He is my bestfriend✔️

Chapter 15

Blair Wilson

Met een eigenwijs gezicht kijk ik op in mijn moeders ogen. Justin's moeder heeft precies dezelfde blik alleen dan gericht op Justin.
'Ik kan niet geloven dat wij dit nog steeds moeten doen.' Zegt mijn ma tegen die van Justin.
'Ik dacht dat jullie volwassen waren. Naja tenminste niet meer zo kinderachtig!'
'Maar-'

Mijn moeder steekt haar vinger in de lucht als teken dat ik mijn mond moet houden en geloof mij maar daar wil je niet tegen in gaan.
'Opeten!'
'Het zelfde geld voor jou jongeman.'
'En als jullie klaar zijn doe de afwas!'

Onze moeders lopen de keuken uit naar de woonkamer waar onze vaders al zijn begonnen met het kijken van hun voetbal wedstrijd.
Ik staar naar de stronken broccoli op mijn bord. Het kon ook niet beter.

Vanuit mijn ooghoek kijk ik naar Justin die wat in zijn aardappelen prikt. Ik leg mijn elleboog op tafel en leg mijn hoofd zuchtend in mijn hand. Natuurlijk moest dit weer gebeuren! Natuurlijk moesten Justin en ik weer de enige zijn die hun eten niet op aten. En nu zitten wij hier met z'n tweeën, great!

'Blair.'
Ik kijk op van mijn groen gekleurde bord naar Justin.
'Jus-'
'Het spijt mij. Echt heel erg!'
Het liefst wil ik hem nu onderbreken, zijn aardappels pakken en wegrennen, maar op de een of andere manier laat ik hem uit praten.
'Ik ben een lul okay?'
Kan ik dat nog een keer horen?

'De manier waarop ik tegen je sprak, zo hoort iemand niet tegen zijn vriendin te praten vooral niet tegen zijn beste vriendin.'
Een kleine glimlach speelt om mijn lippen.
'Deze dagen zonder jou waren op z'n zachts gezegd klote! Ik mis mijn beste aardappel etende vriendin. Voor als je je afvroeg wie dat was? Dat ben jij. En misschien was ik een beetjejaloersopNate.'
Het laatste van zijn zin verandert al snel in gemompel.

'Wat zei je?'
Justin sluit zijn ogen en schraapt langzaam zijn keel.
'Misschien was ik een beetje jaloers op Nate.'
'Wat?'
Hij?
Jaloers op Nate?
Hoe dan?
Ik bedoel Justin is mijn beste vriend!
'Omdat hij je ook aan het lachen maakt en ach het is stom.'

Lachend schud ik mijn hoofd.
'Blair geef mij gewoon een knuffel.'
Zonder enige twijfel sla ik mijn armen om Justin zijn nek heen. Zijn heerlijke geur dringt mijn neus weer binnen waardoor mijn lichaam langzaam kalmeert.
'Ik heb jou ook gemist.' Zeg ik in zijn haar, wat trouwens fantastisch ruikt!

'Nieuwe shampoo?'
'Stop met het ruiken van mijn haar weirdo!'
Ik snuif het extra.
'Mm het ruikt naar-'
'Blair stop.'

Justin probeert mij van zich af te krijgen maar dit ruikt gewoon goddelijk.
'Blair?!'
'Justin. Heb jij nieuwe shampoo, ja of nee?'
'Ja! Kan jij mij nu los laten?'
'As you wish.'

Ik laat Justin los en ga weer recht zitten op mijn plek. Justin rijkt gelijk naar de broccoli op mijn bord. Alsof het een reflex is tik ik zijn hand weg.
'Au!' Justin grijpt naar zijn hand en kijkt mij onbegrijpelijk aan.
'Wat? Waarom?'
'Ik heb niet gezegd dat wij weer vrienden waren.'

Justin zijn blik wordt langzaam vaag. Ik zie een flits van pijn door zijn ogen gaan. Een raar gevoel trekt door mijn lichaam.
Justin laat zijn hoofd hangen.
'Wat moet ik doen om dit te fixen Blair?'
Aah wat is die jongen toch makkelijk.

'Mij je aardappels geven.'
Een stilte volgt.
'Ben je nou serieus?'
Ik knik.
'Dacht je nou echt dat ik je nog harder zou laten werken.'

