He is my bestfriend✔️

Chapter 50

Een zucht verlaat Nate zijn mond en ik kan het niet helpen maar kijk op van mijn boek naar Nate. Met een gefocust gezicht staart hij in zijn boek terwijl hij alles in zichzelf opneemt. Ik glimlach in mijzelf en nestel dan mijn hoofd tegen zijn schouder aan. 'Waarom kon je eigenlijk niet naar dat feest van mijn ma.' Nate legt zijn hand op de plek waar hij was gebleven en kijkt mij dan aan. 'Familie diner.'

Ik knik en Nate glimlacht voordat hij zijn aandacht weer richt op zijn boek. Ik pak zijn hand vast, nestel mij tegen hem aan en ga zelf ook verder met lezen. Langzaamaan ebt een gedeelte van het schuld gevoel weg en ontspan ik, half verdwijnend in het boek.

'Drink! Swalalala! Drink Swalalala.'
Ik schrik op bij het plotselinge kabaal en vind Justin en Riley dansend als mongolen voor mijn neus staan terwijl ze hun longen uit hun lijf schreeuwen. 'Sssshhh!' Schreeuwt de bibliotheek vrouw. 'Doe normaal.' Mim ik. Justin grijnst en neemt plaats naast mij op de grond. 'Wij vonden het wel ideaal om even ons lievelingsliedje aan te kondigen. Het heet swalla.' Zegt Riley die tegenover mij plaats neemt. 'Oh en daarbij moet Riley ook mededelen dat zij net te horen kreeg bij Frans dat ze samen met ons moet nablijven.'

Ik had niets anders verwacht.
'Dus nu zijn wij de nablijf club.' Zegt Riley met een knipoog. 'Inderdaad.' Zegt Justin terwijl hij zich comfortabel begint te maken door zijn hoofd in mijn schoot neer te leggen. 'Ja joh ga je gang.' Mompel ik sarcastisch. Ik voel Nate zijn lichaam bewegen waardoor ik mijn hoofd van zijn schouder afhaal. Een beetje verward staart hij naar Justin en dan naar Riley. 'Sinds wanneer zijn jullie hier?'

'Heb je ons serieus niet gehoord?'
Nate schudt verward zijn hoofd. 'Jij mijn jongen bent een nog ergere boekenwurm dan Blair en dat is geen compliment.' Ik rol met mijn ogen en leun weer tegen Nate aan. 'Ik vind het anders heel aantrekkelijk.' Fluister ik. Justin maakt een kokhalzend gebaar door zijn vinger in zijn keel te steken. Kleuter.

#

Gefocust maak ik de laatste paar vragen van Nederlands af. Opeens voel ik iemand over mij heen hangen en in een kwartslag draai ik mijn hoofd naar Justin die ongestoord verder gaat met het proberen te lezen van mijn antwoorden. 'Wat denk je dat je aan het doen bent Justin?'
'Overschrijven.' Zegt hij droog terwijl hij mijn antwoorden haastig overpent. Ik klap mijn boek en schrift dicht en stop ze in mijn tas. 'Blair?' Ik kijk op naar Justin die mij verward aanstaart. 'Ik was nog niet klaar.'
'Ik wel.'

Justin kijkt mij met een ondeugend jongens lachje aan en voordat ik het weet knijpt hij in mijn knie wat een spastische beweging veroorzaakt. 'Mevrouw Wilson! Ophouden nou.' Zegt de docent waarschuwend. 'Sorry meneer.' Haastig strijk ik een pluk haar achter mijn oren terwijl Justin naast mij stuk gaat. Ha-ha erg grappig.

'Ah kom op Blair.'
Justin legt zijn hand weer op mijn been maar dit keer op een ontbloot stukje huid. Gelijk voel ik al mijn haartjes recht overeind staan en krijg ik het warm. Waarom heeft dit zo een raar effect op mij? 'Nee Justin. Als je wil slagen moet je het zelf maken.' Justin begint plotseling geleidelijk over mijn been te wrijven net zoals bij die 'onverwachte' dubbeldate terwijl hij mijn blik gevangen neemt in de zijne. 'Kap is.' Sis ik terwijl ik zijn hand van mijn been af sla.

Opeens voel ik een tikje op mijn schouder. Ik draai mij om en zie Riley met haar oortjes in. 'Sorry maar zouden de twee tortelduifjes wat zachter kunnen doen? Ik probeer hier voor het eerst in mijn hele leven goed te werken.' Ik werp een blik op Riley haar telefoon waar het antwoordmodel op staat afgebeeld en dan op haar blaadje waar de helft al op over is gepend. 'Ja ja.' Riley rolt met haar ogen voordat ze weer verder gaat met overschrijven.

'Zie je zij doet het ook.'
'Justin ik wil niet dat je straks niet gaat slagen. En dat gaat dus gebeuren als je blijft overschrijven. Ik wil het je best uitleggen.'
Justin zucht en laat zichzelf dan achterover zakken in zijn stoel. 'Fijn mevrouw ik weet alles.'

#

'Wat ben ik blij dat dat uur over is. Dat was echt ontiegelijk saai!' Riley haakt haar arm in de mijne en met Justin naast mij lopen wij met zijn drieën naar buiten. Buiten aangekomen zie ik als allereerst een enorme motor, helemaal zwart met nergens een krasje. Met daarvoor natuurlijk Ruben die trots zijn helm vasthoudt terwijl hij met zijn andere hand een peuk staat te roken. Natuurlijk rookt hij wat had ik anders verwacht. 'Babe!' Piept Riley voordat ze mij los laat en op Ruben afspringt.

Ze slaat haar benen rond zijn middel en hij vangt haar net op tijd op. Riley drukt liefdevol haar lippen op de zijne. Ik kan alleen maar toe kijken in afschuw. Er is iets aan hem wat ik niet mag. Oh ja ik weet het! De tattoo's, zijn kledingstijl, de motor, het feit dat hij rookt, eigenlijk alles. 'Hey babe.' Hij zet Riley neer, neemt een laatste trek van zijn sigaret en gooit hem dan zonder enige twijfel neer op de grond. Onbeschoft. 'Wie is dat?' Fluistert Justin die nonchalant zijn arm over mijn schouder heen swingt. 'Oh my god! Helemaal vergeten Ruben dit is Justin, ook wel bekend als Blair haar toekomstige man en Justin, dit is Ruben mijn vriendje.'

Met een open mond staar ik naar Riley. Dat heeft ze net niet hardop gezegd in het bijzijn van Justin. Riley glimlacht alleen maar trots en knipoogt naar mij voordat ze zich weer omdraait naar Ruben. Justin zijn mond verlaat een klein lachje voordat hij Ruben zijn boks in ontvangst neemt. 'Die Riley haalt wel vaker rare dingen in haar hoofd. Als ik jou was zou ik oppassen.' Ruben lacht een donkere lach. Naja alles aan hem is donker nu ik het zo bekijk. Zijn haar, zijn ogen, zijn jas, zijn broek, zijn motor, zijn uitstraling en zijn lach.

'Ik denk niet dat Riley ongelijk heeft op dit moment. Toen ik jullie aanzag komen lopen leken jullie al op een stel.'
Jup ik mag hem zeker weten niet.