"Time to sleep," masigla niyang sabi—parang walang nangyaring kakaiba buong araw, parang hindi niya alam na halos manigas ako kanina sa kaba dahil sa paraan ng pagtitig niya sa akin.
"U-uum, C-Clai... doon nalang ako sa guest room. M-matutulog," sabi ko, pilit na nagpapakalma sa boses ko kahit nanlalamig na ang mga palad ko.
Agad siyang napakunot-noo, para bang isang batang inagawan ng laruan. "Bakit naman, ate? Ayaw mo ba akong makasama?"
Hindi ko alam kung bakit pero may kung anong bigat sa tanong niya—hindi siya yung tipong nagtatanong lang. Parang sinusukat niya ako.
"H-hindi naman sa ganun..." Nilunok ko ang kaba. "Pero lalaki ka at babae ako. Hindi pwedeng magsama matulog ang babae at lalaki sa iisang higaan, hindi ba?"
"Pero tabi naman tayo natutulog noon ah," sagot niyang inosente, halos ngumiti pa. "At saka wala naman akong gagawing masama sa'yo... if hindi mo gusto."
Hindi ko alam kung dapat ba akong kabahan o ma-offend. What does that even mean? Napahinga ako nang malalim, pilit iwas ang tingin.
"Pero iba na ngayon, Clai," madiin kong sabi, umaasang matatapos na ang usapan.
"Ano naman ang pagkakaiba ng ngayon at noon?" tanong niya, at doon ako tuluyang napatigil.
Hindi ko pwedeng sabihin. Hindi ko pwedeng banggitin na alam ko na ang sakit niya—ang kondisyon niyang kayang magpalit ng emosyon at intensyon na parang sinisindihan lang ng switch.
Humiga ako sa kama, nagbabakasakaling doon na matapos ang usapan, at huminga nang malalim.
Pero bago pa ako makapag-relax, bigla siyang pumatong sa akin.
Parang lumipad palabas ng dibdib ko ang kaluluwa ko. Naalala ko agad ang bata. Yung batang pinatay ni Clai noon. Yung eksenang ayaw ko nang maalala pero hindi ko makalimutan.
"C-clai, w-what are you doing?" halos hindi lumabas ang boses ko.
Tumingin siya sa akin, hindi galit—mas nakakatakot. Walang emosyon. Walang kahit ano. Parang nakasilip ako sa isang bagay na hindi ko dapat makita.
At bago pa ako makagalaw, isang click ang narinig ko. Pinusasan niya ako.
"C-CLAI—"
Hindi niya ako pinakinggan. Agad niya akong niyakap, mahigpit, parang ayaw akong pakawalan kahit kailan.
"Mmmmh, ate... ang bango mo," bulong niya sa akin, malambing pero may kakaibang bigat, parang paglalambing ng someone na hindi mo kayang tanggihan dahil hindi mo alam kung anong gagawin niya kapag tumanggi ka.
Kinilabutan ako. Hindi yung kilig na kinikilig. Kinilabutan ako dahil alam kong delikado ang sitwasyong ito.
"C-clai... hindi ako comfortable... p-pwede bang tanggalin mo ang posas?"
Tumingin siya sa akin nang matagal, parang nag-iisip kung dapat ba niya akong pakinggan.
"No."
Mas nanlaki ang mata ko. "But Cla—"
Hindi ko na natapos dahil nag-iba ang tingin niya. Lumalim. Umitim. Nakakatakot.
"Ate!" sigaw niya, halos mabingi ako. "Are you going to leave me?! Like everyone else?! You can't be! Because you promised me you won't leave me, right?! RIGHT, ATE?!"
"Y-yes!" dali-dali kong sagot, nanginginig ang boses ko.
Bigla siyang kumalma, parang bata ulit. Hinaplos niya ang pisngi ko gamit ang kaliwang kamay niya.
"Ate~ you're so cute," bulong niya, bago niya ako niyakap nang mas mahigpit pa.
Naiyak ako. Hindi ko alam kung dahil sa takot o dahil hindi ko na alam ang gagawin. Kung tatakbo ba ako, sisigaw, o kokontrolin nalang yung luha ko para hindi siya lalo mag-behave nang mas delikado.
Biglang bumukas ang pinto.
Tinulak ni Ken si Clai nang malakas kaya bumangga si Clai sa pader.
"K-Ken..." tila ako nanaginip sa gulat at pag-asa.
