He is my bestfriend✔️

Chapter 46

Justin verstard door mijn stemgeluid. Dan haalt hij zijn hoofd uit zijn handen en kijkt hij mij aan. Ik kan door glinstering van het beetje maanlicht in huis zien dat er tranen over zijn wangen hebben gerold. 'Blair.' Zegt hij met een gebroken stem. Zonder enige twijfel ren ik naar Justin toe en trek ik hem in een knuffel.

Justin zijn lichaam schokt tegen het mijne en ik voel mijn shirt langzaam doorweekt raken maar het maakt mij niet uit. 'Hey het komt wel goed.' Geruststellend wrijf ik over zijn haar. Justin blijft zachtjes snikken terwijl ik sussende geluiden probeer te maken om hem gerust te stellen. Het breekt mij gewoon dat hij zo gebroken is. 'Wat is er gebeurd?'

Justin verbreekt de knuffel en kijkt mij emotieloos aan. Voorzichtig strijk ik een paar tranen uit zijn gezicht. 'Mijn ouders.' Zegt hij met een bibberende stem. Niet alweer. Die mensen hebben echt geen respect voor hun zoon. 'Hij zei-' een snik verlaat zijn mond.
'Hij zei dat ik het niet waard was om zijn zoon te zijn.' Ik zie de tranen weer opkomen in zijn ogen waardoor ik zelf ook bijna in huilen uitbarst. 'Blair? Wat heb ik ooit verkeerd gedaan?'
'Justin het is niet jou schuld.'

Justin pakt mijn middel vast en verbergt zijn hoofd in mijn borsten. Geruststellend pak ik hem vast. 'Ik hoor hier niet eens te zijn.'
'Hoe kom je daar nou weer bij.'
'Ik ben een ongeluk. Een fout!'
'Justin.' Zeg ik met een gebroken stem. Hoe kan je zo iets tegen je eigen zoon zeggen.

'Ik weet niet eens waarom ik hier ben gekomen.' Justin kijkt op in mijn ogen. Ik weet niet wat ik moet zeggen dus speel ik met een stukje van zijn haar. 'Laat maar ik weet het al. Omdat ik je nodig heb.' Hij laat zijn hoofd weer zakken op mijn shirt, inmiddels doorweekt door de tranen. In stilte blijft Justin op mij liggen terwijl ik over zijn haar strijk. Het is geen ongemakkelijke stilte maar een fijne stilte. Justin zijn gesnik vermindert langzaam en zijn ademhaling wordt weer regelmatig. Ik kan nog steeds niet geloven dat ze hun zoon dit aan doen. Natuurlijk heb ik Justin wel eens in tranen gezien door zijn ouders maar nog nooit zo erg.

Na een tijdje in stilte te hebben gezetten hijst Justin zichzelf omhoog. Zijn ogen nog steeds een beetje dik en rood van het huilen en zijn haar staat alle kanten op. Hij ziet er zo gebroken uit. Ik hijs mijzelf omhoog zodat ik weer een beetje gelijke hoogte heb met Justin.

Hij staart langs mij heen verdwaalt in zijn gedachtes. 'Ze gaan scheiden.' Zegt hij met een schorre stem. Mijn mond vormt een 0 niet wetend wat ik moet zeggen. Hij kijkt mij recht in mijn ogen aan waardoor een rilling over mijn rug kruipt. 'Misschien dat het geschreeuw dan eindelijk klaar is.' Mompelt hij.
'I-ik-' geruststellend leg ik mijn hand op Justin zijn wang. 'Het komt wel goed.'
Justin zucht en sluit zijn ogen. Ik ga op mijn knieën zitten en glimlach naar Justin. Voorzichtig leg ik mijn voorhoofd tegen de zijne wat ervoor zorgt dat mijn hele hoofd warm wordt. 'Echt waar.' Fluister ik.

Justin opent zijn ogen weer. Onze lippen millimeters van elkaar gescheiden. Zijn ogen kijken mij zoekend aan. 'Dat beloof ik.'
Precies op dat moment voel ik Justin zijn zoete lippen tegen de mijne. Voor een paar seconden zit ik daar verdoofd maar al snel bewegen mijn lippen synchroon met de zijne. Een gevoel van genot ontploft in mijn buik terwijl ik Justin dichter tegen mij aan trek. Hij verdiept de kus en ik kan niet anders dan kreunen van genot. Ik wist niet dat ik mij zo kon voelen. Na een paar seconden, minuten, uren. Ik weet het niet. Het voelde als uren. Verbreekt Justin de kus, zijn ademhaling onregelmatig net als de mijne en zijn wangen lichtelijk roze gekleurd.

Ik voel zijn brandende handen net boven mijn heupen. Ik had niet eens door dat Justin mij op zijn schoot had gezet en ik mijn benen om zijn middel had gebonden. Wat moet ik zeggen? Wat moet ik doen? En wat is dat gevoel in mijn maag? Dan laat Justin zijn hoofd vallen waarmee hij het oogcontact verbreekt.

'Sorry ik uhm...' zijn stem sterft af in de stilte.
'Ik had je niet. Ik bedoel wij hadden niet.' En weer een stilte. Justin kijkt mij eindelijk weer aan en ik doe moeite om mijn blik niet af te laten dwalen naar zijn zoete lippen. 'Ik had dat niet moeten doen. Je hebt een vriendje en ik heb een vriendin.'
Fuck. Nate!

O my god! Ik ben vreemdgegaan. Ik ben nog nooit vreemdgegaan. Ik had mijzelf echt niet gezien als het persoon dat vreemd zou gaan. Oh kut. Ik ben het slechtste vriendinnetje ooit.
'Blair dit was een fout.'
Een fout... Ik weet niet waarom maar een raar gevoel, een pijnlijk gevoel overspoelt mij en ik schuif voorzichtig van Justin zijn schoot af. Ik merk dat hij elke beweging volgt die ik maak. Voor een tijdje kan ik hem niet meer aankijken. 'Een fout.' Herhaal ik zachtjes.
'Want jij hebt Nate.'
'En jij hebt Melody.' Maak ik zijn zin af weer kijkend naar Justin.

Hij heeft zijn blik weer op iets anders gefixeerd dan op mij. 'Ik doe alles fout.' Mompelt hij.
'Dat is niet waar.' Voorzichtig schuif ik weer wat naar voren en leg mijn hoofd op Justin schouder. 'Laten we naar boven gaan en wat slapen. We zijn allebei duidelijk moe-'
'En in de war.' Vult Justin aan.
'Precies laten we gaan slapen.'
Ik pak Justin zijn hand en samen lopen we naar boven. In stilte. Nadenkend over wat er net allemaal is gebeurd.

Wat heb ik gedaan?