteerd kijk ik naar hun twee. Kut Melody.

Ik pak mijn telefoon van mijn stoel en bel Bas op terwijl ik met mijn telefoon klemmend tussen mijn oor en schouder de deur dicht doe en naar beneden ren. Waarom bel je Bas hoor ik jullie al vragen, aangezien hij niet mijn echte vader is. Naja Bas is niet zwanger en geeft dus wat sneller toe dan mijn moeder.

'Hey Blair wat is er?'
Ik wenk naar Nate die in de keuken op zijn telefoon staat dat we kunnen gaan. 'Bas hi! Ik had een vraagje mag ik vandaag gaan picknicken met Nate in het bos, dus dan ben ik er niet met het avondeten.'
'Nate?'
'Mijn vriendje.' Zeg ik op een du uh toon terwijl ik de deur op slot draai. 'Oh die jongen die geen hockeystick kon vasthouden?' Ik rol met mijn ogen. 'Ja die ja.' Waarom vergeten ze hem steeds?

'Okay als je maar niet al te laat thuis bent.'
'Thanks Bas. Werk ze.'
'Thanks.'
Ik hang de telefoon op en spring bij Nate in de auto. Nate legt zijn hand op mijn hand en kijkt mij glimlachend aan. 'Ik heb er zin in.' Hij is zooo schattig! 'Ik ook.'

#

Ik snuif de heerlijke geur van het bos op. Nate heeft een heel eind gereden en wij zijn nu uitgekomen bij een of ander raar en groot bos. Ik pak de enorme mand van de achterbank en Nate pakt het kleed en de handdoeken voor na het zwemmen.

'Dus eigenlijk had ik ook een ideetje.' Zeg ik terwijl Nate mij door het bos lijdt. Halverwege pakt hij mijn hand vast en kijkt hij mij glimlachend aan. 'Vertel?'
'Misschien kunnen we morgen naar een waterpark achtig iets gaan. Ik bedoel die dingen zijn aardig cool vooral met dit weer.'

'Dat lijkt mij echt gaaf. Ik ben nog nooit naar een waterpark geweest.' Met grote ogen staar ik naar Nate die een tak omhoog doet zodat we er langs kunnen. 'Nog nooit?'
Nate schudt zijn hoofd. 'Nope nog nooit.'
Hoe dan? 'Becca had wel eens geprobeerd mij mee te sleuren vroeger maar mijn ouders vonden het te gevaarlijk.'
'Te gevaarlijk?'

Nate knikt en pakt weer een andere tak om uit de weg te halen. Het lijkt hier net een doolhof! Hoe vind hij hier de weg. 'Hoezo dat dan?'
Nate zijn wangen kleuren lichtelijk roze en hij draait zich van mij vandaan. 'Ik kreeg pas heel laat mijn zwemdiploma.'
Aahhhh.

'Dat maakt toch niet uit. Het gaat erom dat je nu kan zwemmen toch?'
Nate knikt. 'Nou dan! Dus ga je mee morgen?'
'Zeker weten.' Ik plaats een kusje op zijn wang en samen lopen we verder door het verlaten bos. Dan opeens uit het niets komen we terecht bij een groot open grasveld met een aangrenzend meer waar niemand is. Het gras is van dat soort enorme gras en dus voor het eerste gedeelte mega hoog. Het is fantastisch!

'En?'
'Hoe heb je deze plek gevonden.' Zeg ik nog steeds om mij heen kijkend om alles in te nemen terwijl Nate mij voorzichtig verder begeleidt dichter naar het meer waar het gras ook wat lager is. 'Ik kwam hier vroeger wel eens met Wes.'
'Wes?'
'Mijn hond.' Zegt hij zachtjes terwijl hij voor zich uit staart. Ik voel aan de verandering van de sfeer dat er iets is gebeurd met Wes. Ik geef een zacht kneepje in Nate zijn hand en leun met mijn hoofd tegen zijn arm. Mm niet zo gespierd als die van Justin, maar wel lekker zacht.

'Wat is er gebeurd?' Zeg ik zachtjes.
Voor een paar seconden is het stil en staart Nate alleen maar voor zich uit een warm briesje wind glijdt door mijn haren. 'Overreden.' Zegt hij dan zachtjes. 'Ik lette niet op toen ik hem uit de kofferbak liet en toen-' Nate laat zijn hoofd hangen terugdenkend aan zijn hond.

'Ik geloof dat jij een perfect baasje was of niet soms.'
Geen reactie.
'Dus dat betekend Nate dat Wes een vol en mooi leven heeft gehad met jou. Natuurlijk had hij het niet verdiend maar soms gebeuren er dingen die je niet wilt. Gelukkig had Wes jou in zijn leven.' Nate vult zijn longen met frisse lucht en slaat dan een arm om mij heen. 'Ik houd van je.'
Ik glimlach naar hem. Nate plaats een tedere kus op mijn lippen. Ik omsluit zijn kaken met mijn handen en glimlach door de kus heen.
'Ik ook van jou.'

#

'O my god! Ik zit zo veel.' Giechel ik.
Ondertussen is het al 12 uur en zijn Nate en ik onderweg naar huis. De date was meer dan perfect! Nate is blijkbaar een geweldige chefkok en het meer was een heerlijke verkoeling voor een dag als deze.

Nate glimlacht naar mij met zijn schitterende blauwe ogen in het maanlicht. 'Ik heb nu al zin in morgen.' Zegt hij terwijl de auto tot stilstand komt voor mijn huis. Ik leun wat naar voren en glimlach. 'Ik weet zeker dat morgen even perfect gaat worden als vandaag.' Ik plaats weer een kus op zijn lippen. Nate is echt het perfecte vriendje! Perfecter dan dit kan ik het niet krijgen.

'Tot morgen Blair.'
'Tot morgen.'
Ik stap uit de auto en zwaai Nate nog na voordat ik naar binnen loop. Het huis is donker wat logisch is en volgens mij slaapt iedereen al oftewel ik moet muisstil zijn. Net als ik een stap wil zitten verstar ik door een luide snik. Huh?

Voorzichtig gluur ik om het hoekje en zie ik iemand met zijn hoofd in zijn handen op de bank zitten. 'Justin?'