He is my bestfriend✔️

Chapter 55

O my god!
Verwilderd haal ik een hand door mijn haar terwijl haastig door het huis loop. Wat heb ik gedaan? Ik zoende Justin. Voor de tweede keer! Een keer is een foutje maar een tweede keer? En ik zoende hem zelfs nog een keer. Ik ben zo dom bezig!

Ik loop bijna een man omver doordat ik zo erg verzonken ben in mijn gedachtes. De beelden flitsen door mijn hoofd en ik kan het niet laten maar strijk over mijn lippen. Hij zoende mij. Ik zoende hem. NATE! Ik versnel mij pas en ruk zowat mijn eigen haar uit mijn hoofd. Arme Nate. Ik ben ook zo dom om weg te rennen na die kus. Ik bedoel wie doet dat nou? Uh niemand minder dan Blair Wilson. Great. Ik verpest ook echt alles. En dan heb ik het nog niet gehad over die rare maar toch fijne gevoelens die ik heb iedere keer als Justin mij maar ook aankijkt. Ik ben zo een-

Met een luide knal kom ik op de grond neer nadat ik tegen iets of iemand aan ben gebotst. 'Kijk eens uit kreng!' Dit meen je niet. Ik hijs mijn hoofd op en ja hoor daar zit Melody voor mij in precies dezelfde houding als dat ik ben gevallen. Snel hijst ze zichzelf omhoog. Dan vangt ze mijn blik en kijkt ze mij argwanend aan. 'Jij?'
'Ik.' Ik klim ook omhoog en fatsoeneer mijn jurk. 'Wat doe jij hier?'
'Mijn ma heeft een vergadering-'
'Wacht even jouw moeder is mevrouw Wilson die nu in gesprek is met mijn vader?'

Haar vader? Shit. Dit gaat niet de goede kant op. Ik knik voorzichtig terwijl ik een lok achter mijn oor strijk. Langzaamaan vormt er zich een duivelse grijns op Melody haar gezicht. 'Wat toevallig en leuk dat ik jou dan zo tegenkom.' Ik ben bang. Ze vouwt haar handen op haar rug en zet een stap dichterbij waardoor ik er een achteruit zet. 'Laat mij raden je bent hier met Nate?'
'N-nee Justin.'
Iets flitst door haar heen maar al snel is haar blik weer emotieloos. 'Justin huh?' Haar toon is scherp met een onderliggende emotie waar ik net niet mijn vinger op kan leggen.

Melody zet weer een stap naar voren en ik weer naar achteren. 'Ik dacht dat wij een afspraak hadden?' Afspraak? Ik dacht eerder een bedreiging. 'Laat ik het wat duidelijker maken voor je okay?' Melody pakt ruw mijn pols en steekt haar nagels in mijn arm. Ik bijt op mijn wang om de pijn te onderdrukken. 'Jij blijft bij hem vandaan of ik zorg ervoor dat mijn pappie de deal met je moeder weigert. Want ik heb eenmaal altijd mijn zin Blair. Heb jij dat begrepen?' Net als ik mijn mond open wil doen voor een antwoord onderbreekt iemand anders mij. 'Mel?'

Vanachter Melody haar schouder zie ik Justin staan. Zijn haar is uit model en zijn stropdas hangt losjes rond zijn nek. Hij ontmoet mijn blik maar wordt onderbroken door Melody die haar lippen vol overtuiging op die van Justin plaatst. Een steek trekt door mij heen terwijl ik naar hun twee kijk. 'Justin! Ik was Blair net aan het vragen waar ze die jurk vandaan had gehaald, toch Blair?' Melody draait zich om zodat ze mij aankijkt. Haar blik is scherp en angstaanjagend. Ik weet niet wat het is maar ik denk dat deze bedreiging van haar de druppel is die de emmer heeft laten overlopen.

'Klopt.' Zeg ik met ingehouden adem. Justin moet weten wat voor een slang dit kind is. Ik strijk mijn jurk goed en loop langs Justin naar buiten. Ik ga hier nog met hem over praten.

'Ah Blair en Justin, wij zijn klaar komen jullie?' Ik knik naar mijn moeder en loop naar Bas zonder nog om te kijken naar Justin of Melody. De auto rit verloopt stilletjes. Mijn moeder praat enthousiast over de deal tegen Bas en Justin kijkt overal naar toe behalve naar mij. Heb ik iets verkeerd gedaan?

Thuis aangekomen trek ik Justin mee naar boven en doe de deur achter mij dicht. Ga ik het hem vertellen? Justin kijkt mij vragend aan. 'Blair ik-'
'Ik eerst.' Onderbreek ik hem. Ik neem naast hem plaats op bed en neem dan een grote hap adem voordat ik mijn verhaal begin te vertellen. Ik vertel Justin alles. Over de toiletten bij het pretpark, het gebeuren in de supermarkt toen hij weg liep en zelfs van vanavond en hoe schijnheilig Melody iedere keer deed. Het hele verhaal heb ik niet naar hem opgekeken tot het einde. Het voelde goed om het eindelijk aan hem te kunnen hebben verteld. Daarnaast dumpt hij nu hopelijk Melody.

'Ben je serieus zo een type?'
Wacht. Wat? Vragend kijk ik naar Justin. 'Okay ik wist dat die kus anders was dan ik ooit heb meegemaakt, beter, fijner dan ik ooit heb meegemaakt en ik weet dat jij hetzelfde voelde Blair, maar ik had echt niet van jou verwacht dat je verhalen zou gaan verzinnen zodat ik het uit zo maken met Mel.' Wat?
Justin springt op van mijn bed en kijkt met walging naar mij.

'Justin hoe kom je daar nou weer bij?' Zeg ik dan uiteindelijk. 'Toevallig heeft Mel het erover gehad dat ze zei dat jij al die dingen bij haar deed en dan aardig in mijn gezicht over Mel terwijl je haar niet kan uitstaan. Ik dacht dat ze loog maar nu jij de verhalen probeert om te draaien.' Dit keer ben ik de gene die opspringt.
'Justin ben je serieus? Ben je nu fucking serieus?! Waarom zou ik hierover liegen? Om jou voor mijzelf te winnen? God Justin wees niet altijd zo een egoïst.'
'Moet jij nodig zeggen.' Spuugt hij toe. Ik vecht tegen de tranen die opkomen in mijn ogen.

Kiest hij serieus Melody over mij? Over zijn beste vriendin? 'Geloof je mij echt niet Justin?'
'God! Blair ik ben toch niet dom. Het is ook wel heel verdacht dat je het opbrengt precies na die kus.' Vol ongeloof staar ik naar Justin. Ik voel mijn hart langzaam breken terwijl ik naar hem kijk. Beste vrienden horen elkaar toch te vertrouwen en te geloven?

Ik voel een traan over mijn wang rollen en draai mij snel om om ze te verbergen. Woest veeg ik ze van mijn wangen af. Een stilte volgt waarin ik moeite doe om niet in huilen uit te barsten. 'Blair-'
'Eruit!' Schreeuw ik. Ik draai mij niet eens meer om om naar zijn idiote rot kop te kijken. Ik hoef hem nooit meer te zien. 'Justin rot op!'
Ik hoor mijn raam opengaan en voordat ik het weet is Justin zijn eigen kamer in geklommen. Zodra ik 100 procent zeker weet dat Justin weg is laat ik mijzelf plat op mijn buik op bed vallen en laat mijn tranen de vrije loop gaan.