KING OF TORMENTS [Completed]

CHAPTER 5

Tahimik akong naka-upo sa passenger's seat. My eyes were closed while listening to the songs of Why Don't We. I moved my head in synced with the beat of the music while humming.

When everything felt so catastrophic, music offered me a temporary peace and solace. Ayoko munang isipin kung saan patungo ang biyaheng ito.

"Damn, Daniel. I really love your voice." I murmured.

"Sappy..."

"Yeah?" I asked without even opening my eyes. I paused the song and waited for his answer.

Hindi siya nagsalita. Ilang minuto kaming natahimik bago siya napabuntong hininga. He took a deep breath several times before he managed to speak.

"I love you..."

I sighed. Despite the cruelty of my parents who made me as their freaking marionette, despite my fuck up life that kept on fucking me with its sudden twists and turns, I never felt alone. Dahil alam kong sa gitna ng mga taong nagpapanggap na mahal ako, sa gitna ng mga taong ginagamit lamang ako sa sarili nilang interes, alam kong totoo ang pagmamahal sa akin ng aking kapatid.

"I knew, Lush. I knew."

It was my pride talking. It was my pride who won't let me say how I love my brother, too.

Then, the silence enveloped us.

***

Ilang oras din akong nanatiling tahimik at tuluyang nahulog sa malalim na pag-iisip. I hastily opened my eyes. Agad akong napatingin sa labas. This place was really chaos.

Hindi na ako nagtaka nang sumalubong sa amin ang napakahabang gate. Kulay itim ito at halatang gawa sa hindi ordinaryong metal. The gate alone screamed danger and threat, like stepping inside means literally stepping in hell.

Kusa itong bumukas na animo'y may sarili buhay. The gate seemed ancient and abandoned, pero mukhang kontrolado ito ng system ng Chaos University.

I just shrugged the thought.

Ang buong akala ko ay bubungad na sa akin ang main campus pagkapasok nang sinasakyan namin sa gate, ngunit mali ako. Wala akong nakikitang palatandaan ng isang paaralan. I stared at the seemingly haunted and endless road that stretched farther than my eyes could see. Sa gilid ng daan ay makikita ang mga naglalakihang puno na tila ba sinadyang ihanay nang maayos sa gilid. The trees were big and tall. I craned my neck and tried to look what lay behind those trees. Masyadong mabilis ang pagpapatakbo ni Lush sa sasakyan kaya tila mga anino na lang ang naaabutan ng aking paningin.

Hindi nagtagal ay bumungad na naman ang isang mataas na gate. Hindi na ito kulay itim katulad nang nauna. The gate now was bloody red. Sa unang tingin aakalain mo na isa lamang itong ordinaryong gate. Hindi kasi ito kasingtaas nang naunang nadaanan namin. Pero alam kong mayroon pang kakaiba rito.

Ilang sandali ko pa itong pinagmasdan bago ko nakumpirma ang aking hinala. Isang ibon ang biglang dumapo sa bakod ng gate. Napangisi na lang ako dahil bigla itong nangisay na tila ba nakukuryente bago ito bumagsak sa lupa.

"They were really that creative, huh?" I asked rhetorically.

Sinundan niya rin ang direksiyon ng aking tinitingnan.

"Yeah. Kaya nga ni minsan wala pang nakakatakas sa paaralang ito."

Would my father feel proud if I would broke that record? Escaping Chaos University would possibly make me a legend.