Never Let Me Go

Chapter 38

Flare's POV

Nagdesisyon akong lumabas sa kotse upang kausapin siya. I know it's my fault. Humihingi lang siya ng normal na conversation but I'd over reacted. Masyado akong nadala sa inis ko kaya ko nasabi sa kaniya ang bagay na 'yon.

Nakalean siya sa harapan ng sasakyan habang nakahalukipkip na nakatingin sa malayo. Nakagat ko ang labi ko habang lumalapit sa kaniya at nang makatabi na ako sa kaniya ay bahagya pa siyang lumayo ng unti kaya napapikit ako sa inis sa sarili ko.

Parang binato ako sa kinatatayuan ko sa naging akto niya. Pumikit ako ng mariin at nang sandaling ibuka ko ito ay nagsalita ako.

"I'm sorry, Zid." I uttered. I crossed my fingers at my back while looking at my feet. I don't want to see his reaction. Baka nga pinagtatawanan na niya ako sa isip niya at subukan niya lang tumuwa ay hindi ako magdadalawang isip na itapon siya sa bangin.

I heard his deep sigh kaya inangat ko ang tingin ko at ganoon pa rin ang position niya. I sighed. Masakit ba talaga 'yong nagawa ko para magtampo siya ng ganito?

Hindi ko alam ang sumapi sa akin at humakbang ako palapit sa kaniya kahit pa sa bawat paghakbang ko palapit sa kaniya ay bumibilis ang tibok ng puso ko.

When I walked closer and finally infront of him. Even though he won't look at me, I gently touched his jaw (where I punched him). He flinched because of that and finally looked at me. Nanlaki ang mga mata ko ng mabilis niyang nahagip ang kamay kong marahang nakadampi sa kaniyang pasa. Bolta boltaheng kuryente ang naramdaman ko mula sa aking kamay nang sandaling magdikit ang aming balat.

"Z-zid.." I stuttered while looking back at his intense eyes. My knees quivered. My heart fell and my stomach rumbles. These signs...

"What are you doing?" Aniya kaya napakurap ako ng ilang beses at umiwas ng tingin.

"J-just checking it if it's s-serious or not."

His grip tightened that makes me tremble more. "Why are you checking it? Are you concern?"

That question hits me. Am I concern? If yes, then why am I concern? Hindi ko siya masagot dahil kahit sarili kong tanong sa sarili ko ay hindi ko rin masagot.

He clenched his jaw which makes me feel small. Para akong bagong panganak na tuta na nakaharap sa isang napakalaking leon. Nanliliit ako whether he looks so matured.

Why is he angry anyway?

"Do you like... Odin?" Tanong niya na hindi ko alam kung saan nagmula. I immediately answered him.

"No! I don't like him. Why would I like him?"

Nakita ko ang unti-unting paglambot ng hawak niya sa kamay ko kaya nakahinga ako ng maluwag pero bumilis ulit ang aking hininga nang ipadausdos niya ito sa aking bewang.

"Good answer. Forgiven. Atleast lamang ako sa mokong na 'yon. Are you hungry?" Ngisi niyang tanong kaya napairap ako sa kawalan habang pinipigilang ngumingiti.

This guy never fails me to feel so happy and at the same time amused.

"Well yeah, may alam ka bang kainan dito sa....?"

"Of course! Dadalhin ba kita dito sa Tarnate, Cavite kung wala akong alam?" Natatawa niyang sabi kaya natawa na rin ako.

Sabay kaming sumakay sa kotse at pinaandar niya ito palayo sa lugar na 'yon. We had a casual conversation like we're not enemies nor his my boss and I'm his P.A.B.G. We talked like we're friends.

Nakarating kami sa isang elite restaurant at masasabi kong mahal lahat ng meals dito nang ibigay sa amin ang menu. Nag-aalangan pa akong umorder dahil sobrang mahal pa! Wala akong pera! Hindi ko pa nakukuha ang sweldo ko sa kaniya.