He is my bestfriend✔️

Chapter 26

Zenuwachtig friemel ik aan mijn broek. Riley heeft voor mij een leuke outfit uitgekozen aangezien ik zo zenuwachtig werd dat ik niet meer wist wat ik aan moest doen of hoe ik mij moest gedragen.

Ik kijk naar de grote deur voor mij, netjes zwart gelakt met een grote zilveren deurknop. Mijn blik blijft hangen op de kleine witte bel aan de zijkant. Ik heb hier wel vaker gestaan, maar normaal gesproken niet zo lang.

Ugh waarom doe ik hier zo moeilijk over? Ik zwaai met mijn vinger door de lucht en laat hem hangen net boven de bel. Kom op Blair druk gewoon op die bel.

Mijn gedachte gang wordt onderbroken door een harde toeter. Geschrokken ontwaak ik uit mijn staar sessie met de bel en draai mij om. Nu weet Nate zeker weten dat ik voor de deur sta! Boos kijk ik naar een zwaaiende Riley en een glimlachende Justin.

'Het duurde ons iets te lang.' Zegt Riley.
'Ja succes Blair!'
Dan hoor ik de deur achter mij open gaan. Snel draai ik mij om. Ik verwacht de perfect glinsterende ogen van Nate maar in plaats van dat vind ik twee kille bruine ogen. Ik slik hoorbaar niet wetend wat ik moet doen.

'Hi.' Piep ik.
Becca glimlacht niet gemeend en kort. Dan scant ze mijn outfit. Wat lijkt te duren als een eeuwigheid. 'Dus jij bent Brer?'
Brer? Wat is dat nou weer voor een naam.
'Eigenlijk is het Blair.' Zeg ik zachtjes.
Becca klakt haar tong en kijkt mij ongeïnteresseerd aan. 'En dat zou mij moeten boeien omdat?'

'Babe!'
Ik kijk voorbij Becca en zie Nate iets verderop in het gangpad staan. God zij dank! Ik dacht dat hij nooit zou komen.
'Nate.' Zeg ik met een lief glimlachje.
Tevreden sla ik mijn armen rond zijn nek en trek hem in een knuffel. Nate plaats een zacht kusje op mijn lippen en laat mij dan los.

'Kom binnen het eten staat al klaar.'
Ik glimlach en loop langs Becca naar binnen. Ik voel haar blik op mij branden bij elke beweging die ik maak. Dit is zo awkward.

Ik hang mijn jas op aan de kapstok en loop naar binnen. De tafel is netjes gedekt met een grote pan met spaghetti in het midden. Heerlijk! Ik neem plaats op de stoel naast Nate en kijk verlekkerd naar de grote pan voor mij. Becca daarentegen neemt tegenover mij plaats en kijkt mij strak aan. Heb ik iets verkeerd gedaan? Als ik opkijk klakt ze weer met haar tong en pakt ze haar telefoon tevoorschijn.

Hoe kunnen deze twee mensen beste vrienden zijn?

'Dus Becca, dit is Blair mijn vriendin. Volgens mij hadden jullie al kennis gemaakt bij de deur toch?' Becca kijkt op van haar telefoon met haar donker bruine ogen scant ze mijn lichaam.

'Ja klopt.' Zegt ze kort voordat ze weer terug kijkt naar haar telefoon.
Nate schraapt awkward zijn keel. 'Okay..'

Terwijl Nate het eten opschept legt Becca eindelijk haar telefoon weg. Het liefst wil ik nu mijn eigen telefoon pakken en Justin of Riley bellen want dit is de meest rotte situatie waar ik ooit in heb gezeten.

Ik neem een hap van mijn spaghetti. Een ongemakkelijk stilte zwerft om ons heen. Ik haat dit. 'Dus Becca.' Ik leg subtiel mijn vork neer. Is het dom dat ik haar aanspreek? Ja. Maar ik moet toch wat doen met deze situatie.

'Jij zit toch ook bij ons op school.'
Becca kijkt mij aan alsof ik net iets heel doms heb gezegd. 'Nee eigenlijk zit Becca op een andere school, maar ze komt wel eens vaker naar onze school voor mij.' Antwoord Nate.
'Oh vandaar ik dacht al dat ik je vaker had gezien.' Zeg ik met een glimlach.

Becca rolt haar ogen en neemt een slok van haar water. Mislukte poging nummer 1.
In stilte eet iedereen zijn eten verder. Soms vraagt iemand een basis vraag zoals: wat is je lievelingskleur of wat ga je doen na highschool. Maar de sfeer blijft ongemakkelijk.

De stilte word onderbroken door een rinkelend geluid van een telefoon. Nate slikt snel zijn eten door en pakt zijn telefoon uit zijn broekzak. 'Dit moet ik even opnemen.' Nate staat op en loopt de eetkamer uit.

