KING OF TORMENTS [Completed]

CHAPTER 44

Who am I?

That question kept on playing inside my head. Pakiramdam ko hindi ko na kilala ang sarili ko. Pakiramdam ko nasa loob ako ng katawang hindi ko naman pagmamay-ari. Ang hirap intindihin ng sitwasyon. Bakit ko pilit inaaalam kung sino si Dale kung ako mismo ay hindi na nga kilala ang sarili ko? Maybe, just maybe, I should start with myself before jumping to someone else.

Nanatiling malaking katanungan pa rin sa akin kung bakit wala akong maalalang kahit ano na makakapagpatunay na kilala ko si Dale o kahit man lang sana si Eron. The way Eron talked, I knew he really knew me which was strange. Paano nangyari iyon?

I suddenly remembered cliche movies, was it even possible that I was experiencing amnesia? Sa pagkakaalam ko nangyayari lang naman ang gano'ng kalagayan kapag nagka-brain injury dahil sa naaksidente o kaya naman ay nabagok. For fuck's sake, hindi naman ako naaksidente kahit minsan. So ano 'to, nakulam? Puta! Hindi ko na alam kung ano'ng iisipin ko. Gulong-gulo na ako.

I look like a walking shit right now. Hindi ko alam kung paano ako nakabalik sa King's Edifice kahit nasa ganito akong estado. Halos isang oras rin akong nanatili sa lugar na iyon pagkatapos akong iwan ni Eron. I cried there like a helpless kid who was deprived with her favorite toys. I cried in front of that tree, cursing my situation and how fuck up my life was.

Nang mahimasmasan ako ay inayos ko ang sarili ko at naglakad na pabalik. Pero kahit taas noo akong naglalakad ay hindi no'n matatakpan ang bakas ng pag-iyak ko.

I should not be vulnerable right now. Kung gusto kong malaman ang totoo ay hindi dapat ganito. Walang magagawa ang pag-iyak ko. My tears wouldn't give me answers. Baka dehydrated na ako, nanatili pa ring misteryo si Dale.

I sighed. Maybe things would be easier if Davil was not included. I have lots of questions right now and confusion was an understatement. Pero sa kabila ng lahat may isang bagay akong sigurado sa aking sarili.

Davil, no matter what his motives and what his planned, I was starting to be attached to him. I felt so betrayed right now because for the past days, I unconsciously trusted him. Iyan rin ang rason kung bakit sa kabila ng mga nalaman ko noong nakaraang linggo ay hindi ako muling nag-imbestiga. After that dance, Davil's arms made me felt secure. Ayaw kong maniwala sa mga sinabi ni Eron sa totoo lang. Dahil hindi ko alam kung ano ang sinasabi niyang plano ni Davil at hindi ko rin mahanap ang logic kung bakit niya iyon gagawin? Pero may parte sa akin ang unti-unti na niyang nakukumbensi. It all went back to the basic thing I needed the most, honesty. How could I trust the man who hide everything I wanted to know?

Naabutan ko si Davil na nakaharap sa kaniyang laptop. Nasa gilid niya si Thatum at Vain. Nakaupo si Thatum samantalang nakatayo sa likuran niya si Vain at may kung ano-anong pinaggagawa sa buhok niya.

"Hey, fucker, stop moving!"

"Stop harassing my hair, absless moron!"

"Hindi talaga kita ililibre ng mansanas, makikita mo! Cooperate!"

Thatum grunted like a kid.

"Okay, do whatever you want."

"Can you please shut your effin' mouth or I'll stich that goddamn lips!" Davil hissed. "Can't you see I'm watching?"

"Tingnan mo haring ka-abs, ganito dapat!" Vain proudly pointed Thatum's hair.

Nanatili ako sa aking kinatatayuan at tahimik silang pinagmamasdan. Hindi ko nakikita ng maayos ang kanilang ginagawa pero nasisigurado kong tungkol na naman iyon sa pagbri-braid ng buhok.

My heart ached seeing Davil. He stared at the laptop's screen with too much concentration. Para bang nakasalalay sa kaniyang tinitingnan ang kaligtasan ng mundo. It pained me seeing the determination in his eyes. Dahil hindi ko alam kung dahil ba gusto niyang matuto para sa akin o isa lang ito sa mga pa-fall tactic niya.