Kinidnap niya ang prinsesa ng mga Lacson pero paano niya masosolusyunan ang problema kung ayaw na nitong umuwi sa kanila? Paano nya bubuhayin ang maarte at mayamang babae kung isa lamang siyang kidnapper nito?
Nakikita ni Anndy ang ilaw na naging tuldok na lang sa paningin niya dahil malayo na sila sa pusod ng dagat. Nakayakap siya sa bewang ng lalaking kahit pangalan, hindi niya alam. Ang lakas ng alon at tanging liwanag ng buwan at mga bituing kumikislap sa kalangitan ang gumagabay sa kanila. Mahigit isang oras na silang naglalakbay pero mukhang walang katapusan ang biyahe nila gamit itong water scooter. "Malayo pa ba tayo?" nag-aalalang tanong niya nang wala nang makita kahit ilaw. Madilim at puro ingay ng alon ang kaniyang naririnig. "Medyo, tatlong oras pa," sagot ng binata. Pareho naman silang naka-life vest pero paano kung may pating? "Baka may makasalubong tayong malakig shark," naiiyak na sabi ni Anndy. Sanay naman silang mamasyal sa dagat kapag trip ng pamilya dahil may yacht sila pero ang maglakbay na scooter ang gamit at ganito pa kalalim, natatakot siya. Madilim ang paligid nang nagtago ang buwan sa makapal na ulam at tanging ilaw mula sa water scooter ang nagbibigay liwanag sa daanan nila. "Kyaah!" tili niya nang umalsa ang sinasakyan dahil parang may matigas na bagay itong nadaanan tapos biglang gumalaw kaya medyo tumagilid sila. Baka malaking balyena. "Kumapit ka kasi nang mahigpit!" galit na sabi ng binata. Mabuti na lang dahil nahawakan niya ang isang kamay ni Anndy na nasa bewang niya, "huwag kang mag- panic! Mamamatay tayo sa kaartehan mo!" Sanay siya sa dagat pero madilim. Kapag matumba sila, mahihirapan siyang hagilapin si Anndy. "N-Natatakot ako," bulong niya at hinigpitan ang pagkayakap sa bewang ng binata na para bang ito ang pinaghuhugutan niya ng lakas. Naalala niya ang pinsang si Mandy, takot na takot 'yon sa tubig lalo na sa dagat. Ngayon, mukhang siya ang tigapagmana ng phobia nito. "H-Hindi ba tayo mauubusan ng gasolina? Paano kung mabutasan tayo?" Baka may madaanan silang matulis na bagay na palutang-lutan o 'di kaya'y malaking isda. "Full tank tayo, may dalawang litro pa tayong ekstra but I can assure you, aabot tayo bago maubos ang nasa tangke," sagot ng binata. Napadila si Anndy sa gilid ng mga labi. Nalalasahan niya ang alat ng tubig dagat na tumatalsik sa mukha niya. Ang pait din ng mga mata niya dahil sa tubig-dagat. Sa isang kakahuyan sila dumaan. Pagdating nila, sa tabing-dagat, nakahanda na itong water scooter. Ang sabi ng binata, hindi sila puwedeng dumaan sa main port dahil maraming nag-aabang sa kanila. Alam ni Anndy makukuha ng ama ang access sa lahat ng CCTV sa main road at sigurado siyang gumagawa na ng paraan ang mga ito para mahanap siya. Alam din niyang nakarating na sa kanila na nakatakas sila. Ang lokasyon na lang nila pero kahit cellphone, wala siya. Alas kuwatro ng madaling araw, nakadaong sila sa isang maliit na isla. Itinali ng binata ang scooter sa isang napakamalaking puno. "Halika na," yaya nito na nauna nang maglakad. "S-Saan na tayo?" tanong ni Anndy. Madilim pa rin