KING OF TORMENTS [Completed]

CHAPTER 10

Despite the urge to stay inside my dormitory and sleep for the rest of the day, the warnings of Saunder kept on ringing in my ears like a bitch. Kaya ngayon, pilit kong kinukumbinsi ang sarili ko na magpatuloy sa paglalakad at huwag nang gumawa ng gulo kahit na gusto kong manuntok ng mga manyak na estudyante!

Wearing the uniform of Chaos University, I walked confidently.

Dumaan muna ako sa cafeteria upang mananghalian. I already knew that this day won't be easy kaya nagdala na ako ng maliit na notebook at ballpen na nakalagay sa loob ng palda ng aking uniform. Hindi katulad kanina, hindi naging madali sa akin ang makakuha ng pagkain. There were lots of bitches and insecure lass who kept on teasing my patience. May ibang bigla-bigla na lang akong binabangga ng walang dahilan. May pa apologize-apologize pang nalalaman, e ang paplastik naman ng ngiti. Iyong mga ugali ng ibang babae dito, nagmana sa mga kilay nila. Fake.

After countless of bitches ruining my day, and guys hitting on me, finally, nakuha ko na rin ang order kong pagkain. Effective ang pagdadala ng notebook at ballpen dahil isinulat ko lang ang order ko. I couldn't risk the safety of my lips.

Hindi ko nakita si Amber sa loob ngunit nakaupo sa hindi kalayuan at kumain ang kanyang mga kasamahan. Katulad dati, maiingay pa rin sila, at halos rinig sa lahat ng sulok ang kanilang tawanan. One of them caught me staring. Itinuro niya ako at agad namang sinundan ng iba ang kanyang tingin. Napangisi na lang ako nang sabay-sabay nila akong inirapan. Amber really trained them well. Pati pagtataray, naka-rehearse.

Ipinagpatuloy ko na lang ang pagkain at hindi na muling pinagtuonan ng pansin ang mga mabababang nilalang. Jeez, fucking pathetic!

Patapos na akong kumain nang lumipat ang tatlong babae sa bakanteng table sa tabi ko. Naghahagikhikan pa sila na tila may nakakatuwang pinag-uusapan. On the second thought, they were looking at each other's face. Maybe that explained why they were laughing.

"Mabuti naman at naparusahan ang isa diyan! Akala mo kasi kung sino. Hindi man lang muna inalam kung sino ang kinakalaban," pagpaparinig ng isa sa kanila.

As if I care.

"Yeah, mabuti na lang. Hindi niya siguro kilala si Amber. Hindi niya alam na napaka-over protective ni Davil kay Amber."

Really? In my head, I laughed with mockery. Sa tingin nila may pake ako?

"Amber will be the future Queen. No doubt about that. Siguro nga nasa King's Edifice siya ngayon e. Kasama ng hari."

At muli silang nagtilian.

Napangisi na lang ako. Sometimes, I pity those people who tried their best to annoy me but I ended up enjoying their idiocy.

I stood and left the cafeteria with a taunting smile.

Hindi na ako nahirapang hanapin ang classroom dahil bawat floor ay may specific na hierarchy. The first floor was occupied by the Inferior A to Inferior D. The letters A, B, C and D na karugtong ng bawat hierarchy ay ang basihan kung anong phase na sila. Kung sa normal na paaralan, para itong 1st year to 4th year. Marami ang mga Inferiors kaya bawat phase ay may maraming section. Masyado malaki ang school building kaya hindi naman naging problema ang bilang nila. Infact, may mga bakante pang classroom na walang gumagamit.

Habang pinagmamasdan ko ang iilang mga Inferiors na nadadaanan ko ay agad kong napansin ang hirap nila. Kung hindi nagmamadali at tila may hinahabol na deadline ay nakabuntot naman sila sa mga Superior at ginawang mga tagabitbit ng gamit at alalay. Most of them looked stress and sleep deprived. Kahit walang palatandaan kung saang hierarchy ka nabibilang, agad mo pa ring mapapansin base sa ayos kung saan nabibilang ang isang estudyante lalong-lalo na ang mga Inferior. Para silang naging alipin ng paaralang ito.