Obsessive Love Disorder 1

Chapter 41

"Bago ako umalis... mag-picture muna tayo," nakangiti niyang sabi habang nakatingin diretso sa mga mata ko.
"Para kahit saan man ako mapunta, I'll always remember you."

Tumango lang ako, kahit ramdam kong may kumurot sa dibdib ko. Lumapit kami sa maid niya na tahimik lang na nakamasid sa amin.

"Yaya," tawag ni Ken, "can you take a picture of us?"

Agad namang tumango ang yaya at kinuha ang camera. Tumabi siya nang kaunti, inayos ang anggulo, at doon nagsimulang tumigil ang mundo ko—parang alam na ng puso ko na iyon na ang huling sandaling magkasama kaming dalawa.

Nag-smile kami.

At pagkatapos noon... umalis na sila.

End of flashback.

Ako ang taong nakalimot sa kanya.
Sa dami ng nangyari, sa dami ng sugat at gulo sa isip ko, siya ang naiwan sa likod ng alaala. At ngayon lang, ngayong huli na, saka ko lang siya muling naalala.

Isinuli ko sa kanya ang litrato.

"Sa'yo na 'yan," mahina kong sabi.

Umiling siya, may bakas ng lungkot sa mga mata. "No. Sa'yo na 'yan. Baka makalimutan mo pa ako."

Napailing ako at pilit na ngumiti. Agad kong kinuha ang cellphone ko at tinaas iyon sa harap namin.

"Say cheese," sabi ko bago pa siya makapagreklamo.

Nag-smile siya—yung klase ng ngiting hindi mo makakalimutan kahit gusto mo. Ngumiti rin ako, kahit may mabigat na nakabara sa lalamunan ko. Pagkatapos, inilagay ko ang cellphone sa bulsa ko at humarap muli sa kanya.

"Kenzo."

Tumingin siya sa akin, diretso sa mga mata ko, parang sinusubukang kabisaduhin ang bawat detalye ng mukha ko.

Hindi na ako nag-isip. Agad kong hinalikan ang pisngi niya bago pa ako lamunin ng takot at panghihinayang. Nang umatras ako, nakita kong namula siya—at doon ako natawa, kahit halos maiyak na ako.

"Then..." mahina kong sabi, pilit na ngumiti kahit masakit.
"I, Princess Aviana Salazar Ramos, signing off as your girlfriend."

Huminga siya nang malalim, saka ngumiti—yung ngiting may halo nang paalam.
"I, Timothy Kenzo Valdenor Inciso... signing off... as your boyfriend."

"Sorry, Kenzo... if hindi ko—"

Hindi ko natapos ang sasabihin ko nang ilapat niya ang hintuturo niya sa labi ko, pinatahimik ako sa paraang siya lang ang kayang gawin.

"I know," mahinahon niyang sabi. "But I still love you, Aviana."

Mas lalong sumikip ang dibdib ko. "I'm happy to hear that," sagot ko. "And I'm sure... sobrang swerte ng babaeng makakatuluyan mo." Ngumiti ako kahit nanginginig ang boses ko. "I will miss you."

Ngumiti rin siya, pero may lungkot na hindi na maitago.

"Sir Inciso, time to go," tawag ng butler niya.

Humarap muli siya sa akin. "Goodbye, my princess."

"Goodbye, my prince."

Parang nag-slow motion ang lahat nang magsimula na siyang maglakad palayo. Bawat hakbang niya, parang may hinahatak mula sa puso ko.
Salamat, Ken. Sa lahat ng tulong, sa lahat ng alaala. Masaya akong nakilala kita.

Lumapit sina Nathan at Illy sa akin.

"Sayang si Inciso," sabi ni Illy, sabay tingin sa akin. "Are you sure wala kang feelings sa kanya?"

Umiling ako. "Friend lang talaga. Nothing more."