ang daang tinatahak nila dahil sumuong sila sa kakahuyan. Nanayo ang balahibo niya nang nagsiliparan ang mga paniking nasa dahon ng mataas at malaking buri palm. "N-Natatakot ako," naiiyak na sabi niya saka niyakap ang sarili nang maramdaman ang malaking pakpak na humampas sa likod niya, "m-may aswang." Bakit ganito? Kung sa Maynila, masasamang tao tapos dito naman, masasamang ispiritu. Ganito na ba talaga siya kamalas? Habang naglalakad, naririnig niya ang tunog ng mga tuyong dahon na naaapakan. "A-Aray!" naiiyak na sabi niya nang madapa dahil sa nakausling ugat ng malaking balete. "Okay ka lang?" tanong ng binata at binalikan ito. Naaninag niya si Anndy na nakaupo habang hawak ang tuhod. "H-Hindi ko na kayang maglakad, iwan mo na ako," sagot ng dalaga. Baka aswang talaga ito tapos ipapakain siya sa tribu nila. "Halika!" sabi ng binata at binuhat si Anndy na parang bagong kasal kahit na masakit ang mga braso niya. Pasalamat siya dahil nanumbalik nang kaunti ang lakas niya. Kakain na lang siya ng gulay para bumalik ang nawalang dugo niya dahil sa sugat. "M-Mabigat ako..." 50kgs siya. Kahit payat, matangkad siya kaya alam niyang mabigat siya. "Hindi ko ikakamatay ang pagbuhat ng singkuwenta kilong babae," tinatamad na sagot ng binata. Pagod na siya, nagugutom pa kaya kailangan niya ng pahinga at pagkain. Sigurado siyang mas lalo na si Anndy. Hindi ito sanay at marami ang hindi kanais-nais na nangyari sa kanila. Masakit na rin ang mga paa nitong puno ng sugat. Ipinulupot ni Anndy ang mga kamay sa leeg ng binatang amoy dagat. Pagod na siya at higit sa lahat, gusto na niyabg matulog. Magaan sa pakiramdam, matapos ang ilang araw, ngayon lang siya nakapagpahinga at sa bisig pa nito. Hinihila na siya ng antok nang maaninag ang liwanag na nagmula sa maliit na kubo. Nagsimula na ring magtiktilaok ang mga manok. Hudyat na umaga na. "Uncle?" tawag ng binata nang malapit na sila, "Uncle? Gising ka na ba?" "Hijo!" tawag ng bulalas ng matanda na may bitbit na lamparang de gas mula sa likuran ng maliit na kubo. Nasa "Magandang umaga ho," magalang na bati ng binata. "Sino 'yan?" tanong ng lalaki na nakatingin kay Anndy. Ibinaba ng binata si Anndy. "Mamaya na ho tayo mag-usap, may makakain ka na ba? Kanina pa kami nagugutom," tanong ng binata at sumunod sa tiyuhin na pumasok sa loob ng kubong gawa sa kahoy ang haligi, kawayan ang dingding at nipa naman ang bubong. Pagpasok nila, lupa pa rin ang apakan. May mahabang upuan na gawa sa kahoy at sa bandang dulo ay kusina. Sa itaas ng apat na baitang na hagdan ang malawak na tulugan. "Magluluto pa ako," sagot nito at pumunta sa kusina. "Inaantok ka na?" tanong ng binata kay Anndy na hindi kumikibo. "I-Inaantok ako," sagot ng dalaga. "Halika sa taas," yaya ng binata at inalalayan siyang umakyat. Malawak ang espasyo na ang sahig ay kawayan. Kaunti lang ang gamit. Apat na kahon ng karton na lagayan ng damit. (Mahina ako sa description kaya heto na 'yung kubo pero walang cemento) "B-Baka bumigay ang kawayang sahig," wika ni Anndy sa binatang inaayos na ang banig, dalawang unan at isang kumot na higaan