Am I the only who's afraid of uncertainty? Am I the only one who doesn't want to be kept in the dark even when the light may destroy me? In the midst of my pursuit, I didn't know where should I put my heart. Should I set it aside and continue chasing the shadow of the man who kept on bugging my mind? Or should I allow it to beat for the man who kept on bugging my heart?
Aside from Dale's real identity, love became one of my greatest confusion. Palagi akong napapatanong noon, kung makapangyarihan ang pag-ibig bakit may mga nagtataksil? Bakit may mga relasyong nasisira? How could someone say he was in love now and cheat later? How could someone uttered I love you with too much fondness only to fall out of love after? You see, even love had the uncertainty. Because if it was certain, no one would seek it from multiple people.
I chuckled mentally. I was starting to sound so poetic. Damn.
Nanatili ang tingin ko sa itaas. Ang malambot na kama ay tila inuudyok ang aking katamaran. I was awake but I didn't want to get up. Kanina pa ako nakahiga at parang tangang nag-iisip ng kung ano-ano.
My gaze remained on the ceiling even when I heard the door opened. I closed my eyes and pretended I was still sleeping.
Naramdaman ko ang paglundo ng kama. Bahagyang nanginig ang talukap ng aking mga mata nang banayad niyang inaayos ang mga hibla ng aking buhok na nakaharang sa aking mukha bago niya pinatakan ng halik ang aking noo. Ang hirap pa lang magpanggap na tulog lalo na kapag gustong kumawala ng ngiti sa iyong labi.
It was surreal. Parang kailan lang kulang na lang patayin niya ako sa kaniyang mga tingin. But looked at now, hindi man lang niya inungkat ang nangyari kahapon sa loob ng sasakyan at nagkunwaring okey lang lahat.
"Brat, wake up. May pupuntahan tayo." He whispered near my ear.
I grunted, faking my annoyance. Tumalikod ako sa direksiyon niya at may pasipa-sipa pa akong nalalaman kunwari para magmukhang convincing na inabala niya ang aking pagtulog. I pouted when he chuckled and laid beside me. Agad kong tinabig paalis ang kaniyang brasong nakayakap sa aking beywang. He chuckled louder before he gently pulled me closer. Ilang ulit akong napamura sa aking isipan.
Siguro nature na talaga ng mga tao ang magkaroon ng kaharutan sa katawan. I mean kung si Davil nga na kapita-pitagan sa paningin ng mga Chaoser ay pasimple pa lang malandi, edi ibig sabihin wala talagang pinipiling estado at tao ang kalandian. Lahat pwedeng tamaan.
"Alis!" I screamed in irritation. Para akong isdang inalis sa tubig kung makakilos ngayon. He nuzzled my hair. It's so comforting to the point that I didn't complain.
"Come on, we'll be late."
"Dito lang ako," I answered stubbornly.
"Dito na lang rin ako."
Siniko ko siya. He chuckled. May pa-aw-aw pang nalalalaman kahit mukha namang hindi nasaktan.
"You should go. Just let me stay here."
"Can I stay here, too?" He pleaded like a kid.
"No! Ang sabi mo may lakad ka, diba?"
"I'm the king," arogante niyang pahayag.
"O, tapos?"
"May karapatan akong hindi sila siputin."
"Bahala ka, buhay mo 'yan."
Bahagya ko siyang itinulak pero hindi man lang siya nalayo sa akin kahit one inch lang. Hinayaan ko na lang. I closed my eyes. He started humming something. Hindi ko napigilan ang aking ngiti nang marinig ko siyang mahinang kumakanta. If I wqs not mistaken, he was singing Coldplay's Fix You. Hindi ko inakalang may talento pala siya sa pagkanta. Ang lamig ng boses niya na bumagay sa kanta. I didn't know if it was because of the lyrics of the song or his voice that made me shiver. The song was really emotional pero mas naramdaman ko ang ibig nitong ipahiwatig dahil siya ang kumanta.
BINABASA MO ANG
KING OF TORMENTS [Completed]
Mystery / ThrillerWhat if I told you there's a university where the sons and daughters of respected government officials interact with the heirs and heiresses of crime syndicates? A gamble where you either graduate or die. What if I told you there's a university wher...
![KING OF TORMENTS [Completed]](https://img.wattpad.com/cover/198303105-64-k667063.jpg)