Agad niya akong nilapitan at tinanggal ang posas sa mga kamay ko.
"S-saan mo nakuha ang susi?" nauutal kong tanong, halos hindi makagalaw ang daliri ko sa pangangalog.
"Nilagay niya sa lamesa," sagot niya, pero hindi inaalis ang tingin kay Clai na nagsisimula nang tumayo.
"DAMN IT!" sigaw ni Clai, parang mawawala na sa sarili.
Hinawakan ni Ken ang kamay ko—mahigpit pero may pag-aalaga—at sabay kaming tumakbo palabas.
Pagkapasok namin sa kotse, agad pinaandar ng driver, at halos sumadsad kami sa upuan sa bilis.
"Are you okay?" tanong ni Ken, seryoso, hindi ako binibitawan.
Tumango ako kahit hindi pa ako humihinga nang maayos.
Bakit ako? Bakit ako ang inaatake ni Clai? Ano bang ginawa ko? Ito ba ang parusa ko dahil tinulungan ko sina Nathan at Illy?
"Y-yes... medyo nagulat lang," sabi ko, pero obvious naman na hindi lang 'yon.
Huminga ako nang malalim at sumandal sa balikat niya. Nagulat siya—ramdam ko. Pero hindi niya ako itinabig. Hinayaan niya lang ako, parang gusto niya akong protektahan hanggang mawala ang takot ko.
"Pagod ka na ata," sabi niya nang marahan. "Magpahinga ka muna. Gigisingin kita pag nasa bahay na tayo."
"Thanks..." bulong ko bago pumikit.
•••
Pagmulat ko, hindi ko agad nakilala ang paligid. Hindi ko kwarto. Mas malaki, mas elegante, mas... tahimik.
Pumasok si Ken, at parang automatic akong ngumiti. I felt safe.
Umupo siya sa upuan sa tabi ng kama. "Kamusta pakiramdam mo?"
"Ayos lang..." sagot ko. Pero bigla kong naalala—"Si mama! Uuwi siya ngayon—"
"Don't worry," putol niya. "Tinawagan ko na siya. Sabi niya hindi pa raw siya makakauwi, may inaasikaso pa sa company nila."
Napatikom ako ng labi. Hindi man lang niya sinabi sa akin na pupunta siya sa ibang bansa.
"Paano mo nakuha number ni mama?" tanong ko.
"Syempre boyfriend mo ako," sagot niya, parang napaka-natural lang. "Binigay niya sa'kin for emergencies."
Hindi ko alam kung paano ako dapat sumagot. Hindi ko pwedeng sabihin na friends lang ang tingin ko sa kanya.
Tumunog ang tiyan ko—perfect timing.
"U-um... m-may pagkain ba kayo diyan?" nahihiya kong tanong.
Nag-smirk siya. "Follow me."
Sinundan ko siya papunta sa kusina. Ang laki ng bahay. Parang hotel. Parang museum. White ang theme, at may kumikislap na parang diamonds sa paligid—hindi ako sure kung totoo, pero knowing their family... malamang totoo nga.
Pagdating sa kusina, agad kaming binati ng mga chef at maid. "Welcome home, sir Inciso."
Umupo si Ken, tumabi ako, at nag-smirk siya ulit.
"Anong gusto mong pagkain?"
"P-piniritong baboy... sana," sagot ko.
Nagkatinginan sila ng chef at tumango ito.
"Ken..." tawag ko. "Alam mo ba kung paano magagamot si Clai? M-mababalik pa ba siya sa normal?"
"Kung matatanggap niya ang reality," sagot niya, diretso.
"What?"
"Pero imposible yun. Siya lang ang makakapag-ayos sa sarili niya."
Natigilan ako.
"At mas mabuti kung dadalhin muna siya sa mental facility," tuloy niya. "Para hindi na siya makapanakit ng iba."
Napayuko ako. Paano si Illy?
Hinawakan bigla ni Ken ang kamay ko. Mainit. Nakakakalmang uri ng init.
"Magiging maayos din lahat," sabi niya. "Nandito lang ako. I'll help you. After all... I'm your boyfriend."
BINABASA MO ANG
Obsessive Love Disorder 1
Romance(Completed) Aviana is a 14 year old girl, who live in japan. Nang dahil lamang sa divorce ng parents niya, kailangan niyang sumama sa mama niya sa pilipinas. Pagkatapos ng isang taon, uuwi na naman siya sa japan para makasama niya ang papa niya. But...