niya. Rumaragitnit kasi ang kawayang sahig sa tuwing hahakbang siya. "Matibay 'yan, masanay ka rin kapag tumagal ka na," anito. "I-Ibig sabihin, tatagal tayo rito?" nag- aalalang tanong ni Anndy. "Safe tayo sa lugar na ito," sagot ng binata, "matulog ka na, gisingin na kang kiga kapag luto na ang pagkain." Bumaba na ito. Naiiyak na naman si Anndy pero bago pa tumulo ang mga luha niya, nahiga na siya sa banig. Papaliwanag na sa labas pero ang buhay niya, padilim nang padilim. Masakit ang buong katawan ni Anndy nang magising. Maliwanag na sa labas kaya bumangon siya para bumaba. "Kailan kaya ako magigising na nasa kuwarto ko na ako?" tanong niya sa sarili. Pababa na siya ng hagdan ang marinig ang pag-uusap ng dalawa. "Ano ang balak mo sa kaniya?" "Wala pa. Hanggat hindi ko nagawa ang gusto ko, dito muna siya," sagot ng binata. Napatingin sila nang marinig ang pagbaba ni Andy. "Mabuti at gising ka na, kumain ka na," sabi ng binata. Nanghihinang lumapit si Anndy sa kanila na nasa mesa. "Nauna na kami, hindi ka na namin ginising dahil masarap ang tulog mo," sabi ng tiyuhin ng binata kaya ngumiti si Anndy. "Salamat po sa pagkain." Nanginginig ang mga kamay na naglagay siya ng kanina sa plato. Nang mapansin ng binata, ito na ang naglagay ng sabaw ng tinolang manok sa plato ng dalaga. Nagsimulang kumain si Anndy. Dahil sa pagod at gutom ang panginginig ng mga kamay niya kaya nakarami siyang kanin. "Zero, paano kung may makakita sa inyo at magsumbong?" tanong ng tiyuhin. "Sabihin ninyong asawa ko siya," sagot ng binata kaya napatingin si Anndy rito, "walang nakaalam na ako ang kasama ni Anndy kaya malaya akong gumalaw." "Paano siya?" tanong ng tiyuhin na inginuso si Anndy. "News blackout ang mga Lacson. Ang pagkakaalam ng lahat, sa Japan si Anndy ngayon," sagot ni Zero na napasulyap sa dalagang ipinagpatuloy ang pagkain. "Okay, huwag lang sana kayong masundan dito sa pulo," nag-aalalang sabi ng tiyuhin. Tatlong oras ang lalakbayin ng turista bago makarating sa kanilang pulo kaya malayo pa lang ang mga ito, malalaman na ng lahat na may paparating. "Basta kapag may magtanong, sabihin ninyong asawa ko na si Anndy," pakiusap ng binata. "Ako ang bahala, o siya, aalis muna ako. Gagawa pa kami ng bahay ni Aleng Nina," paalam ng tiyuhin at tumayo na saka lumabas. "Zero pala ang pangalan mo," sabi ni Anndy habang kumakain. "Tapusin mo na ang kinakain mo at magpahinga ulit," sabi ng binata. "Hindi ba puwedeng magkaibigan lang tayo? Ayoko ng mag-asawa tayo," pagtutol ng dalaga. "Mas mabuti na 'yong mag-asawa," sagot ng binata, "para kapag mabuntis kita, walang magtataka." Napatigil si Anndy sa pagkain at napatitig sa mukha nitong nakangisi, "depende sa kung paano mo ako aakitin, Anndy." "Kapal ng mukha mo!" singhal ng dalaga kaya mas lalong lumakas ang pagtawa ni Zero. "Biro lang, seryoso ka naman. Kumain ka pa, marami pang kanin sa kaldero." Tumayo si Zero at iniwan si Anndy na nakasimangot.
Oops! Ang larawang ito ay hindi sumusunod sa aming mga alituntunin sa nilalaman. Upang magpatuloy sa pag-publish, subukan itong alisin o mag-upload ng bago.
