KING OF TORMENTS [Completed]

CHAPTER 20

I should be hiding right now. I should be running away from this place in order to secure my life. If I would be practical, escaping would be the best option, but I could not conform to that practical mindset right now.

Ilang minuto akong nanatiling nakatayo. Nasa labas na ako ng main building at kasalukuyang sumisilong sa gilid upang hindi mabasa. Masyadong malakas ang ulan na sinabayan pa ng kulog at kidlat. I remained in my spot, half of me felt remorse, and the other half felt lust... lust for blood while looking outside. Tinatanaw ko ang kaguluhang nangyayari habang papalit-palit ang reaksiyon ng aking mukha. Kahit napakalakas ng ulan ay hindi pa rin nito matatago ang mga nakakabinging sigawan. Para akong napunta sa isang lugar kung saan lahat ng mga tao ay wala na sa kanilang tamang pag-iisip. Parang ginawa lang nilang trend ang pagpatay at wala na silang pakialam sa buhay na mawawala.

They looked like kids playing on the lawn, laughing like a maniac and screaming in glee. Humalo sa mga tawanan ang mga hinaing at pagmamakaawa ng kanilang mga biktima. The way those Delinquents stabbed the other students, the way they killed them as if it was nothing were scary and impressive.

They did not even feel pity like they were just stabbing a rag doll and not a human.

Habang tumatagal ang tingin ko sa labas ay unti-unti ko ring napapagtanto ang isang bagay.

Hindi kalayuan sa aking kinatatayuan ay may isang babaeng sumisigaw at nanghihingi ng saklolo. Nakahiga na siya halos sa sahig habang nasa ibabaw niya ang isang lalaking may hawak-hawak na kutsilyo. Sira na ang kanyang damit at halos matanggal na ang mga butones ng kaniyang blouse. I knew I could do something to help. K knew I could save her if I wanted, but I remained on my spot while watching the guy stripped her clothes off. The laughter of pleasure and the cry of pain registered in my ears but I didn't do anything. Her pleadings slowly subsided as the guy continued to stab her. Hanggang sa ang tawa na lang ng lalaki ang aking narinig at tuluyan nang nawala ang pagmamakaawa ng babae.

Tumayo ang lalaki na parang walang nangyari. Pinagpagan niya ang kaniyang damit. Ngumisi pa siya nang mapansing imbes na mawala ang alikabok sa kaniyang suot ay nabahiran ito ng dugo mula sa kaniyang kamay. He smirked as if those stains were trophies. Did the Upper Hierarchy increase their points if they killed a Superior? Or there was no reward and Delinquents were merely blood thirsty.

When our eyes met, the smirk on his face slowly faded. Nang dinaanan niya lang ako ay doon ko tuluyang napagtanto ang isang bagay.

Muli kong ibinalik ang aking tingin sa babaeng karumal-dumal niyang pinatay. Hindi kalayuan sa bangkay ay may kutsilyong nakapwesto. Hindi ito ang ginamit ng lalaki. Ito ang hawak-hawak ng babae bago pa man siya inatake ng lalaki.

Think about it, why did the guy chose to kill that girl instead of killing me? Wala akong hawak-hawak na kahit anong patalim na maaaring maging proteksiyon ko mula sa kaniya. Ang kutsilyong naagaw ko kay Amber ay naiwala ko habang tumatakbo. Pero ang babaeng kanyang pinatay ay may hawak na kutsilyo.

Bakit walang nagtangkang saktan ako kahit na kaya naman nilang gawin? Bakit hinayaan lang nila akong manood?

That's... peculiar.

Umihip ang malakas na hangin. Sinabayan pa ito ng malalaking butil ng ulan. I automatically hugged my arms to ease the coldness.

Hindi ako pwedeng manatili sa lugar na ito. Bagama't walang nagtatangka sa buhay ko ay hindi pa rin dapat ako makampanti.

Napabuntong hininga ako, saglit na tiningnang muli ang bangkay at malungkot na napangiti. Nagbilang ako ng tatlo at nagsimulang tumakbo. Mabilis ang mga yabag ko kahit wala akong tiyak na paroroonan. Sa bawat hampas ng hangin ay nililipad ang aking mahabang buhok. Unti-unti ko na ring mas nararamdaman ang lamig. Nanunuot ito sa aking balat. Basang-basa na ang uniform ko. I was actually shivering. Kinakagat ko na ang aking labi para mapigilan ang panginginig ng aking bibig.