Een glimlach speelt om Justin zijn lippen. Voor een paar seconden blijft hij mij alleen maar aanstaren. Ik begin mij langzaam ongemakkelijk te voelen. Ik bedoel zit er iets op mijn gezicht? Zit mijn kleding verkeerd?
'Dus hoe zit het met die aardappels Justin.'

Justin schud zijn hoofd alsof hij uit een of andere trans komt en overhandigt mij zijn bord. 'Nu mag jij de broccoli pakken.'
Dankbaar neemt Justin de broccoli aan.

'Dus een date huh?'
Ik prop nog een hap aardappels naar binnen en kauw er tevreden op terwijl ik vrolijk knik.
'Wordt het aardig serieus tussen jullie twee of-'
'Ik heb eigenlijk geen idee. Ik bedoel er is nog niets gebeurd.'
'Je bedoelt nog niet gezoend?'
Ik schud langzaam nee. Iets van vreugd flitst door Justin zijn ogen. Hij haalt opgelucht adem.
'Wat?' Geloofd hij niet dat ik kan zoenen ofzo?
'Niets. Er is helemaal niets.'

Ik laat het gewoon langs mij glijden en leg mijn bord neer bij alle andere borden op het aanrecht.
Mijn blik valt op de vuile vaat voor mij. Great moet ik dit ook nog doen.

'Jij droogt? Ik was?'
Ik voel Justin zijn warme adem in mijn nek. Een warm gevoel trekt door mij heen door zijn aanwezigheid. Zijn arm gaat langs mij heen en hij legt zijn bord neer op de stapel voor mij.
'O-okay.'

Ik zet een stap opzij zodat Justin erbij kan.
Justin begint met het wassen en ik droog alles gehoorzaam af.
'Heb ik trouwens nog iets gemist.' Begin ik.
'Niet veel.'
Plagerig sla ik hem met de handdoek.
'Hey! Waar was dat voor.'
'Volgens mij zei je net nog dat je mij miste.'
Justin schud lachend zijn hoofd.
'Soms.'

'Soms?'
Ik duw hem tegen zijn schouder.
'Ja soms.'
Hij draait zich om zodat ik tegen zijn rug aan kijk. 'Justin!'

Opeens draait hij zich om en gooit hij allemaal schuim in mijn gezicht.
'Stop!' Gil ik.
Lachend tilt Justin mij op.
Ik grijp mijn handdoek van het aanrecht en sla ermee op zijn rug.
'Au!'

Ik trek mij los uit zijn greep en ren naar de andere kant van het keuken eiland.
'Als je het waagt!'
'Als jij het waagt.'
'Ik heb een handdoek.'
'Ik heb zeepschuim.'

Opeens klimt Justin op het keukeneiland. Zonder erbij na te denken spring ik op hem waardoor ik op hem val op het keuken eiland. Ik open mijn ogen en zie hoe dicht ik bij Justin zijn gezicht ben. Snel schiet ik omhoog.

Justin staart mij aan met een vieze grijns op zijn gezicht.
'Hier komt het schuim monster.'
Justin gaat omhoog zitten maar ik duw hem weer omlaag door mijn handen op zijn borsten neer te zetten.
'Ik dacht het niet.'
'En ik dacht van wel.'

Binnen een seconde heeft Justin ons omgedraaid en ligt hij boven op mij.
Ik wil hem slaan met de handdoek maar met zijn hand zonder zeep grijpt hij mijn pols vast en pint hij mijn handen boven mijn hoofd.
Voor dat ik het weet wordt er allemaal zeep in mijn gezicht geduwd.

Ik probeer uit zijn greep te komen maar niets lukt. 'Laat los!'
Justin buigt langzaam naar voren totdat onze gezichten nog maar een paar millimeter van elkaar zijn verwijderd. Mijn ademhaling wordt langzaam onregelmatig.
'Er zit wat zeep in je haar.' Zijn stem is hees.
Het enige wat ik doe is knikken.

Ik voel zijn warme adem tegen mijn lippen aan strijken. In mijn onderbuik begint zich een raar gevoel te vormen.
Zijn ogen zijn donkerder gekleurd dan normaal.

'Om eerlijk te zijn miste ik je niet soms, maar'
Justin likt langzaam zijn lippen. Ik volg elke beweging.
'Maar de hele tijd.'