Nee laat mij niet alleen met haar!

Ik schraap mijn keel en kijk naar Becca. Becca eet zonder iets te zeggen wat restjes van haar bord. 'Heb ik iets verkeerd gedaan?' Vraag ik uiteindelijk.
Becca kijkt mij langzaam aan.
'Pardon?'

'Ik snap niet wat ik verkeerd heb gedaan waardoor jij mij niet mag. Misschien als je mij vertelt wat ik heb gedaan dan kan ik het proberen op te lossen en misschien kunnen wij er dan samen uitkomen.'
In stilte speel ik wat met mijn vingers afwachtend op Becca's reactie. Misschien was dat niet een van mijn beste zetten maar ik moest toch iets doen.

'Weet je wat het probleem is Brer.'
'Blair.'
Becca vernauwd haar ogen tot spleetjes.
'Ik ken meiden zoals jij en-'
'Hoe gaat het met mijn meiden?'

Nate komt weer vrolijk binnen lopen. Hij kijkt mij aan en binnen een seconden veranderd zijn blik in bezorgd. Dan kijkt hij naar Becca die als een klein kind mokkend in haar stoel zit.

'Becca ga je even mee het toetje pakken in de keuken?'
Becca kijkt op naar Nate. 'Ik denk niet dat het nodig is dat ik-'
'Nu alsjeblieft.'

Becca zucht en loopt samen met Nate de keuken in.

'Wat is er met jou vandaag Becca?'
Oh god ik kan alles horen. Dit gaat nog wat worden.
'Nate alsjeblieft word nou niet boos. Ik ken meiden zoals haar. Het enige wat ze doet is je gebruiken.'

'Becca alsjeblieft  Blair is niet zoals zij! Blair is lief, teder en daarnaast is ze geen-'
'Slet! Inderdaad ze is een slet. Heb je gezien met wie ze omgaat Nate? Riley Ryan en Justin Crawford! Ik bedoel wat zegt dat over haar?'
'Niets Becca. Geef haar een kans.'
'Eens een slet altijd een slet.'

Ik slik diep en probeer een glimlach op te zetten zodra Becca en Nate weer de kamer binnen komen. Ik weet dat dit mij niets zou moeten boeien aangezien ik Becca niet eens ken. Alsnog doet het pijn.

Zien mensen mij dan echt zo? Als een slet? Kleed ik mij zo?

'Hoef je niets Blair?'
Ik kijk op van mijn schoot en zie een stuk chocolade taart op mijn bord liggen. Het was mij niet eens opgevallen dat er taart was neer gezet.

'Uh ik zit vol.' Ik zet een lief glimlachje op.
Nate kijkt mij onderzoekend aan.
'Is alles goed Blair?'
Ik knik langzaam. Ik hoor Becca geïrriteerd zuchten waardoor ik weer mijn blik laat vallen.

Terwijl ik in stilte blijf staren naar mijn zwarte broek en de details erop voel ik Nate zijn zachte hand mijn hand vast pakken onder de tafel.
Een gerust gewend gevoel gaat door mij heen. Dat verminderd alleen niet het feit dat ik hier weg wil.

Weet je wel vroeger toen je als klein kind voor het eerst ergens ging logeren. Ik weet het nog. Ik voelde mij zo ongemakkelijk en niet welkom dat ik moest huilen en naar huis wou. Zo voel ik mij nu. Ik voel mij ongemakkelijk, niet welkom en het liefst wil ik in huilen uit barsten en naar huis gaan.

'Becca zou jij misschien kunnen afruimen.'
Becca wisselt een blik met Nate en loopt dan mokkend met een stapel borden naar de keuken.

'Blair weet je zeker dat het goed gaat?'
Nate draait zijn lichaam mijn kant op. Ik knik nog steeds kijkend naar de grond.
'Blair, Becca is niet zo gemeen als je denkt echt niet. Ik weet niet wat ze vandaag heeft maar je moet je er gewoon niets van aantrekken.'
Ik kan niets anders doen dan knikken.

Ik hoor Nate zachtjes zuchten.
Hij plaats een hand op mijn wang waardoor ik opkijk in zijn ogen.
Nate plaats een zacht kusjes op mijn lippen. Het duurt iets langer dan een normale kus maar het voelt vertrouwd. Teder hoe hij mijn hoofd vast heeft tussen zijn twee handen.

'Vandaar dat het mij handig leek om een keertje samen wat te gaan doen met Becca. Alleen jij en Becca.'

Dat is precies het tegenovergestelde van wat ik wou horen uit Nate zijn mond. Toch knik ik met een klein glimlachje.
'Oké.'