CHAPTER 33

3.7K 105 13
                                        

Walang pagdadalawang isip kong binuksan ang pintuan ng kwarto ni Davil. Hindi ko alam kung bakit ko ito ginagawa. Hindi ko na naman makontrol ang emosyon ko. I felt like someone is manipulating my emotions.

Hindi naka-lock ang pinto kaya agad ko na itong binuksan. Sinalubong ako ng malakas na sigawan.

"Simula noon hanggang ngayon wala ka ng ginawa kundi ang baliwalain at saktan ako! Nagkandaleche-leche na ang lahat pero siya pa rin!"

Naghihisterikal na sigaw ni Amber. Napako ako sa aking kinatatayuan.

"Minahal kita."

Ang hina-hina lang ng pagkakabigkas ni Davil sa salitang 'yon pero bakit parang nabingi ako rito? Hindi ako makagalaw sa aking kinatatayuan.

"No! You didn't! Ang tagal-tagal ng nangyari 'yon pero bakit pakiramdam ko pasan-pasan mo pa rin ang nakaraan! Alam mo... alam natin pareho na kaya siya nawala dahil pinipilit mong agawin ang pagmamahal na dapat sa kaniya!"

Masyadong naging mabilis ang mga sumunod na nangyari. Ang tangi na lang rumehistro sa aking paningin ay ang matalim na tinging ibinigay ni Davil kay Amber kasunod nito ang pagkabasag ng isang bagay at ang galit na galit na sigaw ni Davil.

"Stop lecturing me. You have no idea how that day broke me. " His voice was shaking in too much rage. "You don't know how it feels to live without really living."

"At kaninong kasalanan 'yan—"

"Shut up!"

"Totoo naman kaya siya nawala dahil inahas mo—"

Hindi na natapos ni Amber ang kaniyang tangkang pagsasalita dahil bumaon sa kanyang dibdib ang isang matalim na kutsilyo.

There was a line from William Shakespeare's play that said, hell is empty and all the devils are here. Right now, I believed I was facing the worst of their kind. I stood in my spot with my eyes wide opened and my mouth ajar—totally caught off guard. Ang aking mga tingin ay napako sa pangyayaring hindi ko lubos inakalang masasaksihan ko.

To be honest, I was not afraid of seeing blood and acts of violence. With the life I was cursed to have, death and corpse were common sights. I learned at such a young age how to dance with the monsters dressed up in the most chivalrous suits of the knights. I mastered how to sit with my demons while the world was busy avoiding them. Thus, I found it easier to handle when the people around me, revealed theirs. However, this scene I was unfortunate to witness was different. Kasi sa buong buhay ko ngayon lang ako kinilabutan ng ganito. Cruelty was embedded in my surroundings, but I had never encountered a twisted psycho in my existence, whose mind lacked not only a moral compass, but also the ability to feel even a little remorse.

"Why did you kill her?"

I wanted to applaud myself for still speaking in a monotonous manner despite the urge to raise my voice. The devil turned his head and looked at me. Mas lalo lamang akong kinilabutan nang ngumisi lamang siya. Maliban doon ay wala na akong mababakas sa kanyang perpektong mukha.

My mind attempted to dissect his motives. I'd seen him commit atrocious things, but part of me still clung to the little hope that he did not do it merely for bloodlust, but due to his tough responsibility. That it was a matter of extreme discipline he subjected the Chaosers, and not because he enjoyed scaring the shit out of everyone. However, such romanticizing of his true intention no longer held merit today. Because if my belief was accurate, why would he do this? Bakit hindi man lang siya nagsisi o nagluksa? Akala ko ba...

Muli kong itinuon ang paningin ko sa katawang naliligo sa sarili niyang dugo. Wala na siyang buhay ngunit kapansin-pansin sa nakabukas pa niyang mga mata ang emosyong minsan kong naranasan—betrayal.

KING OF TORMENTS [Completed]Tahanan ng mga kuwento. Tumuklas ngayon