"Tsk," singit ni Nathan. "Hindi na niya kailangan si Inciso. Nandito naman ako, 'di ba?"

"Mas mabuti pang ihanda mo na 'yung kotse," iritableng sabi ni Illy. "We're leaving."

Padabog na umalis si Nathan. Naiwan kaming dalawa ni Illy.

"Ria," tanong ko, "wala ka na bang nararamdaman kay Tan?"

Napayuko siya bago ngumiti ng pilit. "Meron. But it doesn't matter anymore. He doesn't love me."

"Illy..."

"It's okay," sagot niya. "Mas mabuti na rin 'to. Kasi if sa'kin siya napunta... baka masaktan ko lang siya ulit." Bigla siyang ngumiti. "Let's go."

•••

Huminga ako nang malalim bago ko binuksan ang pinto. Mental hospital.
Dito ko naisipang bisitahin si Clai.

"Clai," tawag ko.

Napatingin siya sa akin, halatang hindi inaasahan ang pagdating ko. Lumapit ako sa kanya.

"Kamusta ka na?" tanong ko. "Are you okay here?"

Bigla niya akong niyakap nang mahigpit. Napahinto ako sa gulat.

"Ate? Ikaw ba 'to? Hindi ba 'to panaginip?" Kumalas siya at hinawakan ang pisngi ko gamit ang dalawang kamay. "Ikaw nga... ikaw talaga."

"Oo, Clai," sagot ko.

Yumakap siyang muli, mas mahigpit. "Miss na miss kita. Akala ko... kinalimutan mo na ako."

"Impossible 'yon," sabi ko agad.

Tumingin siya sa akin, saka bumuhos ang luha.
"I don't want to be here, ate. I'm losing my mind kapag wala ka. Ayoko dito. Please... take me with you."

Lumuhod siya sa harap ko, umiiyak. Nag-panic ako.

"Clai, stand up," sabi ko, pinatayo siya at pinaupo sa kama. Umupo ako sa tabi niya at pinunasan ang luha niya.

"Please stop crying," sabi ko. "I promise, I'll visit you whenever I can."

"Ate..."

•••

Tumingin ako sa oras. "Clai, I have to go."

Tatayo na sana ako nang hawakan niya ang wrist ko.

"No!" sigaw niya. "You're not leaving! Stay with me!"

Clai... masakit makita kang ganito.

"Clai," mahina kong sabi, "I'm not meant for you. Darating ang araw na may babaeng tatanggap at magmamahal sa'yo. You have to let go."

"Why?" sigaw niya. "Why do you keep hurting me?!"

"I'm sorry," sagot ko. "I can't love you back. Younger brother lang talaga ang turing ko sa'yo."

Tumalim ang tingin niya. "I should've touched you back then. I was stupid to believe your lies."

Hinila niya ako, nanlaban ako. "Clai! Let me go!"

Bigla siyang tinulak ni Illy at hinila ako palayo. Tumakbo kami palabas at agad niyang nilock ang pinto.

"Ate Illy! Open the door!" sigaw ni Clai.

"Ayos ka lang ba?" tanong ni Illy.

Tumango ako. "I'm fine."

"Go home. I'll handle this."

•••

Bumagsak ako sa kama, hawak ang cellphone. Nandoon ang litrato namin ni Ken.

"I miss him," bulong ko.

Hindi ko man lang nakuha ulit ang number niya. Binura ni Clai. At tuluyan na siyang nawala.

At ganoon na nga... palagi kong binibisita si Clai. Hanggang ngayon, obsessed pa rin siya sa akin.
Hanggang dumating ang araw na kailangan ko nang umalis.

Isang taon ang lumipas. Kailangan kong tumira sa bahay ni Papa.
Naalala na rin ni Nathan ang lahat—pero simula noon, may distansya na sa pagitan nila ni Illy.

At ako... naiwan sa gitna ng mga alaala na pilit kong tinatakasan, pero patuloy pa ring bumabalik.