English love

Hoofdstuk 1

POV Riley (media)

Zuchtend stap ik van bed. Vandaag mijn eerste dag op mijn nieuwe school. Mijn ouders vonden het leuk om midden in het schooljaar naar Engeland te verhuizen...

Ik ben nu 16 en ga naar de vierde, hierna enkel nog de vijfde en dan studeren. Ik heb geen zin in school, maar het zou toch moeten.

Ik douche mezelf snel en droog me daarna helemaal af. Mijn haren stijl ik.

Mijn haar is voor korter dan achter. Achter is het best lang zelfs. Als ik klaar ben kleed ik me gauw aan. Ik wil wel een goede indruk maken, maar ga me niet helemaal opdoffen. Dus ik kies iets simpels.

Ik weet niet zeker of je petten mag dragen op school, dus besluit ik hem thuis te houden.

Ik ga naar beneden en zie Aiden er al zitten. 'Hey broertje,' glimlach ik. Hij gaat naar de vijfde en doet een hoger niveau. Dus hij moet ook nog zesde halen.

'Hey sis,' glimlacht hij en drukt snel een kus op mijn hoofd als hij langs loopt met zijn lege bord. 'Zin in je eerste schooldag?' vraagt hij als hij zijn bord neerzet. Ik haal mijn schouders op.

'Ik weet het niet, de eerste schooldag is altijd stom. Je loopt de hele tijd alleen en zo,' zucht ik. 'Daar heb je nooit last van gehad toch? Je maakt altijd super snel vrienden,' zegt Aiden troostend. Ik haal weer mijn schouders op.

'Ik weet gewoon niet hoe ze hier in Engeland zijn,' zeg ik, 'alles is nieuw.' Hij knikt begrijpend. 'Ik snap je punt, maar zie het zo. Je hebt altijd mij nog,' grijnst hij. Ik lach. 'Klopt,' glimlach ik.

Ook al is mijn broer een nerdje, hij is best knap. Heeft hij zeker van mij...

Ik en mijn broer spreken trouwens Spaans als we met elkaar praten. Toen ik 1 was verhuisden we vanuit Amerika naar Spanje. Aiden was toen 2.

Ik mis Spanje wel. Het warme weer, de gezellige mensen... de muziek! Ik zing heel graag. Ik hoorde een liedje dat mijn moeder had geschreven. Mr. Potato head. Ik vond hem geweldig. Mijn vader kan ook goed zingen. Misschien kan ik daarom ook goed zingen... Aiden kan ook goed zingen trouwens. Hij kan heel laag en hoog zingen, net zoals ik dat kan.

Mijn ouders komen bij ons zitten en we kletsen wat. 'Oh, ik moet echt naar school,' zucht ik. 'Ik ook,' zegt Aiden. 'Veel plezier op jullie eerste dag,' zegt mijn moeder. We bedanken hun en zeggen gedag.

Samen lopen we richting school. Als we aankomen lopen we nog half lachend het plein op. Iedereen kijkt ons aan. Letterlijk iedereen. Ik begin nerveus te worden en we lopen gauw naar binnen. Tenminste, ik dan. Aiden is er ineens niet meer. Ik kijk om en zie hem met wat jongens praten. Hoe doet hij dat zo gauw?!

Ik ga naar mijn kluisje. We hadden onze pasjes en de plattegrond en zo al doorgestuurd gekregen. Ik kan het alsnog haast niet vinden. Als ik er eindelijk ben doe ik hem open. Ik gooi alles erin en kijk is om me heen.

Ik zie een groepje jongens en eentje doet net zijn shirt uit. O mijn God, hij is zo erg knap...

Hij doet een ander shirt aan en ik besluit gauw weg te kijken. Ik doe mijn kluisje weer dicht en draai me weg van de jongens om weg te lopen.

'Hey,' ik verstijf een beetje en kijk om. Het is de knappe jongen met die andere twee jongens achter hem. De andere twee zijn ook wel knap, maar de voorste is toch echt wel de leukste...

'Hey,' zeg ik ongemakkelijk terug. Hij stapt grijnzend dichterbij en pakt mijn heup vast. 'Wat dacht je van wij twee, vanavond,' grijnst hij.

Mijn wenkbrauwen schieten zowat naar door het plafond. Ik duw hem verontwaardigd van me af. 'Dacht het niet,' zeg ik boos. Ik draai me om en loop weg.

Waar sloeg dat nou weer op?